Wat een boek allemaal kan teweegbrengen. Na het lezen van ‘dieren eten’ van Jonathan Safran Foer zette ik de stap naar het vegetarisme. De kok kiest wat het volk eet, dus ook het gezin doet – in eerste instantie misschien wat schoorvoetend, maar na verloop van tijd met alsmaar meer enthousiasme – mee. Wie mij goed kent, weet dat dit voor mij niet zo’n grote stap was. Ik heb altijd al veel sympathie gehad voor vegetariërs, maar vond vlees en vis toch iets te lekker om links te laten liggen. Intussen gaat het niet meer alleen om die zielige diertjes die versneden worden tot lapjes biefstuk of kippenbout. De impact van de vleesindustrie en de visserij blijkt fenomenaal groot voor onze planeet. Zelfs wie het geen moer kan schelen wat die dieren te lijden krijgen voor ze op ons bord belanden, kan uit ecologische of economische overwegingen toch besluiten geen vis of vlees meer te eten. Dat het voor je gezondheid ook goed blijkt te zijn, is natuurlijk mooi meegenomen. Vind ik vlees of vis dan plots niet meer lekker? Natuurlijk wel. Mis ik het? Nee, helemaal niet!

Soms krijgen we de vraag wat we dan wèl nog eten. Ergens las ik een ad rem antwoord op deze vraag: gras, zowel gestoomd, gebakken als rauw. Gelukkig is Cas mijn grootste verdediger en treedt hij me bij zulke gesprekken al snel bij door de vraagstellers te verzekeren dat vegetarisch eten heel lekker is. Maar bij de grootouders en bij vriendjes eet hij wel soms vis of vlees, dus strikt genomen is hij flexitariër, net als Marthe, Lena en Geert. Voor mijzelf en Finn [die in deze nog niet echt een stem heeft en voorlopig alles lekker vindt] probeer ik dit te vermijden, al zijn er situaties waarin ook ik een stukje vis moet eten, al was het maar omdat ik niet ‘die moeilijke’ wil zijn.

Maar waarom ook geen vis, vragen sommigen mij? Alsof vissen minder dier zijn dan kippen en koeien. Akkoord, ze hebben geen hoge aaibaarheidsfactor, ze stoten geen massa’s methaan uit en ze verbruiken geen grote hoeveelheden water en graan. Maar de invloed van al dat gevis voor het leven onder water is catastrofaal en de invloed van al het gif dat via de vis uw en mijn lichaam bereikt is ook niet mis. Wie echt wil weten hoe het zit [en daarna wellicht geen vis meer zal eten, u weze gewaarschuwd], moet maar eens ‘Wat is er mis met vis?’ van Dos Winkel lezen. Je valt gewoon achterover. En dan te bedenken dat men nog steeds aangeraden wordt 1 à 2 keer per week vis te eten omdat het gezond is! Net zo min als vlees heeft een mens vis ‘nodig’. Gelukkig maar, denk ik dan.

Maar ik ga misschien te veel de belerende toer op. Genoeg daarover. Wat primeert en mij blijvend motiveert, is dat er zoveel lekkere, creatieve en verrassende vegetarisch recepten bestaan. Al drie maanden probeer ik verschillende keren per week nieuwe gerechten uit en ik heb het gevoel dat we nog nooit zo smaakvol gegeten hebben als de laatste maanden. Lekker, gevarieerd en daarbovenop nog eens gezond. Een win-win situatie dus.

Collega’s R. & S. delen dezer dagen in hun overvloed. Ze verhuisden in het voorjaar naar een ‘kast van een huis’ in Gentbrugge en zijn de trotse eigenaars van een heuse tuin. Daarin staat nu een pruimelaar die zijn heerlijke vruchten te graai geeft.

Of ik daar weg mee wist, met een zakje reine claudekes, wou S. ? Natuurlijk. Ik dacht meteen aan een zeer eenvoudig rechttoe rechtaan recept: een clafoutis, een Frans gebak dat traditioneel lauw geserveerd wordt. Oorspronkelijk werd het gemaakt met kersen, maar die kan je door allerhande fruit vervangen.

In plaats van S. een papiertje met het recept onder de neus te schuiven dook ik, samen met de camera, nog eens de keuken in voor een kleine praktische proef.

wat klets je er allemaal in?

• 100 g bloem
• 100 g (riet)suiker
• 4 eitjes (vers vanonder de poep van de kip gehaald)
• 300 ml (half)volle (bio)melk
• 25 g goeie boter
• een flinke schep poedersuiker
• een snufje zout
• 700 g pruimkes
• voor de alcoholiekers onder ons, een geut rum/whisk(e)y/…

aan de slag !

