Thuis spraken we geen ABN zoals dat in die tijd nog heette, maar een tussentaaltje. Met mijn Wachtebeekse vriendjes kwamen wat lokale klanken mee, maar omdat Wachtebeke net tussen het meetjesland en het waasland in valt, is dat een beetje mossel noch vis. Eens in Lokeren werd de ‘a’ al wat palataler en sloop er hier en daar wel een ‘neig’ in mijn vocabularium. Van mijn studententijd in Gent hou ik voornamelijk Westvlaamse invloeden over van de studie-, kot- en bedgenoten (niet dat die drie steeds in één persoon vervat zaten). Dus ook op taalgebied heb ik niet echt een uitgesproken identiteit, tenzij je vlaamsch as such zou benoemen.

En toch, ergens voel ik toch een verbondenheid. Als ik op een verloren avond door Gent dwaal voel ik me nog steeds een beetje Gentenaar. Ik passeer nog jaarlijks eens op de Lokerse feesten waar ik dan wat vage bekenden tegen het lijf loop, maar sterk is die band niet meer. Ik was dan ook slechts zes jaar pendelaar en de vriendschappen met de middelbare schoolvriendjes bestaan enkel nog als ‘verbinding’ op facebook. Wandelend in Wachtebeke en zeker op de grens met Moerbeke voel ik me meer verbonden met de natuur daar dan met de mensen.

En toch, bloed kruipt waar het niet gaan kan zeker. Een aantal maal per jaar passeer ik Eeklo, de stad waar mijn vader opgroeide en waar nog steeds een groot deel van de familie woont. Omdat ik gisteren toch te vroeg was voor mijn afpraak liep ik even langs bij  het graf van oma en opa, op het oude deel van het kerkhof. 1912-1983 staat er onder Richards naam. Ik had er nog nooit echt bij stilgestaan, maar vandaag maakte ik het sommetje. Mijn vader was pas 39 toen hij zijn vader verloor. Plots, zonder aanleiding, op reis in Spanje. Eind augustus wordt ik zelf ook 39. Op zo’n momenten voel je toch een hechte band met je ‘voorvaders’, je roots, of hoe je het ook wil noemen. En ook al waren zij op hun beurt ook inwijkelingen uit het naburige Maldegem, toch heb ik het gevoel dat mijn wortels ergens verstrengeld zijn met deze van de grote beuken op het kerkhof van Eeklo.

Voor het eerst ben ik ook langsgeweest bij de sobere gedenksteen voor (nonkel) Luc. Ondanks het zonnetje en het warme briesje kreeg ik toch weer kippenvel. We zijn nu bijna tien maanden verder, maar nog dagelijks kruist hij mijn gedachten, vaak in kleine, alledaagse dingen. Gisteren bijvoorbeeld las ik een artikeltje over Simon and Garfunkel. Het was nonkel Luc die ons hun muziek leerde kennen. In zijn eigen ‘living’ naast zijn slaapkamer, op de eerste verdieping bij oma, waar hij als vrijgezel woonde, had hij een collectie mooie platen, grotendeels bijeengesprokkeld uit Londen, het muziekmekka uit die tijd. De uren die ik daar, in dat kleine universum, spendeerde staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Op de terugweg luisterde ik naar Radio 1. Er werden vrijkaarten uitgedeeld, maar ditmaal niet aan Luc Roels uit Eeklo.

Toen Marijke afhaakte voor vanavond [Finn zijn timing is niet altijd perfect] moest ik niet lang zoeken naar een vervanger, zeker niet nadat Cas de smaak te pakken had na het optreden van ‘Het Zesde Metaal’ deze zomer. Zo kwam het dat het Cas was die tijdens onze rit naar Merelbeke de gsm opnam. Wellicht was K. verbaasd Cas aan de lijn te krijgen, maar rijden en niet-handenvrij-bellen gaan voor mij nog steeds niet samen. Of we twee zitjes konden vrij houden, ze zouden iets later zijn. We zaten dus meteen in goed gezelschap op de oranje stoeltjes in de bij aanvang mistige zaal. Op het podium, met uit het plafond groeiende bomen, ontwaarden we 3 microfoonstaanders, wat verraadde dat er in kleine bezetting gespeeld zou worden.

