Edelachtbare lezers, ik pleit schuldig. Ik heb jullie verwaarloosd hier op de roelskens-blog. Niet dat er een tekort was aan uitstapjes waarover ik zou kunnen schrijven. Niet dat ik geen foto’s meer had die ik graag met jullie zou delen. Niet dat hier niet meer gekookt of gebakken wordt dat de moeite waard zou zijn. Niet dat we hier de hele zomer op ons lui gat gezeten hebben.

Ik vrees echter dat het de laatste maanden een beetje te druk was op andere vlakken. “Hoe kan dat?” hoor ik sommigen nu denken, “Hij was toch bijna de hele zomervakantie thuis!”. Klopt, maar er stonden een paar tijdrovende bezigheden op het programma. Twee weken met de kroost in de Westhoek vertoeven bijvoorbeeld. Of nog, twee kinderkamers en een badkamer herschilderen, ‘grote kuis’ doen in drie kinderkamers, nieuwe meubels in elkaar draaien,… allemaal tijd die ik niet kon besteden aan het schrijven van blogposts. “Maar je was toch vaak achter je computer te vinden’” hoor ik nu weer anderen denken. Klopt alweer. En toch staan hier nog hele reeksen foto’s te wachten op verwerking, bleven sommige mails veel te lang onbeantwoord, moet Marijkes computer dringend herinstalleerd worden,… Neen, als ik achter de computer zat was het veelal om te werken aan de site van de school van de kinderen. Na een valse start vorig jaar hadden we (het communicatieteam) de deadline van 1 september voorop gezet. En zoals Opa C. placht te zeggen: “daar kruipt toch meer tijd in dan gedacht”. Maar zie, de site staat ondertussen online, ook al ontbreken er hier en daar nog wel wat teksten en prentjes.

Om jullie een beetje te troosten hier een receptje voor wat comfort food: muffins met appel. Perfect op tijd, want waarschijnlijk kennen jullie ook wel iemand die geen blijf weet met een reuze opbrengst appels.

Wat je er in draait [voor ongeveer 24 muffins]

• 750 g in niet al te grote stukjes gesneden appel (kan ook perfect met valappels)
• 125 ml zonnebloemolie
• 300 g bruine suiker
• 2 eetlepels room
• 2 eieren
• 250 g rozijntjes of krenten
• 500 g patisseriebloem
• 1 theelepel zout
• 2 theelepels bakpoeder
• 1 theelepel zuiveringszout, ofte bicarbonaat
• 1/2 theelepel versgemalen kaneel

Nee, niet omdat het vandaag toevallig donderdag is, want hier is nagenoeg elke dag veggiedag, maar omdat de boerenbond het nieuws, de kranten en Terzake wist te halen met een belachelijk ouderwetse en wereldvreemde reactie op het donderdag veggiedaginitiatief van EVA. Aanleiding was de beslissing van de provincie Oost-Vlaanderen om in hun scholen op donderdag een veggiemaaltijd aan te bieden. In de Gentse stadsscholen wordt deze actie al zo’n twee jaar ondersteund. Goed voor het milieu, goed voor je gezondheid én voor de dieren. En de groenteboer mag de provincie natuurlijk ook dankbaar zijn.

Maar nee, Piet en zijn kompanen willen niet dat vlees in een slecht daglicht gesteld wordt. En of het veggie alternatief duurzamer is durven ze te betwijfelen, want voor de productie van soja worden in Brazilië oerwouden platgebrand. Ze vergeten er wel bij te vertellen dat 80 à 90 procent van die soja uit Brazilië dient als veevoer voor hun geliefkoosde biefstuk. Klein detail.

