Aan de vooravond van een heus feestweekend, terwijl Finn sliep en de oudste drie op school zaten, werden er hier nog maar eens koekjes gebakken. Ik wist dat Geert er wou maken, maar eigenlijk geen tijd had. Dus bond ik de schort maar voor en grasduinde in zijn favoriete boekje van het moment: ’500 koekjes’. Mijn oog viel op de witte chocoladekoekjes. De kinderen mochten proeven na schooltijd en aan de reacties te merken was de keuze geslaagd.

dit heb je nodig

• 115 g boter
• 200 g fijne kristalsuiker
• 1 ei
• een ‘schudding’ uit de vanillesuikerpot
• 240 g patisseriebloem
• 1/2 theelepel bicarbonaat [zuiveringszout]
• 1/2 theelepel bakpoeder
• een mespunt zout
• 225 g fijngehakte witte chocolade

zo draai je het in elkaar

Omdat ook dit snel-snel koekjes zijn begin je met het voorverwarmen van de oven op 190°C. Daarna mix je de boter, suiker, vanillesuiker en ei luchtig. Voeg de gezeefde bloem samen met de andere droge ingrediënten toe aan de romige botermassa.

Draai van de vrij vaste deeg balletjes en druk ze zachtjes plat. Verdeel ze over een met bakpapier bekleedde plaat en laat zo’n 5 cm tussenruimte. Bak ze voor 8 à 10 minuten en laat ze nadien afkoelen op een paar roosters. Onze koekjes waren niet al te groot en het lukte ons er een 60 tal te maken, goed voor een koekenpot vol.

[ smaak: **** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

Vandaag nog eens koekjes gebakken. Eenvoudige koekjes voor een simpele “dankuwel”. De afgelopen weken hebben we Marijke, ons begeleidster van de natuuroudercursus, leren kennen  als een gedreven en gepassioneerde natuurliefhebster die ons keer op keer wist te enthousiasmeren. Ze zette de cursus naar haar hand met als grootste leidraad: geniet en bekijk alles met de ogen van je doelgroep, soms confronterend, maar minstens even vaak verrassend.

Ik ging op zoek naar een koekje dat bij haar zou passen. Ik kwam uit op de karwijkrullen omdat het een kinderlijk eenvoudig koekje is dat toch net die andere twist heeft. Door de toevoeging van een paar schepjes karwijzaad krijgt het de pit die we ook vonden bij Marijke.

Wat zit er in

• 150 g bloem
• 150 g poedersuiker
• 3 eiwitten
• 150 g gesmolten boter
• 2 eetlepels karwijzaad [onder andere te vinden bij Vits-Staelens, Bij Sint-Jacobs 14 in Gent]

Zo bereid

Zeef de bloem en de suiker in een royale beslagkom. Doe er de eiwitten bij en start zachtjes te roeren. Naarmate de bloem en suiker gebonden worden kan je sneller gaan kloppen tot je een glad mengsel hebt.

Roer er nu de gesmolten boter door en kieper er de zaadjes bij. Haal de klopper, ofte garde voor de taalpuristen, er nog eens flink door en laat het deeg een half uur afkoelen in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 180°C en voorzie een aantal bakplaten van bakpapier.

In het origineel recept ‘strijk je het deeg op de bakplaten tot dunne rondjes’. Dat vond ik niet zo makkelijk werken, dus kiepte ik het deeg in een diepvrieszakje waar ik een puntje afknipte zodat ik een wegwerpspuitzak-met-makkelijk-aanpasbare-spuitmond bekwam. Nu draai je mooie rondjes op het bakpapier tot je koekjes krijgt van de door jou gewenste grootte [ik varieerde tussen de 4 en 7 cm denk ik]. Spatieer de koekjes wel een beetje want ze lopen toch wat open in de oven.

Bak ze zo’n 5 à 6 minuten tot de randjes mooi bruin worden. Haal bakplaat per bakplaat uit de oven, haal de koekjes er stuk voor stuk af en krul ze over een koud voorwerp. Ik gebruikte een klein vaasje, maar merkte dat gewoon rond je vinger draaien ook lukt [het feit dat het hier 'vlezige' vingers betreft zal wel wat helpen]. Laat ze afkoelen op roosters en klaar is kees.

Ik dacht eerst dat het karwijsmaakje, wat een beetje een lichte versie van anijs zou kunnen zijn, de kinderen zou afschrikken, maar dat had ik goed fout. Dus snel Marijkes doosje gevuld en de rest in de koekentrommel gedropt, voor morgen na school.