Hannelore werd bijgestaan door haar vast bandgitarist Thomas Vanelslander. Bij aanvang vond ik hem wel nogal zeer fel zijn best doen om er iets alternatiefs van te maken; iets geheel anders dan de cd-versie. Bij wijlen deed hij me denken aan de sambaballenmaster van de Happy Mondays, of soms dacht ik dat hij gewoon was voor smurfen te spelen: nooit een twee meter lange bonenstaak zijn gitaar zo laag weten te bespelen, voorovergebogen naar de grond alsof hij constant zijn ‘nestels’ aan het controleren was. Maar ik wijk af. Een aantal nummers kregen nu een heel andere dimensie, wat af en toe resulteerde in zeer hoekige arrangementen, wat dan weer wonderwel paste bij Hannelores vaak zwarte, maar niet zware teksten. Bij ‘Meneer’ en ‘Altijd Nooit Meer’ gaf dat vonken. Op andere momenten deden Thomas’ uitgesponnen intro’s me denken aan de soundtrack van ‘Dead Man’ van Jim Jarmusch,  waarop Neil Young met enkele gitaarstroken een mysterieuze sfeer weet op te bouwen.

Het niet op de cd prijkende ‘Onze Vader’ was broos, zoals het hoort, net zoals ‘Helemaal’. We werden getrakteerd op  nog een paar nieuwe nummers, waarvan ‘De Ballen’ zelfs een opgewekte zinsnede had, al moest je daarvoor wel wachten tot de allerlaatste zin. Bij het laatste nieuwe nummer heeft Hannelore wel zeer hoge verwachtingen: ze wil graag ‘keppedoze’, het westvlaams voor knuffelaar/lieveling/… ooit zien schitteren in de nieuwe versie van de Van Dale. Ik zette het alvast in de titel, als deze blog ooit nog een hit wordt komt ‘keppedoze’ zonder enige moeite bovendrijven in google.

Het spelplezier droop van het podium en de ontspannen sfeer zorgde ervoor dat haar tekstmisser bij ‘Imaginaire’ haar door heel de zaal maar al te graag werd vergeven. Als tegenprestatie kregen we op het eind nogmaals dit opgewekte, maar zwarte nummer.

Dit was Hannelore Bedert, ‘Helemaal Alleen’, maar ze maakt me nu nog meer benieuwd naar ‘Helemaal’, waar ze in volledige bezetting speelt zoals op 29 april in cc De Stroming in Evergem.

Terwijl Cas zijn gehandtekend ticket koestert maak ik julle muzikaal warm met een paar minder radiogevoelige pareltjes.

En voor wie zich niks kan voorstellen bij de soundtrack van ‘Dead Man’, de openingstrack.

Een korte inleiding noopt zich. Hier ten huize zijn we al geruime tijd volgers van het werk van Pieter Embrechts en bij uitbreiding van Dimitri Leue. Ze zijn ondermeer bekend van dingen op tv zoals w@=d@, maar de ‘ouderen’ onder ons herinneren zich misschien nog de kakkewieten, het stelletje ongeregeld dat menig tv-show met Bart Peeters onveilig kwam maken. Een hele tijd geleden lag Pieters nieuwste project “Sunjata” hier in de keuken. Marijke had die meegegraaid uit de bib.We waren er onmiddellijk weg van.

Sunjata is geen ‘klassiek’ luisterspel zoals  we ze al een tijdje kennen van het geluidshuis, al sluit het er wel nauw bij aan. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat het minder vrijblijvend is, er worden actuele thema’s als migratie, asiel, spanning tussen autochtonen en allochtonen in verweven, naast milieuthema’s als de afvalberg, het opwarmen van de aarde en dies meer. Maar dat merk je pas als je er echt op let. Het is in de eerste plaats een Afrikaans verhaal vol grappige en soms wel griezelige vertelseltjes over jagers, koningen, toekomstvoorspellers, schele tovervrouwen en andere rare kwieten.