Enfin, eigenlijk hoeven we er niet veel woorden meer aan vuil te maken, in Terzake zag ik dat Piet Vanthemsche met alle macht probeerde de plooien glad te strijken en de ‘ongelukkige communicatie’ minzaam wou vergoelijken. Dat zegt volgens mij genoeg. Hij opperde zelfs om samen met EVA een campagne te lanceren. Als dat maar goed komt…

Dus om donderdag veggiedag vandaag in stijl te vieren maakte ik een gerecht uit het EVA-magazine dat vorige week in de bus viel. De bordjes werden volgeschept en waren in een mum van tijd leeg. Ja, de pompoenlasagne is zeker een blijver. En omdat ik er niet van uitga dat jullie allemaal EVA-lid zijn, geef ik hier het recept prijs. Natuurlijk heb ik een en ander aangepast, ik gebruikte melk i.p.v. sojamelk want de ongezoete versie had ik niet in huis, de gistvlokken liet ik vallen [kan iemand mij vertellen wat dat is en waar je het koopt?] en ik deed er ook meer paprika’s in omdat er in ons groentepakket zaten deze week.

wat heeft u nodig?

• olijfolie
• 1 grote ui, fijngesnipperd
• 2 teentjes knoflook
• 1/2 el paprikapoeder
• 1 el provençaalse kruiden
• 1 tl rozemarijn
• 1 rode paprika
• 1 el sojasaus
• 250 g champignons
• 500 g pompoen
• 100 g rode linzen
• 800 g tomatenstukjes met sap
• 75 g margarine
• 75 g tarwebloem
• 250 ml groentebouillon
• 500 ml ongezoete sojamelk
• 3 el gistvlokken
• een mespunt nootmuskaat
• lasagneblaadjes
• 50 g paneermeel
• 25 g geroosterde pompoenpitten
• 25 g gehakte en geroosterde hazelnoten
• 25 g geroosterde amandelnoten

Hoe maak je het?

Warm de oven voor op 180°C.
Maak een groentesaus: stoof de ui en de knoflook in olijfolie, voeg paprikapoeder, Provençaalse kruiden en rozemarijn toe en laat even meebakken. Voeg vervolgens de verse paprika toe en laat enkele minuten stoven. Blus met de sojasaus. Roer de champignons erbij en bak tot ze gaar zijn. Voeg de pompoen en de linzen toe en roer alles goed om. Giet de tomatenstukjes bij de groenten en laat alles een half uurtje rustig gaar sudderen. Voeg wat water of groentebouillon toe als het dreigt aan te bakken.

Maak een bechamelsaus en breng op smaak met nootmuskaat, peper en zout. Rooster de noten.

Leg afwisselend een laag groentesaus, een laag lasagnevellen, een laag bechamelsaus en een laag lasagnevellen in een ovenschotel. Eindig met een laag bechamelsaus en bestrooi met de geroosterde noten en het paneermeel. Verwarm de lasagne 30 à 40 minuten in de oven.

Sorry Piet, maar hier kan geen lap vlees tegenop!

Wat deden we zelf op reis toen de regenbuien ons verhinderden om buiten te komen? Spelen met de kinderen, koken, bakken en lezen natuurlijk. Er lag bovendien een hele stapel oude tijdschriften in het vakantiehuis, leuk ter afwisseling.

In één van die gedateerde weekend knacks [januari 2010!] stond een interessant artikel over hoe moeilijk het is om dagelijks de juiste ecologische keuzes te maken. Velen vinden het milieu belangrijk en willen wel groen(er) leven, maar hun gedrag sluit vaak niet aan bij die attitude. In hun consumptiegedrag handelen mensen vaak op automatische piloot en daar wringt het schoentje. Nieuwe, duurzame routines ontwikkelen vraagt meer tijd en energie dan de meeste mensen bereid zijn te investeren. Nochtans hoeft het niet altijd moeilijk te zijn, vind ik. Daarom enkele eenvoudige tips, die in veel gevallen niet enkel de planeet, maar ook je portemonnee blij zullen maken:

• Koop seizoensgebonden, lokaal geproduceerd voedsel. Lekkerder, gezonder en goedkoper. Een handige kalender vind je op de site van Velt.

• Drink kraantjeswater, vul een drinkbeker als je op stap gaat en probeer zoveel mogelijk plastic flessen te vermijden.

• Neem een stevige stoffen zak mee als je gaat shoppen, zo kan je wat vaker nee zeggen tegen al die zakjes die soms thuis rechtstreeks in de vuilnisbak belanden.

