Omdat het zonnetje heerlijk scheen draaiden we ter hoogte van Namen van de E411. We zien wel. Met in het achterhoofd de films van de gebroeders Dardenne en een wat vervaagde herinneringen aan een lunch in de Inno ergens in de jaren ’70 waren mijn verwachtingen niet al te hooggespannen. De eerste aanblik leek dit beeld te bevestigen: een aftandse winkelstraat met een Hema waarvan het uithangbord niet veel goeds beloofde.

We parkeerden en moesten bij het uitwandelen van de straat ons beeld al geheel bijsturen. De ‘vitrine’ van een speelgoedwinkel trok onze aandacht, veel houten speelgoed en circusartikelen. En meer dan een uur later stonden we buiten met een aantal leuke speeltjes, en dan hebben we ons nog serieus ingehouden. Lukraak draaiden we een klein straatje in en plots waanden we ons op een andere planeet, of toch zeker in een andere stad. Smalle straatjes, leuke winkeltjes, veel terrasjes, toffe restaurantjes en mooie besloten pleintjes, ‘Le quartier piétonnier’ . En wat ons vooral opviel: in alle winkeltjes deed iedereen hard zijn best ons in het Nederlands te helpen, ook al haalden we zelf ons beste Frans boven.

Mocht je dus ooit verlegen zitten om een leuk en zot idee: overweeg eens een dagje shoppen bij onze zuiderburen van over de taalgrens, ze zullen je daar verbazen.

Eerlijkheidshalve moeten we er wel aan toevoegen dat ons bezoek aan Bouillon een ‘scheet in een fles’ was. We waanden ons terug in de jaren ’70 met verschoten [als in van kleur veranderde] pedalo’s, veredelde frituren en cafés met uithangborden voor Duitse biermerken. Wat ons betreft: te mijden.

En wat hebben jullie deze zomer zoal ontdekt?

“‘t Zijn toch zo’n schatjes.” is dan ook de meest gehoorde opmerking over de ‘poezebeestjes’. En ja, we zullen ze missen, maar we zijn er zeker van dat ze op hun nieuwe locatie ook een leuk speelterrein zullen krijgen, en baasjes die hen zullen vertroetelen.

De taferelen van een éénjarige die jolig de glijbaan opklimt en dan olijk en onbeveiligd vanop het platform aanstalten maakt om naar het zoldertje te klimmen behoren dan ook tot het verleden. De bessenstruiken zullen ons trouwens ook dankbaar zijn dat de pluk nu iets gecontroleerder kan gebeuren.

Geert was deze namiddag met de oudsten libelletjes en andere waterdiertjes gaan bekijken in De kaaihoeve, Finn deed een middagdutje, en ik had eindelijk tijd om mijn verjaardagscadeau, het Donderdag veggiedag kookboek van Miki Duerinck en Kristin Leybaert eens rustig door te nemen. Zelden heb ik zo gewatertand bij het grasduinen in een kookboek, zelden had ik zoveel zin om onmiddellijk de schort voor te binden en in de potten te roeren. ‘t Was dat we al warm gegeten hadden en het zonnetje te mooi scheen, anders had weinig me kunnen tegenhouden. Er piepen al heel wat post-its uit het boek voor de komende weken.

De schrijfsters zijn trouwens niet aan hun proefstuk toe. Ze baatten 25 jaar lang het Gentse vegetarische restaurant De Warempel uit. Wij woonden vlakbij en mochten ook al eens proeven van hun heerlijke gerechten. Het kan dus niet verkeerd gaan als zulke chefs een kookboek schrijven.

Wie op zoek is naar een lekker en origineel cadeau hoeft niet verder te zoeken. Zelfs vleeseters zullen overtuigd worden om toch op zijn minst één dagje in de week een veggie gerecht te proberen. De moeilijkheidsgraad ligt behoorlijk laag, dus ook beginnende koks kunnen aan de slag!

Tofu in spaghettisaus zijn ze al langer gewoon en de groenteburgers van de natuurwinkel zijn hier favoriet. Maar voor de rest is het toch een uitdaging om de vegetarische gerechten kindvriendelijk te maken. Soms lukt het, soms ook niet. En mijn publiek bereikt vaak ook geen eensgezindheid. Zo vindt Cas de linzenburgers lekker, maar de tofuballetjes niet. Bij Marthe net omgekeerd. De zelfgemaakte groenteburgers vinden ze gelukkig alledrie oké.

Maar ik heb al veel bijgeleerd de laatste maand:

• vegetarische balletjes [zelfs gekochte] doe je best niet in de saus om zo balletjes in tomatensaus te bekomen. Ze vallen uit elkaar en je krijgt in het beste geval iets dat op spaghettisaus lijkt, in het slechtste geval heeft het wat weg van whiskas
• linzenballetjes zijn bij bijna alle kindjes populair als je de linzen pureert en er gruyère of ander kaas aan toevoegt
• seitan is qua smaak en textuur niet echt iets voor kinderen, toch niet voor de onze voorlopig, al ben ik vast van plan het eens zelf te maken, misschien dat ik hen dan kan verleiden
• de tofuballetjes die je maakt met zo’n zakje tofugehakt van Naturana zijn echt lekker
• vegetarisch koken hoeft niet ingewikkeld te zijn, als je zorgt voor voldoende variatie heb je zeker de nodige voedingsstoffen binnen
• om gehakt in een ovenschotel te evenaren lukt het aardig met tofugehakt, veel ajuin en wat fijngesneden gerookte tempeh. Ik heb op deze manier hete bliksem gemaakt en Lena vond het even lekker als anders.
• het is allemaal een kwestie van gewoon worden. Op jnm-kampen wordt steevast vegetarisch gekookt en vorig jaar vond Cas het eten ‘nogal raar’, terwijl hij dit jaar in zijn briefje schreef dat het eten zeer lekker was [en de foer was dezelfde!]

