In Scheldewindeke ben ik, volgens de bakkersvrouw althans, een ingeweken stedeling. In Gent was ik eerst kotstudent en daarna een ‘blijven-plakker’. Tijdens m’n jeugd liep ik school in het Waasland, meer bepaald in de raap-en-rooster-stad Lokeren. Daarvoor stond mijn school in Wachtebeke, waar ik niet werd verwekt, maar wel sinds m’n geboorte woon, weliswaar als kind van economische vluchtelingen. Sidmar was in volle expansie en trok werkvolk aan van uit de ruime omgeving. Mijn ouders woonden tot dan in Gent, maar komen allebei uit de streek met de lelijkste naam: het meetjesland. Dit, met enige overdrijving, nomadische bestaan zorgt ervoor dat ik geen echte ‘heimat’ heb.

Thuis spraken we geen ABN zoals dat in die tijd nog heette, maar een tussentaaltje. Met mijn Wachtebeekse vriendjes kwamen wat lokale klanken mee, maar omdat Wachtebeke net tussen het meetjesland en het waasland in valt, is dat een beetje mossel noch vis. Eens in Lokeren werd de ‘a’ al wat palataler en sloop er hier en daar wel een ‘neig’ in mijn vocabularium. Van mijn studententijd in Gent hou ik voornamelijk Westvlaamse invloeden over van de studie-, kot- en bedgenoten (niet dat die drie steeds in één persoon vervat zaten). Dus ook op taalgebied heb ik niet echt een uitgesproken identiteit, tenzij je vlaamsch as such zou benoemen.

En toch, ergens voel ik toch een verbondenheid. Als ik op een verloren avond door Gent dwaal voel ik me nog steeds een beetje Gentenaar. Ik passeer nog jaarlijks eens op de Lokerse feesten waar ik dan wat vage bekenden tegen het lijf loop, maar sterk is die band niet meer. Ik was dan ook slechts zes jaar pendelaar en de vriendschappen met de middelbare schoolvriendjes bestaan enkel nog als ‘verbinding’ op facebook. Wandelend in Wachtebeke en zeker op de grens met Moerbeke voel ik me meer verbonden met de natuur daar dan met de mensen.

En toch, bloed kruipt waar het niet gaan kan zeker. Een aantal maal per jaar passeer ik Eeklo, de stad waar mijn vader opgroeide en waar nog steeds een groot deel van de familie woont. Omdat ik gisteren toch te vroeg was voor mijn afpraak liep ik even langs bij  het graf van oma en opa, op het oude deel van het kerkhof. 1912-1983 staat er onder Richards naam. Ik had er nog nooit echt bij stilgestaan, maar vandaag maakte ik het sommetje. Mijn vader was pas 39 toen hij zijn vader verloor. Plots, zonder aanleiding, op reis in Spanje. Eind augustus wordt ik zelf ook 39. Op zo’n momenten voel je toch een hechte band met je ‘voorvaders’, je roots, of hoe je het ook wil noemen. En ook al waren zij op hun beurt ook inwijkelingen uit het naburige Maldegem, toch heb ik het gevoel dat mijn wortels ergens verstrengeld zijn met deze van de grote beuken op het kerkhof van Eeklo.