• Probeer immuun te zijn voor allerlei reclames die nieuwe, onnodige behoeftes creëren. Vraag je eerst af of je het echt nodig hebt. Dit is zonder twijfel de moeilijkste tip om na te leven. Ook ondergetekende moet hier vaak schuldig pleiten.

• Gebruik natuurlijke verzorgingsproducten als je op veilig wil spelen, maar wees beducht voor producenten die op de ecotoer gaan omdat het zogezegd ‘in’ is en hier gewoon een graantje van willen meepikken.Ga niet af op reclame of het label ‘natuurlijk’, maar ontcijfer zelf de ingrediëntenlijst. Een verhelderend artikel vind je bij greenbliss. Kijk ook eens naar the story of cosmetics. Mijn favoriet blijft Weleda, zowel voor mezelf als voor de kinderen. Misschien niet goedkoop, maar toch betaalbaar als je er zuinig mee omspringt.

• Gebruik ook voor je gezicht een washandje of maak zelf of koop stoffen wattenschijfjes, even doeltreffend, goedkoper én herbruikbaar.

• Koop zo weinig mogelijk schoonmaakproducten. Azijn, soda, een ecologische allesreiniger en wat microvezeldoekjes, meer heb je eigenlijk niet nodig.

• Zet restjes in een kom met een schoteltje op in de koelkast. Veel folie is totaal overbodig. Gebruik liever potjes en herbruikbare zakjes dan aluminiumfolie.

• Ga naar de bib of leen boeken bij vrienden. Koop alleen wat je echt wil hebben [een kookboek bijvoorbeeld] en breng oude boeken naar de Oxfam boekenwinkel, zo krijgen ze nog een tweede of derde leven.

• Koop koekjes die niet individueel verpakt zijn en geef ze mee in een koekendoosje of een herbruikbaar zakje. Duurzaam hoeft niet saai te zijn, doe je kind een hippe brooddoos van Goodbyn cadeau [maar daarover later meer].

• Koop met een langetermijnvisie. Zorg dat er genoeg ‘droge voeding’ in de voorraadkast of kelder ligt zodat je niet voor ieder gerecht naar de winkel moet rijden. Koop bovendien verstandig: probeer in te schatten wat je werkelijk nodig hebt, zodat je nadien niet de helft ongebruikt moet weggooien. Wees creatief, maak regelmatig iets met wat nog in de koelkast ligt of las af en toe een kliekjesdag in.

• Vat milieutips niet op als een terechtwijzing, maar als een kans om bij te leren en het met een minimum aan moeite groener te doen. Denk niet dat het toch niet uitmaakt wat jij als individu doet. Alle beetjes helpen en je voorbeeld kan anderen inspireren.

En nee, herbruikbare luiers en vegetarische maaltijden staan niet in het lijstje. Ze zijn iets minder vrijblijvend en trouwe lezers kenden deze tips natuurlijk al.

Zoals je misschien al opgemerkt had aan het aantal geposte berichtjes zijn we even weggeweest. Niet naar verre en zonnige oorden, nee, net als vorig jaar naar de vertrouwde vakantiehoeve in de westhoek. Rust, mooie vergezichten, een bloemenweide en zwemvijver, een prachtig gerenoveerd huis, wat wil een mens nog meer? Zon misschien? En dat kregen we jammergenoeg maar met mondjesmaat.

Voor de eerste keer gingen we veertien dagen weg met de kinderen en ik denk dat welgeteld 5 dagen onder de noemer ‘zonnig’ kunnen geplaatst worden. Het herfstgevoel lag op de loer en dus werd de bikini ingeruild voor fietshelm of stapschoenen. Het hopmuseum, het Poperingse zwembad, het folkmuseum in Dranouter, het helleketelbos, de Halletoren in Ieper, het Sixtusbos, de nieuwe speeltuin in het Frimoutpark, we’ve seen it all.

Gelukkig konden onze waterratten toch een dag of vier in de frisse zwemvijver, zodat die teleurstelling hen bespaard bleef. Vooral Marthe en Lena lieten het slechte weer niet aan hun hart komen. Ze knutselden, tekenden, bouwden kampjes met de strandlakens, speelden met playmobil of keken samen met Finn voor de tigste keer naar ‘het molletje’.

