Er is er hier eentje jarig, een van onze prinsesjes wordt zeven, en dan wordt er weer heel wat uit de hoed getoverd. Op verzoek, cakejes om uit te delen in haar klas. Ze zijn snel klaar, leuk om te versieren en nog lekker bovendien.

Morgen volgt fase twee van het verjaardagsritueel. De familie komt dan op de koffie en aangezien Marthe eigenlijk alleen graag chocoladetaart lust, werd het dus chocoladecake volgens het recept van tante Hilde en lekker decadente brownies. Ja, het caloriegehalte zal niet van de poes zijn morgen. De oma’s beloofden nog voor rijsttaart en soesjes te zorgen. Bourgondiërs? Wij?

Enfin, voor de liefhebbers, het recept van de brownies:
• 180 g fondantchocolade
• 150 g boter
• 170 g bloem
• 300 g suiker (of wat minder)
• 3 eieren
• 3 theelepels bakpoeder
• 1 zakje vanillesuiker

De chocolade en de boter laten smelten, al de overige ingrediënten eronder mengen en 30 minuten op 180°C bakken.

Volgende week volgt dan nog het verjaardagsfeestje voor de vriendjes en vriendinnetjes van school. Maar dan ga ik het simpel houden en heel klassiek pannenkoeken bakken. Weinig kinderen die daar nee tegen zeggen, dacht ik zo.

En dan weer even de vijs toe.

Over smaak valt moeilijk te twisten, zelfs niet met je eigen kroost. Zo hielden Marthe en Lena, zoals zovele meisjes, ontzettend veel van roze. Ja, zelfs van het soort roze dat pijn doet aan de ogen. Ik mag daar natuurlijk geen commentaar op geven, want ik heb geen recht van spreken. Oma zou wellicht met veel plezier uitweiden over het roze behangpapier, de roze mappen, het briefpapier, de dekbedovertrekken,… Gelukkig ging het over en nu heb ik niets meer met het kleur roze. Integendeel zelfs. Je zal goed moeten zoeken om iets roze te vinden dat ik vrijwillig gekocht heb de laatste twintig jaar. Tenzij voor de meisjes natuurlijk, want ook zij hebben recht op een roze periode.

Ik las ergens dat die hang naar roze en rood bij het vrouwelijke geslacht teruggaat op de oertijd, waarin vrouwen op zoek gingen naar rijpe vruchten. Meestal is het een fase die vanzelf overgaat. Tenzij die tegengewerkt wordt, dan krijg je vrouwen die op latere leeftijd nog steeds roze kiezen. Met dit schrikbeeld voor ogen koop ik af en toe iets roze voor Marthe en Lena, ook al zou ik zelf spontaan een ander kleur kiezen. Rood, bijvoorbeeld.

Marthe had, als oudste, een tijdje alleenrecht op de roze dingen in ons huis. Want roze was haar lievelingskleur en Lena was nog te klein om daar een stem in te hebben. Tot Lena groter werd en plots een geduchte concurrent was. En als Lena ergens voor gaat, geeft ze zich helemaal, zo ook in deze materie. Ruzies over wie de roze beker kreeg, discussies over hoe roze ook haar lievelingskleur was (en nee, dat was geen naäperij, verzekerde ze ons), tranen om roze speelgoed dat we niet in tweevoud hadden, ja, dit alles werd ook ons deel. Dus kwam er tot mijn grote ontsteltenis nog meer roze in ons huis.

Maar het tij keert gelukkig snel. Vorige week gaf ik Lena uit gewoonte een roze beker bij het ontbijt en ze reageerde met:” Pff, mama, weeral die roze beker. Waarom geef jij mij altijd die meisjeskleuren? Ik hou daar niet meer van, ik wil blauw en groen, dat zijn nu mijn lievelingskleuren!” Ja hoor, alles komt goed, denk ik dan stilletjes.

Marthe vindt een kleine spin in huis. Ik hoor ze lief, maar resoluut zeggen: “Spin, jij hoort hier niet thuis, kom,” en ze neemt hem voorzichtig in haar handen. Ik vraag haar hem buiten te zetten. Lena, onmiddellijk geïnteresseerd, komt vragen of ze hem eerst eens mag aaien.

Dat hebben ze duidelijk niet van mij.