Er valt nog zoveel uit te proberen, zeker nu Geert wat interessante kookboeken ontleend heeft in de bibliotheek van EVA. Liggen klaar om in te grasduinen en uit te koken: De dikke en de dunne vegetariër, Vegeterranean [een Italiaans vegetarisch kookboek] en het Donderdag veggiedag kookboek [gekregen voor mijn verjaardag van Geert]. Nee, de verveling krijgt hier geen kans!

Op de terugweg van Ename kozen we voor de kleine baantjes van de Vlaamse Ardennen, zodat ze hun verhaal al eens kwijt konden. Verhalen over de partytent, den bonten avond en opblijven tot half één, de waspartij met de tuinslang van de boer, de leiding die ‘s avonds in hun tent voor afleiding zorgde tijdens het onweer, de spaghetti die daags nadien op miraculeuze wijze werd omgetoverd in soep, … Niks dan lof over de leiding, over stoere Klaas en zotte Astrid, toffe opper-Pepijn en een dikke pluim voor foer Anaïs.

En wonder boven wonder, ze waren niet [al te] smerig, hadden behoorlijk wat vuile kleren mee, zaten niet helemaal onder de muggenbeten en zagen er zeker niet ondervoed uit. Ze hebben een zeer leerrijke en boeiende week achter de rug en kijken al uit naar volgend jaar. En Lena vind het doodjammer dat zij nog een jaartje extra zal moeten wachten voor ze haar broer en zus mag vervoegen.

Hieronder voor en na.

Om de aanwezigen een beetje wegwijs te maken in ons aanbod dook ik gisterenavond eens de kelder in om te noteren wat we zoal kunnen aanbieden. Ik weet dat we wel het een en ander in huis hebben, maar dat ik tot 32 soorten zou komen, dat had ik niet gedacht.

Tijdens m’n studententijd dierf ik al eens te gaan ‘blokken’ in de binnentuin van de Hopduvel in de Rokerelstraat [spreek uit rookeerelstraat en niet rokkerel]. Ik bestudeerde echter voornamelijk de vrij imposante bierkaart en deed er ook behoorlijk wat praktijkervaring op. In die periode werd een warme maaltijd op kot ook steevast vergezeld van een eerlijk bierken. Wekelijks, bij dorstig weder zelfs nog iets vaker, trok ik met een drinkebroer naar de Hopduvel [ditmaal de drankencentrale aan de Coupure] om onze voorraad in te slaan. Dat was de periode van de Blanchkes, en voor speciale gelegenheden werden wat Trappisten in huis gehaald. We organiseerden ook al eens een kaas en streekbieravond, maar over de afloop daarvan kan ik me niet zo veel meer herinneren.

Later probeerde ik ook steeds vaker de makers van al dat lekkers te ontdekken. Zo bezocht ik o.a. de Dolle Brouwers in Esen [de tocht te voet van 6km naar het station van Diksmuide met een bak Oerbier staat me nog levendig voor de geest], brouwerij Liefmans, Slagmulder,… In die tijd kon je trouwens ook nog gemakkelijk aan een bak Sint- Sixtus geraken. Toen we in Scheldewindeke kwamen wonen was het vrij logisch dat we op zoek gingen naar lokale brouwerijen.Brouwerij Van Den Bossche uit Sint-Lievens- Esse is momenteel onze huisleverancier: Ignace, brouwer van de derde generatie, is een zeer joviale tiep die me steevast een paar nieuwe brouwsels ‘ter proeving’ meegeeft, de laatste jaren is hun assortiment trouwens behoorlijk uitgebreid. Daarnaast kunnen de brouwsels van de Proefbrouwerij uit Lochristi ons ten zeerste bekoren, net als een authentieke Geuze of Kriek. Voor een mooie selectie bieren passeer je best eens bij ‘Maurice De Clercq & Zoon’ in Lochristi.

Een programma als ‘Tournée générale’ is in dit opzicht een mooi initiatief. Op een ietwat eigenzinnige en niet-commerciële manier worden ons een aantal typische Belgische, maar voor het grote publiek vaak onbekende bieren gepresenteerd. Leuk was het om te zien hoe we week na week, tijdens het bekijken van het programma de kelder konden induiken om een van de gepresenteerde bieren meteen mee te proeven. Jammer dat bier ook al te vaak als product placement te zien is in o.a. ‘Mijn restaurant’, waar kandidaten verplicht worden samen te werken met één brouwerij. Je kan je toch ook geen wijnkaart voorstellen met slechts 1 rode, 1 witte en 1 rosé wijn op.

Nu eens zien of we morgen slagen in onze missie. Hier alvast de keuzelijst met als mijn persoonlijke top 3: ‘Bieken’ van brouwerij Boelens [jammergenoeg momenteel niet op stock], een Oude Geuze van brouwerij 3 Fonteinen en een Steendonk witbier [het vergane huiswitbier van de Studioskoop toen ik die nog frequenteerde].

Ja, het was de moeite bachten de kupe en ik kijk al uit naar volgend jaar!