[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: *** ]

Wij houden van mooie dingen. Gisteren viel het nieuwe tijdschrift van NTGent in de bus, en ik was meteen verkocht. Ik kan nog altijd genieten van een verzorgd drukwerk. De uitstraling, de geur, het tactiele van het ongestreken papier, de sobere vormgeving, de mooie fotografie, de leuke illustraties, het plaatje klopt.

Het zou je ook niet mogen verwonderen, de vormgeving werd verzorgd door Gert Dooreman, de illustraties zijn van de hand van de nieuwe leider Wim Opbrouck, de foto’s van de hand van Dimitri Van Zeebrouck. Jammergenoeg vind ik geen details terug over de gebruikte lettertypes en het papier, maar het zou met niet verbazen dat er gewerkt werd met m’n lievelingspapier Munken Print.

Op zo’n moment denk ik nog wel eens met heimwee terug naar de tijd dat ik nog met m’n voeten in de grafische wereld stond. Maar dan kijk ik op vanuit het tijdschrift en zie onze pagadders rondcrossen en dan weet ik dat de tijd die je met je gezin kan doorbrengen door niets te vervangen is.

En dan heb ik het nog niet eens over de veelbelovende inhoud gehad. Het is eigenlijk zonde, maar het boekje zit al vol met ezelsoortjes. Straks moet ik er eens onze agenda bijnemen om toch al één en ander vast te leggen. Mocht je het nummer in handen krijgen, trek dan een paar minuutjes uit voor het voorwoord, het is een leuk staaltje Opbrouck.

Vandaag mocht Cas opnieuw een boekenexpo houden. Wonder boven wonder, hij heeft een Fantasia-boek gekozen, nummer IV dit keer. Zijn eerste plan was terug een poster, zoals vorig jaar, maar dat heb ik hem afgeraden. Toen kwam het idee van een maquette van de verschillende rijken waar Geronimo doorheen moet in zijn nieuwe queeste. Daarom trokken we een paar weken geleden nog eens het bos in om materiaal te verzamelen. Van dat mos, die twijgjes en de lappen schors maakten we al boompjes en andere rekwisieten. Uiteindelijk bleek een maquette een beetje te hoog gegrepen, of had hij er in ieder geval niet genoeg tijd voor [ik wil wel wat meehelpen samenstellen, maar het grootste deel moet hij toch zelf doen]. Dus schakelde hij over op plan … euh C ? Of ik de verschillende rijken niet kon fotograferen zodat hij dan met die prenten zijn verhaal kon doen. Alzo stonden wij woensdagavond rond de keukentafel met zijn kartonnen ventjes, de bomen en struiken, een ei, een hamer en wat nagels.

Voor een van zijn scènes moest hij de aanwezigheid van draken suggereren. Hij dacht aan een verbrande struik, dus werd een van de bomen met een lucifer vakkundig verschroeid. De voetafdrukken kwamen gewoon uit een alcoholstift, maar die drakendrollen leken hem niet zo eenvoudig na te maken. Gelukkig is zijn vader in een ver verleden ksa-lid geweest en wist die er wel raad op. Ooit hebben wij, ik meen ergens op kamp in Mol, ons met een groepje aan de plaatselijk Unic geposteerd om daar doodleuk een verse hondendrol te verorberen. Wist de verbouwereerde plaatselijk bevolking veel dat wij die met peperkoek en water zelf gefabriceerde drol er luttele ogenblikken voordien hadden neergepoot. Geniaal, vond Cas, hij lijkt net echt. Voor die drakendrolletjes hadden we maar een klein beetje nodig van het sneetje ‘peterpoep’, zoals Cas het op 2-jarige leeftijd benoemde. Wat we dan wel met de rest gingen doen, wou hij weten. Die werd, net als dertig jaar geleden, vakkundig omgetoverd in een prachtig drolletje. Met het ding gewikkeld in een cleanex trok hij naar de living waar Marijke voor de meisjes aan het voorlezen was. [Hem gewoon oppakken, neen, dat vond hij toch wel een beetje te vies].

‘Kijk eens wat ik vond naast het toilet’ zei hij en hij openbaarde zijn schat.

Heel even zag ik een blik van vertwijfeling bij Marijke. Je moet weten dat Finn zijn producties nog steeds doet in de katoenen luiers. Die worden ‘geledigd’ in het toilet. En even zag ik haar denken: Heb ik hem er dan echt naast gekeild?

Toen ze mij zag binnenkomen en zag proeven van de drol wist ze wel beter. Cas heeft uiteindelijk ook geproefd, nadat zijn zussen al de helft van het ding naar binnen hadden gewerkt.

Oh ja, met zijn boekenexpo is het nog goed gekomen. Deze morgen trok hij met Marijkes laptop naar de klas om zijn eerste powerpointpresentatie te geven. Hoe het klonk kan ik je niet laten horen, wel hoe het er uitzag.