Voor het eerst ben ik ook langsgeweest bij de sobere gedenksteen voor (nonkel) Luc. Ondanks het zonnetje en het warme briesje kreeg ik toch weer kippenvel. We zijn nu bijna tien maanden verder, maar nog dagelijks kruist hij mijn gedachten, vaak in kleine, alledaagse dingen. Gisteren bijvoorbeeld las ik een artikeltje over Simon and Garfunkel. Het was nonkel Luc die ons hun muziek leerde kennen. In zijn eigen ‘living’ naast zijn slaapkamer, op de eerste verdieping bij oma, waar hij als vrijgezel woonde, had hij een collectie mooie platen, grotendeels bijeengesprokkeld uit Londen, het muziekmekka uit die tijd. De uren die ik daar, in dat kleine universum, spendeerde staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Op de terugweg luisterde ik naar Radio 1. Er werden vrijkaarten uitgedeeld, maar ditmaal niet aan Luc Roels uit Eeklo.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Vanavond stond een optreden van Hannelore Bedert geprogrammeerd in ‘t Groenendal, de ‘cultuurtempel’ van Merelbeke. Ik heb haar voor het eerst gehoord toen ze een paar jaar geleden de Nekkanachtwedstrijd had gewonnen. Een klare stem, teksten met een hoek af en lieflijke melodietjes met weerhaakjes. Ik was meteen verkocht. Toen haar eerste cd ‘Wat Als’ eind 2008 in de rekken lag, vond je hem al spoedig ook in onze cd- en mp3-speler. Zo ontdekte ook Cas de nummertjes [hij 'leent' al maanden mijn mp3-speler], en hij vindt de liedjes wel mooi. “Ik ken ze wel niet allemaal van buiten, zoals die van Daan [beiden zingen in een voor hem vreemde taal], maar ik vind ze wel leuk”, aldus Cas.

Toen Marijke afhaakte voor vanavond [Finn zijn timing is niet altijd perfect] moest ik niet lang zoeken naar een vervanger, zeker niet nadat Cas de smaak te pakken had na het optreden van ‘Het Zesde Metaal’ deze zomer. Zo kwam het dat het Cas was die tijdens onze rit naar Merelbeke de gsm opnam. Wellicht was K. verbaasd Cas aan de lijn te krijgen, maar rijden en niet-handenvrij-bellen gaan voor mij nog steeds niet samen. Of we twee zitjes konden vrij houden, ze zouden iets later zijn. We zaten dus meteen in goed gezelschap op de oranje stoeltjes in de bij aanvang mistige zaal. Op het podium, met uit het plafond groeiende bomen, ontwaarden we 3 microfoonstaanders, wat verraadde dat er in kleine bezetting gespeeld zou worden.

Hannelore werd bijgestaan door haar vast bandgitarist Thomas Vanelslander. Bij aanvang vond ik hem wel nogal zeer fel zijn best doen om er iets alternatiefs van te maken; iets geheel anders dan de cd-versie. Bij wijlen deed hij me denken aan de sambaballenmaster van de Happy Mondays, of soms dacht ik dat hij gewoon was voor smurfen te spelen: nooit een twee meter lange bonenstaak zijn gitaar zo laag weten te bespelen, voorovergebogen naar de grond alsof hij constant zijn ‘nestels’ aan het controleren was. Maar ik wijk af. Een aantal nummers kregen nu een heel andere dimensie, wat af en toe resulteerde in zeer hoekige arrangementen, wat dan weer wonderwel paste bij Hannelores vaak zwarte, maar niet zware teksten. Bij ‘Meneer’ en ‘Altijd Nooit Meer’ gaf dat vonken. Op andere momenten deden Thomas’ uitgesponnen intro’s me denken aan de soundtrack van ‘Dead Man’ van Jim Jarmusch,  waarop Neil Young met enkele gitaarstroken een mysterieuze sfeer weet op te bouwen.

Het niet op de cd prijkende ‘Onze Vader’ was broos, zoals het hoort, net zoals ‘Helemaal’. We werden getrakteerd op  nog een paar nieuwe nummers, waarvan ‘De Ballen’ zelfs een opgewekte zinsnede had, al moest je daarvoor wel wachten tot de allerlaatste zin. Bij het laatste nieuwe nummer heeft Hannelore wel zeer hoge verwachtingen: ze wil graag ‘keppedoze’, het westvlaams voor knuffelaar/lieveling/… ooit zien schitteren in de nieuwe versie van de Van Dale. Ik zette het alvast in de titel, als deze blog ooit nog een hit wordt komt ‘keppedoze’ zonder enige moeite bovendrijven in google.

Het spelplezier droop van het podium en de ontspannen sfeer zorgde ervoor dat haar tekstmisser bij ‘Imaginaire’ haar door heel de zaal maar al te graag werd vergeven. Als tegenprestatie kregen we op het eind nogmaals dit opgewekte, maar zwarte nummer.