De dubbel-cd wordt hier thuis vaak opgelegd tijdens knutselnamiddagen, en ondertussen kennen de 3 oudsten hem omzeggens van buiten. Ik wist dat ze van het verhaal bij het paleis een voorstelling hadden gemaakt, maar tot voor kort was die enkel bij hen in Antwerpen te zien. Tot ik een paar weken terug de vliegbrief in onze digitale ‘baat’ kreeg en ik zowaar zag dat de voorstelling bezig is met een tournee, met halte in het NTGent.

Lang moest ik dus niet twijfelen om kaarten te reserveren. Bleek dat de matineevoorstelling al uitverkocht was, maar voor de zeven uur shift zag ik nog enkele interessante plaatsen op de eerste rij van het eerste balkon blinken. Ik reserveerde 2 plaatsen meer dan strikt noodzakelijk (ervanuitgaand dat mijn ‘huisvouw’ en onze jongste spruit de thuiswacht voor zich zouden nemen) zodat Cas en Marthe nog een vriendje konden meevragen. Dit liep echter niet van een leien dakje. Hun eerste keuze, twee zusjes uit de klas van Cas en Marthe en hun tweede keuze, een broer en zus uit hun klas haakten af … omdat ze zelf ook al gingen. R. en A. wilden wel graag mee. Zo vertrok ik met een auto vol uitgelaten kinderen naar Gent. Om het geheel een mystiek tintje te geven reden we door de erwtensoep-dikke-mist en wandelden we langs het Geeraard de Duivelsteen naar het NTGent. We nestelden ons in onze zetels en tuurden nog wat over het balkon naar de binnenstromende mensen. Lena was behoorlijk onder de indruk van het gebouw dat ze chique vond, met al het rood en de zachte zetels. De andere kinderen amuseerden zich met het herken-een-vriendje-in-het-publiek-spelletje.

Met het sluiten van de deuren, het dimmen van het licht en de opgang van het doek ging de wondere wereld van de Afrikaanse savanne open. Zo leuk als de cd al is, zo veel leuker is de voorstelling. Het decor, de kostuums, de belichting, stuk voor stuk straffe vondsten. De muziek werd live gebracht en droeg bij tot de zwoele sfeer. Lena was in het begin wel wat ongerust toen ze de jagers met hun vlammende buksen zag opkomen. Maar eens gerustgesteld dat het maar toneeltje was en niet echt, genoot ook zij ten volle van de muziek, dans en grappige dialogen. Moe, maar voldaan en na een staande ovatie verlieten we twee uur later de schouwburg. Op de terugweg werd nog duchtig nagepalaverd over wie welke rol speelde en wie nu wel de grappigste tovervrouw was.

Voor herhaling vatbaar en u daar, ziet u ze ergens in de geburen op de affiche staan, ga erop af. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Bij wijze van afsluiter nog een auditief en visueel fragmentje.

Sommige mama’s hebben na drie maanden moederschapsrust het gevoel dat de muren op hen afkomen, een gevoel dat mij totaal vreemd is. Maar ik ben dan ook de dochter van een huismus en appel- en boomsgewijs is het dus niet verwonderlijk dat ik al graag eens ‘van huisvrouwke speel’. Door de negatieve bijklank heeft men het tegenwoordig over thuisblijfmoeders of thuiswerkmama’s. Het laatste klinkt wat defensief, alsof je moet bewijzen dat je thuis ook werkt. Een evidentie, lijkt me. Alleen iemand die nog nooit het huishouden en enkele kinderen voor zijn rekening genomen heeft, kan zoiets bedenken, toch? Maar ik moet toegeven dat mijn stekels ook omhoog komen als de kinderen vragen wat ik dan zoal doe als zij op school zitten. Dan antwoord ik dat de kabouterkes mij niet komen helpen om te poetsen, strijken, koken en zoveel meer.

