We zijn sinds vanavond weer voltallig. Wij met ons zessen en 6 poezenbeesten in en om het huis. Deze namiddag mochten we onze twee oudsten ophalen van hun jnm-kamp, de pimpelpaarse planeetpanda  ofte PPP. Een kamp die naam waardig: primitief leven in tenten op een open plek in het Enamebos, ‘hudo’ incluis. We hebben deze week vaak aan hen gedacht, toen het onweerde, het nog maar eens regende, de wind opstak, het frisser werd ‘s avonds,… Maar ze hebben het niet aan hun hart laten komen als we hun verhalen horen.

Op de terugweg van Ename kozen we voor de kleine baantjes van de Vlaamse Ardennen, zodat ze hun verhaal al eens kwijt konden. Verhalen over de partytent, den bonten avond en opblijven tot half één, de waspartij met de tuinslang van de boer, de leiding die ‘s avonds in hun tent voor afleiding zorgde tijdens het onweer, de spaghetti die daags nadien op miraculeuze wijze werd omgetoverd in soep, … Niks dan lof over de leiding, over stoere Klaas en zotte Astrid, toffe opper-Pepijn en een dikke pluim voor foer Anaïs.

En wonder boven wonder, ze waren niet [al te] smerig, hadden behoorlijk wat vuile kleren mee, zaten niet helemaal onder de muggenbeten en zagen er zeker niet ondervoed uit. Ze hebben een zeer leerrijke en boeiende week achter de rug en kijken al uit naar volgend jaar. En Lena vind het doodjammer dat zij nog een jaartje extra zal moeten wachten voor ze haar broer en zus mag vervoegen.

Hieronder voor en na.

Morgenavond komen een aantal ouders en leerkrachten van de leefschool hier samen om het jaarthema van het volgende schooljaar te bespreken. Tijdens een facebook-gepingpong een tijdje geleden brak Marijke een lans voor eerlijke, lokale bierkes waarop juf N. reageerde met het voorstel om op de volgende vergadering dan maar eens het goede voorbeeld te geven.

Om de aanwezigen een beetje wegwijs te maken in ons aanbod dook ik gisterenavond eens de kelder in om te noteren wat we zoal kunnen aanbieden. Ik weet dat we wel het een en ander in huis hebben, maar dat ik tot 32 soorten zou komen, dat had ik niet gedacht.

Tijdens m’n studententijd dierf ik al eens te gaan ‘blokken’ in de binnentuin van de Hopduvel in de Rokerelstraat [spreek uit rookeerelstraat en niet rokkerel]. Ik bestudeerde echter voornamelijk de vrij imposante bierkaart en deed er ook behoorlijk wat praktijkervaring op. In die periode werd een warme maaltijd op kot ook steevast vergezeld van een eerlijk bierken. Wekelijks, bij dorstig weder zelfs nog iets vaker, trok ik met een drinkebroer naar de Hopduvel [ditmaal de drankencentrale aan de Coupure] om onze voorraad in te slaan. Dat was de periode van de Blanchkes, en voor speciale gelegenheden werden wat Trappisten in huis gehaald. We organiseerden ook al eens een kaas en streekbieravond, maar over de afloop daarvan kan ik me niet zo veel meer herinneren.

Later probeerde ik ook steeds vaker de makers van al dat lekkers te ontdekken. Zo bezocht ik o.a. de Dolle Brouwers in Esen [de tocht te voet van 6km naar het station van Diksmuide met een bak Oerbier staat me nog levendig voor de geest], brouwerij Liefmans, Slagmulder,… In die tijd kon je trouwens ook nog gemakkelijk aan een bak Sint- Sixtus geraken. Toen we in Scheldewindeke kwamen wonen was het vrij logisch dat we op zoek gingen naar lokale brouwerijen.Brouwerij Van Den Bossche uit Sint-Lievens- Esse is momenteel onze huisleverancier: Ignace, brouwer van de derde generatie, is een zeer joviale tiep die me steevast een paar nieuwe brouwsels ‘ter proeving’ meegeeft, de laatste jaren is hun assortiment trouwens behoorlijk uitgebreid. Daarnaast kunnen de brouwsels van de Proefbrouwerij uit Lochristi ons ten zeerste bekoren, net als een authentieke Geuze of Kriek. Voor een mooie selectie bieren passeer je best eens bij ‘Maurice De Clercq & Zoon’ in Lochristi.