Dit was Hannelore Bedert, ‘Helemaal Alleen’, maar ze maakt me nu nog meer benieuwd naar ‘Helemaal’, waar ze in volledige bezetting speelt zoals op 29 april in cc De Stroming in Evergem.

Terwijl Cas zijn gehandtekend ticket koestert maak ik julle muzikaal warm met een paar minder radiogevoelige pareltjes.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En voor wie zich niks kan voorstellen bij de soundtrack van ‘Dead Man’, de openingstrack.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Onder het mom ‘als het goed is mag het ook eens gezegd worden’, een uitspraak van Cas’ eerste leerjaarjuf Annie ter beschrijving van de fijne vleeswaren van de plaatselijke slager, alhier een verslagje van Sunjata.

Een korte inleiding noopt zich. Hier ten huize zijn we al geruime tijd volgers van het werk van Pieter Embrechts en bij uitbreiding van Dimitri Leue. Ze zijn ondermeer bekend van dingen op tv zoals w@=d@, maar de ‘ouderen’ onder ons herinneren zich misschien nog de kakkewieten, het stelletje ongeregeld dat menig tv-show met Bart Peeters onveilig kwam maken. Een hele tijd geleden lag Pieters nieuwste project “Sunjata” hier in de keuken. Marijke had die meegegraaid uit de bib.We waren er onmiddellijk weg van.

Sunjata is geen ‘klassiek’ luisterspel zoals  we ze al een tijdje kennen van het geluidshuis, al sluit het er wel nauw bij aan. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat het minder vrijblijvend is, er worden actuele thema’s als migratie, asiel, spanning tussen autochtonen en allochtonen in verweven, naast milieuthema’s als de afvalberg, het opwarmen van de aarde en dies meer. Maar dat merk je pas als je er echt op let. Het is in de eerste plaats een Afrikaans verhaal vol grappige en soms wel griezelige vertelseltjes over jagers, koningen, toekomstvoorspellers, schele tovervrouwen en andere rare kwieten.

De dubbel-cd wordt hier thuis vaak opgelegd tijdens knutselnamiddagen, en ondertussen kennen de 3 oudsten hem omzeggens van buiten. Ik wist dat ze van het verhaal bij het paleis een voorstelling hadden gemaakt, maar tot voor kort was die enkel bij hen in Antwerpen te zien. Tot ik een paar weken terug de vliegbrief in onze digitale ‘baat’ kreeg en ik zowaar zag dat de voorstelling bezig is met een tournee, met halte in het NTGent.

Lang moest ik dus niet twijfelen om kaarten te reserveren. Bleek dat de matineevoorstelling al uitverkocht was, maar voor de zeven uur shift zag ik nog enkele interessante plaatsen op de eerste rij van het eerste balkon blinken. Ik reserveerde 2 plaatsen meer dan strikt noodzakelijk (ervanuitgaand dat mijn ‘huisvouw’ en onze jongste spruit de thuiswacht voor zich zouden nemen) zodat Cas en Marthe nog een vriendje konden meevragen. Dit liep echter niet van een leien dakje. Hun eerste keuze, twee zusjes uit de klas van Cas en Marthe en hun tweede keuze, een broer en zus uit hun klas haakten af … omdat ze zelf ook al gingen. R. en A. wilden wel graag mee. Zo vertrok ik met een auto vol uitgelaten kinderen naar Gent. Om het geheel een mystiek tintje te geven reden we door de erwtensoep-dikke-mist en wandelden we langs het Geeraard de Duivelsteen naar het NTGent. We nestelden ons in onze zetels en tuurden nog wat over het balkon naar de binnenstromende mensen. Lena was behoorlijk onder de indruk van het gebouw dat ze chique vond, met al het rood en de zachte zetels. De andere kinderen amuseerden zich met het herken-een-vriendje-in-het-publiek-spelletje.

