Ze keek reikhalzend uit naar de grote dag. Onze poes zou jongskes krijgen rond haar verjaardag, dus hoe dikker Joske werd, hoe dichter die verjaardag kwam. Maar Joske wachtte niet tot 12 juni, maar bracht haar kroost al op Finns verjaardag ter wereld. Een extra troef op haar verjaardagsfeest. Wie het even wat rustiger aan wou doen, wie wou uitblazen van het buitenspelen, het trapezeslingeren of het hangmatzwaaien, die ging gewoon even bij de kleine poesjes zitten. Want wie wordt niet vertederd door zoveel snoezigheid?

Het feest startte al om 12 uur en gelukkig brachten de genodigden de zon mee. Na een aperitiefje werden de buikjes gevuld met zelfgemaakte minipizza’s. Iedereen mocht kiezen wat hij erop wou. Een succesformule, want alle bordjes waren in een mum van tijd leeg. Sommigen schoven zelfs aan voor de tweede ronde. De gaatjes werden nadien nog opgevuld met een ijsje, een koekje of een snoepje. Het is per slot van rekening niet elke dag feest.

Of toch? Ook vandaag, op zondag, ging het vieren verder.  De familie mocht deze keer aan de feesttafel aanschuiven. Op Lena’s verzoek werd er chocoladetaart met aardbeien en rijsttaart gebakken. Er werden liedjes gezongen voor onze twee jarigen, kaarsjes uitgeblazen en cadeautjes opengemaakt. Gelukkig bleef het ook vandaag droog en mochten de mooie feestslingers in de perenbomen blijven hangen.

En morgen wordt de feestmarathon afgesloten met een feestje in de klas. De chocoladecake staat klaar, evenals de ingrediënten voor de ‘fruitbroketjes’ [zoals Lena fruitbrochettes steevast blijft noemen], het klascadeau, door Lena vakkundig uitgekozen, is ingepakt. Het grote, zachte konijn uit de verjaardagskoffer wordt nog eens extra geknuffeld en mag een laatste keer bij Lena in bed. Morgen moet hij terug in de koffer, terug naar school. Tot volgend jaar.

“Wat doet dat skelet daar dan?” vroeg Marthe zich af, “Dat is toch geen dino?”

Ditmaal was het Cas die repliceerde: “Maar Marthe, dat museum is niet alleen over dino’s, maar ook over de prehistorie, de oertijd en andere oude dingen, … maar niet over opa en oma.”

‘s Namiddags, naar buiten gelokt door het mooie weer, maakte ze samen met Marthe lentegeur. Het recept is heel eenvoudig. Neem zoveel bloempjes van de geurige winterkamperfoelie als maar mag van je mama, plet die zorgvuldig en doe er wat water bij. Heel goed schudden en rijkelijk spuiten op armen en benen. Met een spuitbusje vol gingen ze zo al huppelend de tuin rond om alles een heerlijke lentegeur te bezorgen.

Ja, het doet wat met een mens, die eerste zonnige dagen.

Vrijdag, op het praatcafé kreeg ik er nog complimenten over van een paar ouders, die vroegen of ik dat niet op bestelling kon maken. Wel beste mensen, misschien komt er op het leefschoolfeest van 29 mei een workshop waar ik zwaarden en schilden zal fabriceren met de kinderen. Intussen hier een paar prentjes van de zwaarden in wording.

Als jij en mama trouwden, dan had mama prinsessenkleren aan, maar had jij dan ook prinsenkleren aan ?

“Misschien zal Marthe, net zoals Lore, draadjes in haar oren moeten krijgen.”

Duidelijk niet op haar mondje gevallen.

Thuis ging Lena dus haar laarzen halen en ze kwam terug met haar broek tot boven haar knieën opgevouwen en haar trui tot bijna onder haar oksels, klaar voor haar eerste zonnebad. Beteuterd vroeg ze waar de zon nu naartoe was. Gelukkig was er nog een streepje aan de grote perenboom en even later lag ze op haar buik in het gras, met een koekje, de zon uit te dagen. Ach, ooit komt het er toch van, van die lente, of zou ze ons dit jaar vergeten zijn?

Zo. Al één luchtbel doorprikt.