Zo omschrijven sommige mensen het half uurtje waarin ze op zondagochtend samen met de kroost naar Mega Mindy zitten kijken. Het mag wel wat meer zijn, dacht ik. Op de agenda stond al een hele tijd een matineevoorstelling in het NTGent te prijken. “Zoon”, van, door en met Raf Walschaerts [de oudere heflt van Kommilfoo]. Maar aangezien de meisjes bij Opa en Oma Wachtebeke logeerden en met hen naar een babyborrel gingen profiteerde ik ervan om er samen met onze oudste zoon een langer verblijf in Gent van te maken.

Zo vertrokken we na een gezapig zondags ontbijt al ruim voor de middag naar de stad. Vorige week opende daar immers het STAM, maar omdat ik niet zo’n massamens ben, liet ik het openingsweekend wijselijk aan mij voorbijgaan. Zondag was een uitgelezen kans om onze schade in te halen. Een stralend herfstzonnetje, parkeerplaats vlakbij, niet te veel bezoekers, vriendelijk personeel, wat wil een mens nog meer?

Mijn persoonlijke opdracht bij het bezoek was tweeërlei: naast het ontdekken van het aangebodene focuste ik me op de presentatie, zowel analoog als digitaal, van de stukken. Ik heb een paar jaar geleden op het werk een voorstel geformuleerd om een virtuele toegang tot de Belvedère van de boekentoren te ontwikkelen. Een vliegertje dat wel even opging, maar al snel onder het stof terechtkwam. Met de nakende renovatie en het daarbij gepaarde afsluiten van de toren, is de nood aan een zicht-op-afstand echter prangender dan ooit.

Ik had vernomen dat er in het STAM een aantal interessante projecten geïntegreerd waren. Zo kan je er aan de hand van kaarten en foto’s doorheen Groot Gent wandelen, [al is het eerder vliegen] en dit in vier verschillende periodes, gaande van de middeleeuwen tot vandaag. Ook is er een zeer hip project met Microsoft Surface tafels waarop je een eigen filmpje kan samenstellen dat even daarna wordt geprojecteerd op een videowall. Verder zijn er nog een aantal minder interactieve digitale presentaties en zijn er natuurlijk ook de infopanelen en bijschriftjes allerlei. Ik moet zeggen: er is met zeer veel zorg en oog voor detail gewerkt aan de voorstelling van de objecten. Een strakke, maar niet al te beperkende huisstijl wordt overal doorgetrokken en dat geeft alles een mooie eenheid. Leuke vondsten ook hier en daar, zoals het omplooien van de dibond-infopanelen en het uitfrezen van het zaalnummer erin. Infoplaatjes werden niet vastgevezen maar bijna ouderwets genageld. Er werd precies ook niet echt op een cent gekeken: het aantal projectoren, lcd-schermen, computers en audioposten is nauwelijks bij te houden.

Inhoudelijk is er een zeer logische opbouw die je chronologisch door de geschiedenis van Gent loodst. Om alles te zien heb je wellicht een paar dagen nodig, maar je kan op eenvoudige manier zelf je accenten leggen en daar blijven hangen waar je interesse het meest naar uitgaat. Zo was Cas zeer geïntrigeerd door het luikje over  de “rechtvaardige rechters”, heeft hij zich geamuseerd bij de filmfragmentjes en kon hij zich natuurlijk uitleven aan de Lego-tafel. Ware het niet dat we nog naar het NTGent gingen, hij zat er wellicht nog zijn eigen versie van het Belfort te bouwen.

Oh ja, over “Zoon” vertel ik op een andere keer wel iets meer.

Het kan soms heel simpel zijn:
J. ‘statust’ dat hij geniet van een zonsondergang in zijn tuin met een frisse Leffe in de hand.
Marijke die opmerkt dat het nog gezelliger zou zijn met een écht streekbiertje.
Tijdens een gesprekje op het verjaardagsfeest van G. krijgt het plan vorm.
Een paar mails reizen door cyberspace en plots wordt alles concreet.
Een ‘band’ wordt gevonden, een tuin aangekleed, de frigo’s gevuld met verrassende lokale biertjes en de tafel gedekt.
Vrienden vinden de weg naar J.’s heerlijke tuinkamer achterin z’n ‘landgoed’.
Het weer zit, na een helse week, enorm mee.
De drank vloeit, de muziek verzacht de zeden, de innerlijke mens wordt gespijsd en iedereen loopt er met een smile rond.
Er wordt gepraat, gelachen, gediscussieerd, onnozel gedaan, geluisterd, gedanst, genoten.