De nieuwe vuurschaal in de tuin, omringd door zitbankjes/boomstammetjes was een voltreffer. Twee keer konden we marshmellows roosteren in het vuur en met vrienden speelden we nadien de opening van het kunstenfestival in Watou na door twee vuurlantaarns op te laten. Sfeer verzekerd. En dan nakletsen bij een Hopus of Sint-Bernardus tot het zo donker was dat je met moeite de weg naar het huis terugvond. Om maar te zeggen dat we er zeker het beste van gemaakt hebben.

Toen we arriveerden stond er een zelfgemaakte appeltaart voor ons klaar, over een warm welkom gesproken! Intussen heeft Greet het recept doorgemaild en ze staat hier mooi te blinken voor het bezoek deze namiddag. Supersimpel, maar ook superlekker, vandaar dat ik jullie het recept niet wil onthouden:

wat heb je nodig?

• 3 à 4 appels
• 1 rol bladerdeeg
• 75 g suiker
• beetje kaneel
• 2 eieren
• 100 g suiker
• 200 ml room

hoe ga je tewerk?

Verwarm de oven voor op 200 °C.
Leg het bladerdeeg in de taartvorm en vul die met appelschijfjes. Strooi er 75 g suiker en wat kaneel over. Bak 15 min. in de over. Meng ondertussen twee eieren, 100 g suiker en 200 ml room. Giet dit voorzichtig over de appels en bak de taart nu nog 25 minuten op 170°C.

Mmmmmm!

Woensdag wordt Finn twee jaar. Een zeer plezante leeftijd. Hij is al vrij zelfstandig, tatert erop los, aapt ons na en geeft knuffels als een volleerde charmeur. Maar ook een moeilijke leeftijd. Hij weet wat hij wil en vooral wat niet. Hij klautert zonder gène op kasten, op het aanrecht, op tafel, niets is nog veilig. Hij neemt zelf zijn favoriete ‘yough’ uit de koelkast, soms met alle gevolgen van dien. Hij kruipt op mijn fiets als hij wil gaan fietsen. Zelfs de voordeur moet op slot, of hij zou alleen vertrekken naar de winkel. Soms voel ik me zoals in een klas met dertig leerlingen: ogen en oren tekort! Als het stil is, ga ik best snel kijken. Al moet ik zeggen dat er tot nog toe geen ongelukken gebeurd zijn, wellicht omdat ik er iedere dag bij ben en hem dus ook door en door ken. Al is hij me vaak wel een stapje voor en ben ik soms verrast over wat hij nu weer bijgeleerd heeft [lees: waar hij nu alweer op kan].

Dus ja, soms ben ik blij dat hij nog een dikke twee uur per dag slaapt en hij me even rust gunt. En gaan slapen doet hij nog steeds met plezier, al was het maar omdat hij zo geniet van ons momentje ‘dodo doen’. ‘Dodo doen’ is ‘Finns’ voor samen op het grote bed dicht bij elkaar liggen en een boekje lezen. En dan als een baby’tje naar je bedje gedragen worden, slaapritueeltjes kunnen toch zo fijn zijn.

Onlangs vertelde oma nog eens hoe Geert als kind de wieltjes van de auto’s beet waar zijn broer voordien zo’n zorg voor gedragen had. Finns reputatie als brokkenpiloot is dus gewoon genetisch bepaald. Dat belooft natuurlijk voor later. Al moet ik zeggen dat Geert dat vandalistisch trekje toch grotendeels kwijt is, gelukkig. Maar ik heb al vaak gedacht dat het goed is dat Finn de hekkensluiter is, want alleen wat echt robuust en duurzaam is zal nog op zolder belanden voor de kleinkinderen.

Met Finns verjaardag start een heuse feestweek. De dag erna feestje voor Lena in de klas, feest met de opa’s en oma’s voor Lena en Finn, vaderdag, verjaardagsfeest voor Lena’s vriendinnetjes. Voorlopig heeft onze bijna-tweejarige nog geen benul van verjaardagen en krijg ik van hem nog geen lijstje van wat ik allemaal moet/mag bakken en klaarmaken. Mijn oventje zal draaien!