Warm was het wel niet, maar dan trek je gewoon een gilet aan. Alleen een plons in zee zat er niet in. Om te vermijden dat we nog eens vier propvolle ‘plantadozen’ ergens in een zolderkast moesten proppen suggereerde ik een nieuwe vorm van schelpjes zoeken: de minischelpjes. Een schot in de roos, zo bleek, want tussen al het kleine grut op het strand zitten echte pareltjes: minischelpjes, mosseltjes, krulletjes, slakjes en zee-egeltjes, prachtig om te zien hoe de natuur dit voor elkaar krijgt.

Gisteren, toen Finn sliep, snel de macrolens gemonteerd en één en ander vastgelegd op de ‘gevoelige plaat’. Hieronder alvast een voorsmaakje, meer in deze flickr-set.

dit heb je nodig

• 115 g boter
• 200 g fijne kristalsuiker
• 1 ei
• een ‘schudding’ uit de vanillesuikerpot
• 240 g patisseriebloem
• 1/2 theelepel bicarbonaat [zuiveringszout]
• 1/2 theelepel bakpoeder
• een mespunt zout
• 225 g fijngehakte witte chocolade

zo draai je het in elkaar

Omdat ook dit snel-snel koekjes zijn begin je met het voorverwarmen van de oven op 190°C. Daarna mix je de boter, suiker, vanillesuiker en ei luchtig. Voeg de gezeefde bloem samen met de andere droge ingrediënten toe aan de romige botermassa.

Draai van de vrij vaste deeg balletjes en druk ze zachtjes plat. Verdeel ze over een met bakpapier bekleedde plaat en laat zo’n 5 cm tussenruimte. Bak ze voor 8 à 10 minuten en laat ze nadien afkoelen op een paar roosters. Onze koekjes waren niet al te groot en het lukte ons er een 60 tal te maken, goed voor een koekenpot vol.

[ smaak: **** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

Ik ging op zoek naar een koekje dat bij haar zou passen. Ik kwam uit op de karwijkrullen omdat het een kinderlijk eenvoudig koekje is dat toch net die andere twist heeft. Door de toevoeging van een paar schepjes karwijzaad krijgt het de pit die we ook vonden bij Marijke.

Wat zit er in

• 150 g bloem
• 150 g poedersuiker
• 3 eiwitten
• 150 g gesmolten boter
• 2 eetlepels karwijzaad [onder andere te vinden bij Vits-Staelens, Bij Sint-Jacobs 14 in Gent]

Zo bereid

Zeef de bloem en de suiker in een royale beslagkom. Doe er de eiwitten bij en start zachtjes te roeren. Naarmate de bloem en suiker gebonden worden kan je sneller gaan kloppen tot je een glad mengsel hebt.

Roer er nu de gesmolten boter door en kieper er de zaadjes bij. Haal de klopper, ofte garde voor de taalpuristen, er nog eens flink door en laat het deeg een half uur afkoelen in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 180°C en voorzie een aantal bakplaten van bakpapier.

In het origineel recept ‘strijk je het deeg op de bakplaten tot dunne rondjes’. Dat vond ik niet zo makkelijk werken, dus kiepte ik het deeg in een diepvrieszakje waar ik een puntje afknipte zodat ik een wegwerpspuitzak-met-makkelijk-aanpasbare-spuitmond bekwam. Nu draai je mooie rondjes op het bakpapier tot je koekjes krijgt van de door jou gewenste grootte [ik varieerde tussen de 4 en 7 cm denk ik]. Spatieer de koekjes wel een beetje want ze lopen toch wat open in de oven.

Bak ze zo’n 5 à 6 minuten tot de randjes mooi bruin worden. Haal bakplaat per bakplaat uit de oven, haal de koekjes er stuk voor stuk af en krul ze over een koud voorwerp. Ik gebruikte een klein vaasje, maar merkte dat gewoon rond je vinger draaien ook lukt [het feit dat het hier 'vlezige' vingers betreft zal wel wat helpen]. Laat ze afkoelen op roosters en klaar is kees.

Ik dacht eerst dat het karwijsmaakje, wat een beetje een lichte versie van anijs zou kunnen zijn, de kinderen zou afschrikken, maar dat had ik goed fout. Dus snel Marijkes doosje gevuld en de rest in de koekentrommel gedropt, voor morgen na school.

[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: *** ]

Het zou je ook niet mogen verwonderen, de vormgeving werd verzorgd door Gert Dooreman, de illustraties zijn van de hand van de nieuwe leider Wim Opbrouck, de foto’s van de hand van Dimitri Van Zeebrouck. Jammergenoeg vind ik geen details terug over de gebruikte lettertypes en het papier, maar het zou met niet verbazen dat er gewerkt werd met m’n lievelingspapier Munken Print.

Op zo’n moment denk ik nog wel eens met heimwee terug naar de tijd dat ik nog met m’n voeten in de grafische wereld stond. Maar dan kijk ik op vanuit het tijdschrift en zie onze pagadders rondcrossen en dan weet ik dat de tijd die je met je gezin kan doorbrengen door niets te vervangen is.

En dan heb ik het nog niet eens over de veelbelovende inhoud gehad. Het is eigenlijk zonde, maar het boekje zit al vol met ezelsoortjes. Straks moet ik er eens onze agenda bijnemen om toch al één en ander vast te leggen. Mocht je het nummer in handen krijgen, trek dan een paar minuutjes uit voor het voorwoord, het is een leuk staaltje Opbrouck.