Een programma als ‘Tournée générale’ is in dit opzicht een mooi initiatief. Op een ietwat eigenzinnige en niet-commerciële manier worden ons een aantal typische Belgische, maar voor het grote publiek vaak onbekende bieren gepresenteerd. Leuk was het om te zien hoe we week na week, tijdens het bekijken van het programma de kelder konden induiken om een van de gepresenteerde bieren meteen mee te proeven. Jammer dat bier ook al te vaak als product placement te zien is in o.a. ‘Mijn restaurant’, waar kandidaten verplicht worden samen te werken met één brouwerij. Je kan je toch ook geen wijnkaart voorstellen met slechts 1 rode, 1 witte en 1 rosé wijn op.

Nu eens zien of we morgen slagen in onze missie. Hier alvast de keuzelijst met als mijn persoonlijke top 3: ‘Bieken’ van brouwerij Boelens [jammergenoeg momenteel niet op stock], een Oude Geuze van brouwerij 3 Fonteinen en een Steendonk witbier [het vergane huiswitbier van de Studioskoop toen ik die nog frequenteerde].

Het is maar weer eens bewezen dat je niet ver hoeft te rijden om een fantastische vakantie te beleven. Natuurlijk waren de weergoden ons bijzonder goed gezind. Op één dagje na was het een zonovergoten week. We logeerden op een bijzonder mooie plek aan ‘de screve’, in een smaakvol ingerichte en verbouwde hoeve. Groen rondom, een zwemvijver waarin onze drie waterratjes zich konden uitleven en een mooie bloemenweide vol vlinders en insecten. En ‘en plus’ twee bevriende koppels en hun kinderen om plezier mee te maken, spelletjes te spelen, te praten, luieren, kokkerellen,…

Ja, het was de moeite bachten de kupe en ik kijk al uit naar volgend jaar!

Voor u spontaan ‘tiediedediedie’ begint te zingen, we hebben de mosterd bij de Germanen gehaald. De god van de donder heet Thor, en ik heb dat altijd een mooie naam gevonden. Hij kwam niet in aanmerking voor één van de zonen, omdat dat niet goed bekt met de achternaam Roels. Vraag maar aan nonkel Peter. Maar poezen hebben geen achternaam en we vinden dat het ook nog past bij Findus en Joske. Marthe en Lena waren direct verkocht, Cas had een lichte voorkeur voor Jules, maar we hanteren ook hier een democratisch stelsel, dus het werd Thor, ook al is het voorlopig nog een klein Thorke.

Ja, hij loopt! Al ruim een week, maar het is er niet eerder van gekomen er iets over te schrijven. En eens zo’n kruiper een stapper wordt, lijkt het alsof het al altijd zo geweest is. Nochtans heeft hij wel een maand lang ‘bijna’ gelopen. Achter een karretje, met de handjes aan de muur, één wankel pasje en dan terug veilig op de knieën. Maar sinds hij 12 1/2 maand is stapt hij echt en daar heeft hij bijzonder veel plezier in. Of zou dat zijn omdat de andere kinderen zijn stapjes tellen en dan applaudisseren? Iedere dag meer stapjes, iedere dag zekerder van zijn kunnen. En daarmee past hij volledig in het rijtje van onze andere kinderen. Ze zetten allemaal hun eerste duidelijke stappen rond hun eerste verjaardag. En van dan af zijn ze niet meer te houden!