Vorige week bracht de postbode ‘Dieren eten’ van Jonathan Safran Foer. Op de achterflap springt een uitspraak van J.M. Coetzee in het oog: “Wie na het lezen van Dieren eten deze producten nog consumeert is of harteloos of ongevoelig voor de rede, of beide.” Deze boutade leek mij vooral bedoeld om de lezer nieuwsgierig te maken. Maar ik was natuurlijk gewaarschuwd. Een vriend die enkel kip en vis eet, durft het boek voorlopig niet te lezen, uit schrik dat hij daarna ook daar geen zin meer zal in hebben. En terecht.

Tijdens het lezen dacht ik af en toe: Damn you, Jonathan Safran Foer, nu kan ik nooit meer ongecompliceerd genieten van een stuk vlees of vis. Ik kan nooit meer doen alsof ik niet weet welke gevolgen dieren eten heeft. En ik wist ook meteen dat ik dat niet zonder slag of stoot verkocht zou krijgen aan de andere tafelgenoten hier ten huize, vooral Geert dan.

Foer stelde zichzelf de vraag waarom we vlees eten en of we ook nog vlees zouden eten als we wisten hoe het op ons bord kwam. Voor hij dit boek schreef was hij afwisselend vegetariër en vleeseter, maar met de komst van zijn eerste zoon wou hij weten hoe het er in de vleesindustrie aan toe gaat om een verantwoorde voedselkeuze voor zijn kinderen te kunnen maken. Onbevangen gaat hij drie jaar lang op onderzoek en laat zowel voor- als tegenstanders aan het woord. Vooral de contra-argumenten zijn talrijk en beresterk. Vanuit ethische, ecologische, economische zowel als gezondheidsoverwegingen is het onverantwoord vlees te eten, aldus de auteur.

Let op, niet iedereen hoeft van mij nu op stel en sprong vegetariër te worden. Maar in plaats van elke dag uit gewoonte een lap vlees op je bord te leggen, zou het niet slecht zijn om daar wat vaker stil bij te staan. Waarom geen sunday meatday in plaats van donderdag veggiedag?  Iedere dag veggie en heel af en toe eens met? Maar ik word hierin wat tegengewerkt door manlief. Ja, als het boek iets doet, dan is het zeker controverse opwekken. Het heeft de discussie hier in ieder geval serieus aangewakkerd. Geert wijst me er fijntjes op dat het een Amerikaanse auteur is die de situatie aldaar beschrijft. Hij denkt dat de vleesindustrie in Europa beter gereglementeerd en gecontroleerd is. Ik hoop het, maar ik vrees dat dat misschien naïef is. Bovendien haalt hij aan dat ook groenten en fruit vol chemische brol zitten en dat je niets meer zou willen eten als je alles zou weten. Ik vind dat een rare redenering. Is het omdat drinken ook ongezond is dat je niet moet stoppen met roken? Ik spits me teveel toe op vlees en vis als grote boosdoeners omdat ik nu toevallig dat boek gelezen heb, aldus Geert. Maar hij heeft het niet gelezen en koppig als hij is zal hij dat ook niet willen doen, vrees ik. Of is het omdat hij gewoon niet graag leest? De zin in vlees zou hem nochtans snel vergaan.

Eén troef heb ik alvast in handen. Zolang ik kok van dienst ben, bepaal ik wat er op het bord komt. En voorlopig mort het volk nog niet.

Sinds jaar en dag zijn we trouwe klant van de Colruyt, en bij uitbreiding ook van de Collishop. Het is onze winkel voor de ‘grotere’ aankopen, en dat kan je soms wel letterlijk nemen. Een van de zaken die we daar steevast inslaan is onze melk. In een gezin van zes waar ‘s morgens melk verbruikt wordt als drank en bij de ontbijtgranen loopt dat al aardig op. Inex had daar een magistrale oplossing voor. Naar analogie met de wijn kwamen ook zij met een ‘vaatje’ op de proppen. Drie liter melk in één verpakking, met een handig kraantje. [Bij aanvang was er zelfs een vijf liter variant, maar die was veel te groot voor de niet-Amerikaanse frigo's van de modale Belg en werd al snel afgevoerd.]

Maar terzake. Deze namiddag flaneerde ik met licht autistische tred door de gangen van de winkel, stoppend bij de vaste haltes. In de voorlaatste rayon voor de ‘koude’ [zoals Lena de frigoruimte noemt] is dat bij de ‘koetjes’. Maar wat ziet mijn lodderig oog: geen koetjes te bespeuren. Eerst dacht ik: ze zijn op, en ik laat mijn oog iets hoger, boven op het rek, verder speuren. Ook daar niks. Trouwens, daar waar de koetjes normaal staan, staat nu de melk met verminderde lactose voor een betere vertering. Ik spied verder het rek af. Nergens geen etiketje meer voor onze koetjes. Gewoon aan de deur gezet als ware het een werknemer van de Carrefour. Awel merci. Is het omdat ze nu nog sterker marktleider zijn dat ze zich alles mogen permitteren?

Bij deze start ik een feesboekgroep ‘voor de terugkeer van de koetjes in den colruyt’. U wordt toch ook fan!