Voor een van zijn scènes moest hij de aanwezigheid van draken suggereren. Hij dacht aan een verbrande struik, dus werd een van de bomen met een lucifer vakkundig verschroeid. De voetafdrukken kwamen gewoon uit een alcoholstift, maar die drakendrollen leken hem niet zo eenvoudig na te maken. Gelukkig is zijn vader in een ver verleden ksa-lid geweest en wist die er wel raad op. Ooit hebben wij, ik meen ergens op kamp in Mol, ons met een groepje aan de plaatselijk Unic geposteerd om daar doodleuk een verse hondendrol te verorberen. Wist de verbouwereerde plaatselijk bevolking veel dat wij die met peperkoek en water zelf gefabriceerde drol er luttele ogenblikken voordien hadden neergepoot. Geniaal, vond Cas, hij lijkt net echt. Voor die drakendrolletjes hadden we maar een klein beetje nodig van het sneetje ‘peterpoep’, zoals Cas het op 2-jarige leeftijd benoemde. Wat we dan wel met de rest gingen doen, wou hij weten. Die werd, net als dertig jaar geleden, vakkundig omgetoverd in een prachtig drolletje. Met het ding gewikkeld in een cleanex trok hij naar de living waar Marijke voor de meisjes aan het voorlezen was. [Hem gewoon oppakken, neen, dat vond hij toch wel een beetje te vies].

‘Kijk eens wat ik vond naast het toilet’ zei hij en hij openbaarde zijn schat.

Heel even zag ik een blik van vertwijfeling bij Marijke. Je moet weten dat Finn zijn producties nog steeds doet in de katoenen luiers. Die worden ‘geledigd’ in het toilet. En even zag ik haar denken: Heb ik hem er dan echt naast gekeild?

Toen ze mij zag binnenkomen en zag proeven van de drol wist ze wel beter. Cas heeft uiteindelijk ook geproefd, nadat zijn zussen al de helft van het ding naar binnen hadden gewerkt.

Oh ja, met zijn boekenexpo is het nog goed gekomen. Deze morgen trok hij met Marijkes laptop naar de klas om zijn eerste powerpointpresentatie te geven. Hoe het klonk kan ik je niet laten horen, wel hoe het er uitzag.

De ‘muisjesmuts’ is Cas z’n allereerste muts, ideaal om kleine babyoortjes warm te houden. Muts 2 breidde oma bijna 8 jaar geleden voor Cas, samen met een jasje. De grijze ‘poesjesmuts’ is een ‘afdankertje’ van Marthe en misschien wat meisjesachtig. Muts 4, mét bijpassende trui en wantjes, heeft Geert twee jaar geleden gevonden op de jaarlijkse rommelmarkt in het miljoenenkwartier in Gent. Mooie kleurtjes, handgemaakt, spotgoedkoop, het had alles om onweerstaanbaar te zijn. De kaboutermuts viltte ik vorige winter zelf en is nog wat op de groei. Muts 6 en 7 kocht ik er zelf nog bij, waarom is mij nu eigenlijk een raadsel. Voor elke dag een muts dus. En zeggen dat ik van plan was om er nog eentje te breien. Voor op feestdagen misschien?

Hij zal in ieder geval warm de winter doorkomen.

Door middel van het knopje helemaal rechtsonder kan je de slideshow, ofte diapresentatie, fullscreen, ofte op volledig scherm, bekijken.

[edit]
Na wat probleempjes en een upgrade van de plugin zou alles nu naar behoren moeten werken.

Vind je nu ook niet dat die ongelofelijk goed op Bart De Wever lijkt?

Als Ludwig van Beethoven Vlaamse roots heeft, waarom Händel niet? Toch eens die stamboom van de De Wevers uitvlooien.

Oordeel zelf.

Mocht ik ooit een who-is-who moeten maken van de Vlaamse regering, ik zou niet ver moeten zoeken naar een pose voor meneer Bart.

De grote vakantie: twee maanden, een goeie negen weken, geen school, lekker thuis, althans, de kinderen en Marijke. Zelf ben ik niet in die bevoorrechte positie, maar je hoort me niet klagen. Ik werk door tot aan de Gentse feesten, neem dan twee weken en op het eind van augustus ook nog een week. Daartussen neem ik ook nog wat snipperdagen, of een snipperweek, een beetje afhankelijk van het weer en het werk.

Hoe die periode wordt ingevuld? Er zijn een aantal ‘geplande’ activiteiten. We gaan, naar goeie gewoonte ondertussen, een weekje op boerderijvakantie naar ‘t Donderswal in Lo. Cas gaat voor het eerst met de JNM een weekje op tentenkamp naar Sint-Lievens-Houtem. Op dat moment zitten de meisjes met opa en oma Wachtebeke in een appartementje in Wenduine waar ze wellicht hun longen uit hun frêle lijfjes zullen fietsen op de rotonde.

Verder hopen we te kunnen genieten van het goede weer. Van zodra Lena de zon ziet schijnen springt zij uit haar kleren en rent de tuin in. We pikken hier en daar iets mee uit het aanbod van de Gentse en andere feesten, zoeken een leuke natuurpuntactiviteit of ontdekken een van hun uitgestippelde routes. We halen de fietsen van stal en toeren een beetje in de nabije omgeving. We vullen ons picknickmand en gaan op zoek naar een leuk plekje groen om die mand wat lichter te maken.

Hun schoolkameraden zullen ze ook geen twee maanden moeten missen, want er wordt al aardig over en weer uitgenodigd en plannen gesmeed. Het ziet er dus niet naar uit dat we ons zullen vervelen de komende weken. En voor we het goed en wel beseffen is het al weer september, vrees ik.