We zijn hoegenaamd geen volgers van “Thuis”, noch van enige andere soap trouwens, maar als Eddy bij het zappen ons scherm opfleurt durven we al eens blijven plakken. Daan Hugaert zet hier een stoere getatoeëerde trucker neer, vuilgebekt en, zoals het cliché het wil, notoir vrouwenzot. En hij speelt het schitterend, wat je zeker niet van de hele cast kan zeggen. Die blik, dat taaltje, zijn oneliners, dat maakt m’n dag.

Een man die woorden in de mond neemt als ‘dure de comprenure’, ‘chicaneren’, ‘sacrifiëren’, of repliceert zoals:

- Zijde nie beschaamd?
- Ja, vooral vanonder.

- Ga weg, ik wil u nie meer zien.
- Doe dan uw ogen toe hé.

Zo’n man moeten ze een oscar geven, of op z’n minst een Vlaamse Televisiester, al was het maar omdat de Wablieftprijs er wellicht niet meteen in zit.

Ik hou er niet van een mening opgedrongen te worden. Een serie aankondigen als “nu al het  beste  van 2010″, alvorens de eerste aflevering nog moet uitgezonden worden, dat werkt niet bij mij. Intengendeel. Ik wordt daar argwanend van. Superkritisch en soms ook slechtgezind. Zoals met ‘Los zand’. Man man man, heeft dat twee afleveringen lang op mijn zenuwen gewerkt! Daarna hield ik het voor bekeken.

Maar deze keer ging het anders. Van de trailers voor ‘Oud België’ werd ik warm noch koud. Ik heb niets met revuetheater en Gaston en Leo vind ik meestal flauw. Ik ben in mijn jeugd wellicht iets te vaak ‘Joske’ Vermeulen genoemd. Maar de cast kon dan weer wel op goedkeuring rekenen. Ik zie Els Dottermans en Warre Borgmans bijzonder graag spelen en ook Peter en Stany hebben al mooie dingen gedaan. Het was dus met gemengde gevoelens dat ik voor die eerste aflevering ging zitten. Ik wou tenminste één keer kijken, kwestie van zelf een mening te kunnen vormen, los van wat de omroepsters mij willen wijsmaken.

En het gebeurt zelden, maar ik was van de eerste minuut verkocht. Superlatieven over de inhoud, de vertolking en het camerawerk zal je in de krant wel lezen, die hoef ik niet te herhalen, maar ik was vooral onder de indruk van hoe de jaren ’70 zo overtuigend opnieuw tot leven gewekt werden. Deze serie is echt ‘a trip down to memory lane’. Natuurlijk, ik was nog heel jong in de jaren ’70, maar als verdienstelijk amateur-fotograaf heeft mijn vader mijn hele kindertijd op de gevoelige plaat vastgelegd. En het was net alsof ik in die dozen met foto’s zat te snuisteren. Alles was zo herkenbaar, tot de metalen Tante Tines keukenkruidenwijzer in de keuken van Josée toe. Het moet een feest geweest zijn om voor zo’n serie alle rekwisieten bijeen te sprokkelen.

Met een glimlach om de mond ben ik gisteren gaan slapen. Ik weet al wat ik vanaf nu op zondagavond doe. En u?

Een leuke reeks ‘behind-the-scenes’-foto’s van de hand van Bert Huysentruyt [de drummer van o.a. het hier al eerder vermelde 'het zesde metaal'] vind je hier.