Ik probeer het meeste te doen terwijl zij op school zitten, zodat er wat tijd is voor hun verhalen als ze moe thuiskomen. Zelf vond ik dat als kind één van de leukste momenten van de dag. Na school en na een vieruurtje gezellig aan de keukentafel, terwijl mijn mama het eten klaarmaakte. De geur en het vooruitzicht van lekker eten, terwijl ik huiswerk maakte en het buiten langzaam donker werd. Die warmte, die rust en stabiliteit wil ik onze kinderen ook meegeven.

Wat doet dat met je carrière, zo’n loopbaanonderbreking? Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet bijster ambitieus of competitief aangelegd ben. Ik lig niet wakker van mijn carrière. We zullen wel zien daarna, laat mij eerst maar even genieten van mijn tijd als ‘happy housewife’. Bovendien vind ik 4 kinderen opvoeden, zien groeien en evolueren en ervoor zorgen dat ze een leuke kindertijd hebben ook een mooie carrière. Niet dat kinderen een loopbaan in de weg moeten staan, de tijd van de vrouw aan de haard is gedateerd. Maar in de praktijk is de combinatie kinderen-werk veelal een stresserende poging om alle ballen in de lucht te houden. Doordat ik nu thuis ben en alles wat betreft huis, kinderen en school regel, valt er heel wat stress weg. Geen gedoe als er iemand ziek is, geen kunst- en vliegwerk om iedereen op tijd op de juiste plaats te krijgen, geen kinderen in de opvang, … En ik geniet daar eerlijkgezegd enorm van, en ik denk de kinderen ook.

[edit] ik voeg hier een zeer kleine soundtrack aan toe

Pieter Embrechts kennen jullie misschien als kakkewiet, kompaan van Dimitri Leue bij W@=D@, broer van Tine [die je misschien kent van Los Zand, of als Kelly uit het Peulengaleis, ...] en Bert [de bassist van De Laatste Showband], of andere fratsen.

Maar Pieter heeft echter ook een zachtere, minder spring-in-het-veld-kant. Misschien een overblijfsel van zijn opleiding in de richting Kleinkunst aan de Studio Herman Teirlinck. Die Pieter kan  je zeker terugvinden op de cd “Maanzin” die hij in 2004 onder de vleugels van Radio1 mocht uitbrengen. Niet heel erg bekend, maar zeker het ontdekken waard. Bij ons een vaste waarde bij autoritten. Iedereen heeft zo wel z’n lievelingsnummer, maar één nummer zit zeker in de doorsnede van ons aller Venn-diagrammekes en dat is IJsbloemen.

Leun achterover en geniet even mee.

Het stond al een paar jaar op m’n verlanglijstje, het muziekfestival voor een ‘jong en avontuurlijk publiek’, zoals de mensen van oorsmeer het zelf zeggen. Dit jaar paste het in de agenda en konden de drie oudsten mee, want er wordt gemikt op kinderen vanaf 4 jaar. Gelukkig trok de gutsende regen net voor de middag over en konden we, na een prik voor Marijke en mij, onder een stralend zonnetje de trein nemen naar Gent.

Op het programma stonden een kleine voorstelling ‘Slaap maar’ van ‘De Dagen‘ en de langere ‘Feedback’ van ‘Muziektheater Transparant‘. Over ‘Slaap maar’ kunnen we kort zijn. Ondanks de mooie setting, ergens op de vijfde verdieping van het immense gebouw, bleef het, door het gemis aan interactie tussen muzikante en het jonge publiek, een aaneenrijging van kinderliedjes gespeeld op viool, zonder onderliggend verhaaltje. Jammer, want er zat meer in.