En plots is het al veel te laat. We kijken reikhalzend uit naar een vervolg.

Een uitgebreider fotoverslag vind je hieronder.

Dankzij de vrijkaarten van Radio 1 kon ik er bij zijn, bij hét media-event van dit moment op theatervlak. NTGent wisselt van baas. De nieuwe heet Wim Opbrouck, en u zal het geweten hebben. Van zodra je één voet binnen zet in het majestueuze gebouw aan het Sint-Baafsplein merk je de stempel van de nieuwe leider. De hal is nu geheel zwart geschilderd en bezaait met de typische Opbrouck tekeningen. Een stijl waar ik wel van hou, maar er wringt iets. De tekeningen zijn te veel vergroot waardoor ze een deel van hun finesse verliezen en een beetje plomp overkomen. Maar niet getreurd, we zijn naar hier gekomen om te genieten. Van brood en spelen. Want voor de aanvang van het stuk mogen we aanschuiven in het Foyer voor een hap. Ook hier is de verfijning die de keuken enkele jaren geleden typeerde wat zoek. Een serieuze zalmmoot, geserveerd op een eiland van wortelpuree en omgeven door een oceaan van boterroomsaus met kringetjes bieslook, als waren het reddingsboeien. Er lagen in een vergeten hoek van het bord ook nog een drietal groene asperges die wellicht voor het kleuraspect moesten zorgen. Geraffineerd was het niet, maar lekker wel, alhoewel iets te zwaar voor een avondmaal.

De koffie zette ons terug op scherp en op weg naar onze gereserveerde plaatsen, op rij F van het tweede middenbalkon. Voor zij die de schouwburg niet kennen: dit zijn plaatsen waar je geen hoogtevrees voor mag hebben. Maar niet getreurd, de zetels zitten comfortabel, het zicht is, lichtjes naar voor buigend, perfect. Vijf minuutjes na het aangekondigde beginuur, je weet hoe dat gaat als een hoop BV’s hun plaats moeten vinden, gaan de zaallichten uit en horen we vanuit het duister het acteurskoor opkomen. Aïda, zo beloofde de artistiek directeur, zou naar zijn hand gezet worden. Het is sowieso niet voor de hand liggend om een opera te ‘vertonelen’. Maar Opbrouck drukt wel heel erg zijn stempel. Hij engageert de hele loonlijst van het NTGent in zijn stuk. Allemaal staan ze op de “bühne”, ze vormen het koor dat de acteurs ondersteunt. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er nog aan toeschouwerparticipatie gedaan ook. Jawel, iedereen mag meezingen, niet zonder een net iets te lange repetitie welteverstaan.

Het stuk, meneer Opbrouck hoort graag de term ‘theaterproductie’, heeft geen echt verhaal, geen echte personages. Wat zich op en rond het podium afspeelt is bij momenten van een intense, bijna kinderlijke schoonheid, uitgepuurd, soms hilarisch en doorspekt met leuke vondsten. Maar al evenzeer pompeus en somtijds zelfs vervelend. De intendant haalt werkelijk alles uit de kast, een totaal overbodige olifant incluis.

Eigenlijk best een gezellige voorstelling, ware het niet dat er, naar mijn zeer bescheiden en zeer ondeskundige mening, iets schort met de timing. Er wordt opgebouwd naar een climax, inclusief het ‘sing along’ gedeelte waaraan ook wij bijdragen, samen met de acteurs, de muzikanten, de voor de gelegenheid uit Desselgem overgevlogen Leiezonen, de schouwburgmedewerkers. Mooi, krachtig, van een ongeziene samenhorigheid, alles voor de kunst, of is het alles voor Opbrouck? Applaus weerklinkt alom.

Maar dan blijkt dat deze voorstelling toch nog ergens een verhaaltje had dat moest worden afgewerkt. En daar zakt de voorstelling toch even in elkaar. Je kan het publiek niet warm maken voor een samenwerking met een hoog schlagerfestivalgehalte om het vlak daarna tien minuten over te laten aan een monoloog waarvan inhoud noch vorm ook maar enig uitstaans had met al wat we tevoren voorgeschoteld kregen.

Het eindigt dan ook een beetje in mineur, al doet de goegemeente nog zeer haar best om de handen op elkaar te krijgen en zien we hier en daar wat mensen rechtveren. Dat waren misschien diegenen die wisten dat beneden de drank klaarstond. Gelukkig hadden onze West-Vlaamse vrienden ondertussen buiten verzamelen geblazen en overgoten ze de receptie met de nodige grandeur om te verhullen dat de berg een muis had gebaard.