Laat alvast de oven voorverwarmen op 200°C. Halveer en ontpit de pruimen. Zo, het moeilijkste is achter de rug. Vet een taartvorm van om en bij de 25 cm diameter en zo’n 3 à 4 cm hoog goed in en schik de halve pruimen erin. Verwarm de melk met de rest van de boter en laat dit wat afkoelen. Meng de bloem, suiker en zout in een royale beslagkom en breek de eitjes er één voor één bij, telkens goed omroerend. Geef nog eens een extra draai aan het mengsel met je klopper [garde voor de puristen] en voeg zachtjes  het melk-botermengsel toe. Giet nu het deeg voorzichtig over de pruimpjes en zet de schaal in de oven voor een goed half uur.

Als je ziet dat de clafoutis mooi gebruind is haal je hem uit de oven en laat je hem even afkoelen. Bestrooi met wat poedersuiker, snij aan en serveer aan uzelve en/of uw gasten.

Sommigen zullen dit erover vinden, en ik geef toe, het heeft een hoog geitenwollensokkengehalte, maar onder het pretentieuze motto van tv-klusser Roger “wat je zelf doet, doe je meestal beter” heb ik gisteren seitan gemaakt. De seitan uit de winkel bevalt mij en de kinderen nooit helemaal en om het toch nog een kans te geven, wou ik het eens zelf proberen. Het was gisteren geen weer voor uitstapjes of lezen in de hangmat en met maar twee van de vier kindjes thuis [de meisjes zijn bij opa en oma aan zee] heb ik, bij manier van spreken, zeeën van tijd. De kelder was al opgeruimd, de zolderkasten aan een grondige inspectie onderworpen en wat doe je dan als je niet zoveel om handen hebt? Juist, in de keuken aan de slag gaan. Ik althans. Het ideale moment om zo’n arbeidsintensief werkje uit te proberen, want geert was met de zonen op wandel. Moeilijk is het zeker niet. Je hebt alleen broodbloem en sojasaus nodig. Aangezien hier nog steeds zes broodjes per week de oven ingaan, moest ik maar naar onze ‘kleine colruyt’ gaan om mijn benodigdheden. Negen trappen af, negen trappen op.

Seitan is eigenlijk niets meer dan de eiwitrijke gluten uit harde tarwe- of speltkorrels. Hoe ga je te werk? Je mengt de bloem met water tot je een bal krijgt en laat dit wat rusten. Nadien deel je de bal in stukken en spoel je het zetmeel eruit door te kneden onder stromend water. Dit deel neemt behoorlijk wat tijd in beslag. Het is gratis zen, eenvoudiger en goedkoper dan yoga. Met één blik op de tuin en in gedachten verzonken blijf je kneden tot de bal uit elkaar valt om nadien terug aan elkaar te kleven en te veranderen in een gele, taaie, kauwgomachtige bal. Dit kook je dan gedurende een uurtje in water met veel sojasaus en kruiden. Je kan het zelfs invriezen met wat kookvocht. Maar hier maakten we er vandaag een lekkere seitanstoverij van. Met frietjes!

Wat doe je als je man abrikozen kocht en de kinderen er niet wild van blijken? Allemaal zelf opeten? Nee, taart van maken natuurlijk! In mijn favoriete kookboek van het moment, ‘Vegetarisch genieten’ van Miki Duerinck en Kristin Leybaert, vond ik een recept voor appeltaart met saffraan en kaneel. Ik verving de appels door abrikozen en strooide wat amandelpoeder op de bodem omdat ik geen zin had in voorbakken en de bodem zo toch lekker krokant zou blijven. Ook strooide ik er geen hazelnoten over, maar gehakte blanke amandelen. Maar het was een kleine taartvorm en ik had nog wat van het ei-room-suikermengsel over, dus nam ik twee appels uit de fruitschaal en maakte nog drie kleine appeltaartjes. Ook deze keer kon ik mij niet aan het recept houden en het leek me een leuk idee om op de bodem cruncho [ontbijtgranen uit de wereldwinkel] te strooien, en dat bleek een supergoede vondst. Ik koos hier wel voor hazelnoten, want hazelnoten en appel vormen een perfecte combinatie. Ook al was de abrikozen-amandeltaart lekker, het was toch vooral de appeltaart met cruncho en hazelnoten die scoorde.