Marthe en Lena waren onderling bezig over hun ‘pissekutteke’. Het duurde even voor ik doorhad dat ze het pittenkussen ofte kersenpitkussentje bedoelden dat moest opgewarmd worden voor in hun bedje. Een verspreking die niet mogelijk was geweest ten tijde van de warmwaterkruik.

Vandaag kwamen alle kindjes na een nachtje logeren – de meisjes bij nonkel P. & tante C. en Cas bij vriendje R. – terug naar huis. Ze zijn daar ongetwijfeld in de watten gelegd en dus dacht ik eraan om nog eens kaneelbroodjes te bakken voor bij de koffie. Het is een beproefd recept alhier, ooit overgeschreven uit het fantastische kookboek van Tessa Kiros. ‘De smaak van mijn herinnering’ is een boek vol familierecepten, maar met een Finse moeder en een Grieks-Cypriotische vader zijn die recepten uiteraard heel gevarieerd. En dat, samen met de boeiende verhalen over haar jeugd en over de herkomst van de recepten, maakt dit boek zo bijzonder.

De kaneelbroodjes zijn een Finse traditie, korvapuusti heten ze, maar ze zijn bijvoorbeeld ook in Zweden heel populair. Daar hebben ze zelfs een ‘kanelbullens dag’, een kaneelbroodjesdag. Ik denk bij het maken van de broodjes aan een weids sneeuwlandschap, rode houten huisjes, een warm vuur en ja, soms ook aan pettson en findus. Helemaal zen word ik ervan. De geur van kaneel vult heel je huis met winterse gezelligheid, alleen al daarom zou je dit af en toe moeten maken. De broodjes zijn het lekkerste als ze nog lauw zijn.

Wat heb je nodig?

voor het brooddeeg

• 200 g lauwe melk
• 75 g suiker
• 1 zakje gedroogde gist
• 1 losgeklopt ei
• 90 g zachte boter
• 1 theelepel zout
• 500 g witte bloem

voor de kaneelboter

• 2 theelepels kaneel
• 50 g bruine suiker
• 80 g zachte boter

In het boek zijn het kaneel-kardemombroodjes en voeg je aan het brooddeeg 2 theelepels gemalen kardemom toe, maar aangezien Geert daar niet zo wild van is, laat ik dat gewoon weg.

Aan het werk

Doe de gist, melk en suiker bij elkaar en laat 10 minuutjes rusten. Voeg het ei, de boter en het zout toe en terwijl de Kitchen Aid zachtjes op stand 1 draait, voeg je de bloem toe. Laat de keukenrobot zijn werk doen gedurende 10 minuten. Intussen kan je de kaneelboter maken door gewoon boter, suiker en kaneel te mengen.

Leg het deeg met een schone handdoek over op een bebloemde bakplaat en zet dit in de oven op ongeveer 40°C. Wanneer het deeg zowat verdubbeld is, na ongeveer een half uur of drie kwartier, verdeel je het in vier stukken. Verdeel ook de kaneelboter in vier porties. Terwijl je met stuk één aan de slag gaat, zorg je ervoor dat de overige stukken deeg afgedekt blijven.

Rol het deeg uit zodat je een rechthoekige lap krijgt. Smeer er kaneelboter over en rol op. Snij de worst schuin in stukjes, afwisselend links en rechts – zoals de accenten bij élève. Leg ze zo dat het bovenste reepje deeg smaller is dan het onderste en druk het bovenste flapje nog eens goed dicht. Doe dit met de vier stukken deeg tot je ongeveer 25 à 30 kaneelbroodjes hebt. Leg alles op een bakpapier en laat nog een half uurtje rusten op een warme plaats, ver weg van tocht. Ik leg er altijd de handdoek terug over.

Verwarm de oven nu voor op 180°C. Klop een eigeel los en bestrijk de broodjes ermee. Strooi er nog wat vanille- of rietsuiker over en bak ze ongeveer 20 minuten – 18 minuten bleek voor onze oven perfect.

Nadat ik ze de eerste keer gemaakt had, heb ik er in mijn kookschriftje ‘Lekker!’ bijgeschreven. Zelfs Marthe, die normaalgezien alleen chocoladetaart lust, staat hiervoor op de eerste rij. En juf K., R.’s mama, blijkbaar ook.