Tussen de twee voorstellingen door hadden we voldoende tijd om de wedstrijd op te lossen. Daarvoor moesten we op zoek naar gekleurde silhouetjes die her en der hingen. Dit waren hints naar bekende kinderliedjes en met de eerste letter van alle liedjes kon je een woord vormen. Door de bereidwillige medewerking van een aantal ouders in de kinderopvang, waar ik trouwens verwelkomd werd door collega L., leidde dit al snel naar de – ietwat voor de hand liggende – oplossing: oorsmeer. Er werden tekeningen gemaakt [deel van de opdracht bij de wedstrijd], de meisjes werden geschminkt [wat bij Lena deze nacht - waarschijnlijk wegens een allergische reactie - voor gloeiende kaken zorgde] en gekeuveld.

Tot ik plots merkte dat luttele minuten later onze tweede voorstelling zou starten. We haastten ons naar de achterkant van het podium van de grote zaal waar we ons posteerden op de aangeboden kussentjes aan de onderzijde van de tribune. Hier wèl en zelfs zeer veel inbreng van het jeugdige publiek, met in één van de solo-hoofdrollen niemand minder dan Cas. Fier als geeneen was hij toen hij na een puike prestatie als coureur van dienst terug zijn kussen opzocht. Er werd genoten en gelachen en het uur was voorbij nog voor we er erg in hadden.

Er was nog net genoeg tijd voor een babbeltje met enkele oud-collega’s en het inruilen van onze wedstrijdformulieren voor een ballon. Om de hoek namen we de tram en tegen het avondeten waren we terug thuis.

Hieronder laat ik jullie even meegenieten van een zeker voor herhaling vatbare namiddag.

Marijke is niet zo’n danser moet je weten, en ikzelf ben meer een aanhanger van Arno’s “Dancing inside my head“. Maar op je eigen huwelijk moet je wel een uitzondering maken. We overwogen niet echt om een danscursus te volgen en er een spectaculaire ‘Dirty Dancing’-act van te maken. We gingen op zoek naar een nummer waarop je het dansen wat kan vermommen. En wat is er dan beter dan een “tegelplakker”, ofte slow.

Combineer “openingsdans” en “slow” en je komt gegarandeerd op een hoop oersaaie klassiekers uit. En daar wilden we ons van behoeden. Dus gingen we op zoek naar een origineel nummer. Al vrij snel kwamen we bij een nummer van Raymond van het Groenewoud dat gebruikt is in de soundtrack van “Blazen tot honderd“, een Vlaamse film die in 1998 geen potten brak en ondertussen al helemaal in de vergetelheid is geraakt.

Het nummer in kwestie, “Ik wil jouw man zijn”, was toen nog niet gereleased, dat gebeurde pas in 2004. Ik trok dan maar mijn stoute schoenen aan en stuurde een brief naar de manager van Raymond met een woordje uitleg. Een week later ontvingen we een vriendelijk briefje terug en een cassette met daarop het bewuste nummer.

Sindsdien werd er deftig geoefend in de keuken van ons appartementje in de Langemunt in Gent. Gelukkig is het nummer slechts 2″22 lang, wellicht het kortste openingsnummer sinds mensenheugenis. Desalniettemin verwoordt het precies dat wat we graag aan de wereld wilden laten zien.

We kregen er trouwens heel wat positieve reacties op. Daarom zetten we de tekst van het nummer ook op de bedankingskaartjes voor ons huwelijk. Omdat jullie dat kaartje ondertussen al lang ergens verloren gelegd hebben of het gebruikt hebben als bladwijzer in “Het verdriet van België”, op pagina 4, hier nogmaals de tekst en de muziek.

ik zal jouw man zijn

ik zal jouw man zijn
jij zal mijn vrouw zijn
en we reizen door de tijd
tot we wankel zijn en grijs
ik schrijf jouw naam in mijn ring
jij schrijft mijn naam in je ring
en de rest gaat aan ons voorbij

ik zal mijn weg gaan
jij zal jouw weg gaan
maar we worden toch altijd
naar elkander terug geleid
ik hou mijn hevigheid voor jou
jij voelt je man en ik voel me vrouw
en de rest gaat aan ons voorbij

ik houd jouw hand vast
jij houdt mijn hand vast
en we lopen zij aan zij
tot we wankel zijn en grijs
al mijn verhalen zijn voor jou
ik ben jouw man jij bent mijn vrouw
en de rest gaat aan ons voorbij