Met het sluiten van de deuren, het dimmen van het licht en de opgang van het doek ging de wondere wereld van de Afrikaanse savanne open. Zo leuk als de cd al is, zo veel leuker is de voorstelling. Het decor, de kostuums, de belichting, stuk voor stuk straffe vondsten. De muziek werd live gebracht en droeg bij tot de zwoele sfeer. Lena was in het begin wel wat ongerust toen ze de jagers met hun vlammende buksen zag opkomen. Maar eens gerustgesteld dat het maar toneeltje was en niet echt, genoot ook zij ten volle van de muziek, dans en grappige dialogen. Moe, maar voldaan en na een staande ovatie verlieten we twee uur later de schouwburg. Op de terugweg werd nog duchtig nagepalaverd over wie welke rol speelde en wie nu wel de grappigste tovervrouw was.

Voor herhaling vatbaar en u daar, ziet u ze ergens in de geburen op de affiche staan, ga erop af. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Bij wijze van afsluiter nog een auditief en visueel fragmentje.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Eén van de meest gehoorde vragen aan ons adres is: “En? ‘t Is wel druk zeker met vier kinderen?” Tegen alle verwachtingen in antwoord ik dan dat het zeer goed meevalt. Eerlijkheidshalve voeg ik er onmiddellijk aan toe dat ik nog niet buitenshuis werk. Niet dat dat betekent dat ik niet werk, integendeel soms. Het werk is eigenlijk nooit ‘af’. Er ligt altijd wel een strijk op je te wachten of een pluisje dat je verwijtend aankijkt. Daartegenover staan de glijdende uren, het wisselende takenpakket en de vrije invulling van de werkdag. En eindelijk ook tijd om brood of ander lekkers te bakken, te breien, een nieuw recept uit te proberen, … Nee, er bestaan slechtere jobs, denk ik dan zo.

Sommige mama’s hebben na drie maanden moederschapsrust het gevoel dat de muren op hen afkomen, een gevoel dat mij totaal vreemd is. Maar ik ben dan ook de dochter van een huismus en appel- en boomsgewijs is het dus niet verwonderlijk dat ik al graag eens ‘van huisvrouwke speel’. Door de negatieve bijklank heeft men het tegenwoordig over thuisblijfmoeders of thuiswerkmama’s. Het laatste klinkt wat defensief, alsof je moet bewijzen dat je thuis ook werkt. Een evidentie, lijkt me. Alleen iemand die nog nooit het huishouden en enkele kinderen voor zijn rekening genomen heeft, kan zoiets bedenken, toch? Maar ik moet toegeven dat mijn stekels ook omhoog komen als de kinderen vragen wat ik dan zoal doe als zij op school zitten. Dan antwoord ik dat de kabouterkes mij niet komen helpen om te poetsen, strijken, koken en zoveel meer.

Ik probeer het meeste te doen terwijl zij op school zitten, zodat er wat tijd is voor hun verhalen als ze moe thuiskomen. Zelf vond ik dat als kind één van de leukste momenten van de dag. Na school en na een vieruurtje gezellig aan de keukentafel, terwijl mijn mama het eten klaarmaakte. De geur en het vooruitzicht van lekker eten, terwijl ik huiswerk maakte en het buiten langzaam donker werd. Die warmte, die rust en stabiliteit wil ik onze kinderen ook meegeven.

Wat doet dat met je carrière, zo’n loopbaanonderbreking? Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet bijster ambitieus of competitief aangelegd ben. Ik lig niet wakker van mijn carrière. We zullen wel zien daarna, laat mij eerst maar even genieten van mijn tijd als ‘happy housewife’. Bovendien vind ik 4 kinderen opvoeden, zien groeien en evolueren en ervoor zorgen dat ze een leuke kindertijd hebben ook een mooie carrière. Niet dat kinderen een loopbaan in de weg moeten staan, de tijd van de vrouw aan de haard is gedateerd. Maar in de praktijk is de combinatie kinderen-werk veelal een stresserende poging om alle ballen in de lucht te houden. Doordat ik nu thuis ben en alles wat betreft huis, kinderen en school regel, valt er heel wat stress weg. Geen gedoe als er iemand ziek is, geen kunst- en vliegwerk om iedereen op tijd op de juiste plaats te krijgen, geen kinderen in de opvang, … En ik geniet daar eerlijkgezegd enorm van, en ik denk de kinderen ook.

[edit] ik voeg hier een zeer kleine soundtrack aan toe

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.