Weet je wat, ik geef jullie het originele recept, dan kunnen jullie, net als ik, naar hartelust variëren en aanpassen.

voor het deeg

• 50 g boter
• 50 g rietsuiker
• 150 g bloem
• 1 ei

voor de vulling

• 25 g hazelnoten
• 1 dl room
• 2 doosjes saffraan
• 4 appelen
• 80 g boter
• 200 g suiker
• 1/2 koffielepel kaneelpoeder
• 3 eieren

Aan het werk
Verwarm kort de boter en de suiker (bijvoorbeeld in de microgolfoven) en vermeng en kneed alle ingrediënten voor het deeg. Leg de deegbol 30 minuten in de koelkast of 15 minuten in het vriesvak. Rol het deeg uit en bekleed er een ingevette taartvorm mee.
Rooster de hazelnoten in een droge pan en hak ze.
Verwarm de room eventjes en roer er de saffraan door. Laat het mengsel even staan zodat de saffraan kleur en smaak kan afgeven.
Schil de appelen en snijd ze in blokjes. Smelt de boter, roer er 5 eetlepels suiker bij en karameliseer hierin de appeltjes. Voeg de kaneel toe en neem de pan van het vuur. Verdeel de appeltjes over de taartvorm. Klop de eieren los en vermeng ze met de saffraanroom en de rest van de suiker. Giet dit mengsel over de appelen.
Bak de taart 15 minuten in een voorverwarmde oven van 180°C. Strooi er de hazelnoten over en bak de taart nog 30 minuten verder op 180 °C.

Smakelijk!

Vanavond komt V. met kroost “Rostneus” ophalen. Ben eens curieus hoe iedereen erop zal reageren. Voor V’s kinderen is het nog een grote  verrassing. Hier weten ze het al een paar dagen, maar ik vermoed dat er straks toch wel een traantje zal vloeien, zeker bij de meisjes, en ik voorzie dat Cas ‘s avonds nog eens naar beneden zal komen om te vragen of het poesje nu toch wel gelukkig zal zijn en of het zijn mama niet te veel zal missen. Het blijft een piekeraar, onze oudste zoon.

Om onze gasten iets zelfgemaakt hartigs voor te kunnen schotelen dook ik nog eens in één van de ’500′-boekjes en stootte op het recept voor ‘ansjovis & olijvenstengels’. Omdat ik het originele recept een beetje naar mijn hand heb gezet doopte ik ze ‘Italiaanse stengels’. En ik moet zeggen, ik ben er zeer tevreden over. Ze zien er niet alleen lekker uit, ze smaken ook heerlijk en de hele benedenverdieping geurde zalig.

Wat draai je erin

• 2 theelepels droge gist
• 3 dl warm water
• 500 g broodmeel (ik gebruikte wit biomeel van ‘t uithoekje)
• 2 theelepels suiker (grof rietsuiker in dit geval)
• een ‘goeie poot’ bruschettakruiden
• 1/2 theelepel zout
• 4 theelepels olijfolie
• 4 à 5 eetlepels fijngehakte zwarte en groene olijven
• 1 à 2 eetlepels fijngehakte kappertjes
• een klein blikje ansjovisjes, fijngehakt

Zo geprepareerd

De stengels worden gebakken op 200°C, dus verwarm de oven maar alvast voor. Leg op 2 à 3 bakplaten een vel bakpapier en strooi hier tarwegriesmeel of polenta over zodat de deegstengels niet blijven kleven. Kieper de gist bij het warme water en giet er 225 g van de bloem bij en de suiker. Roer dit even om, dek af en zet weg op een warme plek voor 20 minuten. Ondertussen doe je  bij de rest van de bloem de olijfolie, de bruschetta kruiden en het zout in de kom van de keukenrobot. Kieper nu het gistmengsel bij de rest van de bloem en laat de foodprocessor alles een kleine 10 minuten kneden. Voeg af en toe wat extra bloem toe als je merkt dat het deeg te kleverig blijft. Kneed nog even met de hand na en leg de deegbal in een ingeoliede kom. Druppel ook wat olie over het deeg, bedek met huishoudfolie en laat het deeg verdubbelen in volume.

Sla het deeg nu plat en rol het wat uit. Verspreid de olijven, ansjovis en kappertjes over het deeg en druk ze er wat in. Vouw het deeg dicht en kneed voorzichtig. Rol het uit, bedek het met een handdoek en laat 10 minuten rusten. Met een deegrol rol je het deeg nu tot een dikte van ongeveer 1 cm. Laat de lap nog eens 10 minuten rusten en snij dan reepjes van ongeveer 1 cm breed. Plaats ze op de bakplaten met een kleine ruimte ertussen. Laat de bakplaten nog 10 minuutjes op een warme plek staan en bak alles 10 à 15 minuten in de oven.

Haal ze uit de oven, laat ze nog even afkoelen en geniet.

[ smaak: **** | presentatie: **** | bakgemak: ** ]