Gie è gekookt, ik vin’ het lekker en gie staa’ vroeg ip, ik zette de wekker.
De taken zijn eerlijk verdeeld.

of ook nog

Meester Bob in ‘t eerste studiejaar vroeg ‘t verschil van tien en zevene.
-”Da ‘kan toch nie’ vree moeilijk zin, want tien es tien en zevene es zevene…?”
Maar ‘t wa’ da’ niet dat ie moeste weten, ‘t wa’ ton al duidelijk da’ ‘kik d’n domsten ginge zijn.

Toen we vrijdagmiddag aankwamen en ik na het uitpakken, dat is: Marijke pakt uit terwijl ik de Colruyt van Diksmuide een bezoekje breng, het krantje van het lokale vvv-kantoor doornam, viel m’n oog op de “zomerse muziekavonden’. Op het programma die avond stond ‘het zesde metaal‘, de groep rond Wannes Cappelle, een groep met West-Vlaamse roots en dito teksten. Samen met Cas toog ik dus kerkwaarts, want de avonden worden georganiseerd in de kerk, en sinds dit jaar zelfs op een podium (al is het slechts 35 cm hoog). Enige consternatie aan de ‘kassa’, want het bleek dat wij de eersten waren die AAD (aan de deur) tickets wilden en dat was de voorbije seizoenen nog niet voorgevallen. Ik wees hen in hun eigen foldertje op de juiste prijs [een euro meer dan de VVK], maar ze waren zo gecharmeerd door m’n eerlijkheid dat ik alsnog het voordeeltarief genoot. Dat het merendeel van de aanwezigen een abonnement had bleek al snel. ‘Het zesde metaal’ was overduidelijk het buitenbeentje in de programmatie van dit jaar. De kerk was gevuld met een bonte mengeling ‘locals’ die na het Franse chanson van de week ervoor wat werden afgeschrikt door een podium met daarop naast een contrabas ook enkele elektrische instrumenten. Het concept PA was wellicht ook nieuw en trok voor aanvang heel wat belangstellenden.

Aangezien ik mijn basis ‘schietgerief’ had meegezeuld informeerde ik naar de mogelijkheden bij de manager, die te herkennen was aan de stapel leaflets die hij gretig uitdeelde. ‘Geirne’ was zijn antwoord. ‘He moet ze ton moar ne kier deure sturen mè je noame up, veur de saait’ was zijn antwoord. Maar zoals gezegd, de beeldekens zijn voor later deze week.
Zo gebeurde het dat ik me tijdens het concert door de kerk bewoog en achteraan flarden opving van gesprekken tussen de ‘locals’ en de organisatoren:

• ‘nie vrie akoestisch wel nie hé’
• ‘hieel wat anders dan veurige weke’
• ‘kverstoa em nie altied hoe’

Persoonlijk vond ik het een erg leuk concert waarbij je zag dat de bandleden zich amuseerden op het ‘verhoog’. Een band die trouwens bestond uit een paar invallers, waaronder Tom Pintens. De nummers werden aaneengeregen door anekdotische verhaaltjes over het kopen van een mercedes, zijn bioboer-periode, het concept ‘appartement’ voor ‘Lonaars’, het in zonde leven van zijn zuster. Dat niet iedereen in de zaal de groep kende vond Wannes niet zo erg: “da heef nie, ek kost ulder ook nie allemoale”.

Nu is het aan jullie om de groep te ontdekken. Hieronder enkele nummers uit hun eerste album ‘akattemets’:

Hun eerste singel ‘est miskien’

Een tweede nummer dat op radio 1 toch wat airplay kreeg: ‘keuning van de jacht’

En als derde, het iets minder zoete ‘ik haat u nie’