Ik vrees dat ik een beetje last begin te krijgen van een lichte vorm van “Opbrouck-indigestie”. Hopelijk gaat het snel over.

Er was mooi weer voorspeld voor vandaag en oma A. stelde voor om eens met de drie oudsten naar de speeltuin aan de sporthal te trekken. Vroeger deed ik dat regelmatig met de kinderen, maar door Finns namiddagslaapje komt dat er niet zo snel meer van. Een goed idee dus. Na Finns dutje fietste ik hen tegemoet. Finn vindt het heerlijk op de fiets en zo’n grote zandbak is natuurlijk ook niet te versmaden. Met schep, emmer en boek [ongebruikt, wat dacht u?] togen we dus daarheen.

In en rond de sporthal verzorgt de gemeente haar speelpleinwerking. Onze kinderen kennen dat niet [ik ben gelukkig altijd thuis in de vakantie] en vroegen dus wat al die kindjes daar deden. Ik legde uit dat kinderen daar terecht kunnen als hun papa en mama moeten werken in de vakantie. Ocharme. Al vond Cas dat het nog wel plezant leek, want hij had gezien dat ze elkaar natgespoten hadden met water en daar was hij heimelijk wat jaloers op.

Rond tien voor vijf kwamen zo’n veertigtal kinderen de pakweg tien kinderen die toen rustig in de speeltuin zaten, vervoegen. Over een overrompeling gesproken. Enkele monitors posteerden zich aan de ingang van de speeltuin met een houten bord waarop in koeien van letters de prijs voor één, twee of drie bollen ijs stond. Onze kinderen direct laaiend enthousiast natuurlijk. Ik wachtte even af, want het was niet onmiddellijk duidelijk of kinderen die niet naar de speelpleinwerking gingen ook ijsjes mochten kopen. Ik was dan ook verbaasd toen één van die monitors nogal erg bruut tegen alle kinderen zei dat ze weg moesten gaan. De kinderen, vooral de jongsten, dropen beteuterd af en de enkelingen die zich niet snel genoeg uit de voeten maakten werden nog maar eens afgesnauwd. Aan onze kinderen werd gevraagd of hun mama wel bij hen was, want “kindjes zonder mama of papa krijgen geen ijsje”, zo stelde een moni het. De onze toonden hun centje en wezen naar mij op de bank en werden dus bediend. Maar ik vond het vooral zo zielig voor alle andere kindjes. Mooi weer, warm zelfs, een godganse dag gespeeld, welk kind zou niet verlangen naar een ijsje? Maar nee, geen medelijden, ze moesten maar wachten op hun ouders en hopen dat die goedgezind genoeg waren om centjes boven te halen voor zo’n halfgesmolten ijsje.  Kan er dan geen gratis ijsje af voor kinderen die naar de speelpleinwerking gaan, vroeg ik me af? Was dit op eigen initiatief van de moni’s, om wat zakgeld te verdienen? Of wil de gemeente nog wat extra geld uit de zakken van de ouders kloppen?

Ik zat op het bankje met een bijzonder wrang gevoel en ik denk niet dat ik ze snel naar de speelpleinwerking zal sturen!

Vrijdag ben ik met Cas de meisjes gaan ophalen bij Opa en Oma aan zee. Frank had niet veel goeds in petto die ochtend, toch zeker niet voor het binnenland. Toen we van de E40 de N31 opdraaiden dachten we even dat we het mooie weer voor die dag al hadden opgebruikt, maar de bui bleek van vrij korte duur en toen we aan zee aankwamen straalde de zon alweer.

Warm was het wel niet, maar dan trek je gewoon een gilet aan. Alleen een plons in zee zat er niet in. Om te vermijden dat we nog eens vier propvolle ‘plantadozen’ ergens in een zolderkast moesten proppen suggereerde ik een nieuwe vorm van schelpjes zoeken: de minischelpjes. Een schot in de roos, zo bleek, want tussen al het kleine grut op het strand zitten echte pareltjes: minischelpjes, mosseltjes, krulletjes, slakjes en zee-egeltjes, prachtig om te zien hoe de natuur dit voor elkaar krijgt.

Gisteren, toen Finn sliep, snel de macrolens gemonteerd en één en ander vastgelegd op de ‘gevoelige plaat’. Hieronder alvast een voorsmaakje, meer in deze flickr-set.