Vijf jaar geleden werd Lena op vaderdag geboren. Wat een cadeau! Ik herinner me nog levendig hoe mooi ik haar vond toen ze voor het eerst op mijn buik lag, zo kort na middernacht. En nog steeds weet ze ons allemaal te charmeren, met haar guitig snoetje, haar open blik en haar enthousiasme. Nauwelijks te geloven dat dat kleine meisje al vijf wordt.

Ze keek reikhalzend uit naar de grote dag. Onze poes zou jongskes krijgen rond haar verjaardag, dus hoe dikker Joske werd, hoe dichter die verjaardag kwam. Maar Joske wachtte niet tot 12 juni, maar bracht haar kroost al op Finns verjaardag ter wereld. Een extra troef op haar verjaardagsfeest. Wie het even wat rustiger aan wou doen, wie wou uitblazen van het buitenspelen, het trapezeslingeren of het hangmatzwaaien, die ging gewoon even bij de kleine poesjes zitten. Want wie wordt niet vertederd door zoveel snoezigheid?

Het feest startte al om 12 uur en gelukkig brachten de genodigden de zon mee. Na een aperitiefje werden de buikjes gevuld met zelfgemaakte minipizza’s. Iedereen mocht kiezen wat hij erop wou. Een succesformule, want alle bordjes waren in een mum van tijd leeg. Sommigen schoven zelfs aan voor de tweede ronde. De gaatjes werden nadien nog opgevuld met een ijsje, een koekje of een snoepje. Het is per slot van rekening niet elke dag feest.

Of toch? Ook vandaag, op zondag, ging het vieren verder.  De familie mocht deze keer aan de feesttafel aanschuiven. Op Lena’s verzoek werd er chocoladetaart met aardbeien en rijsttaart gebakken. Er werden liedjes gezongen voor onze twee jarigen, kaarsjes uitgeblazen en cadeautjes opengemaakt. Gelukkig bleef het ook vandaag droog en mochten de mooie feestslingers in de perenbomen blijven hangen.

En morgen wordt de feestmarathon afgesloten met een feestje in de klas. De chocoladecake staat klaar, evenals de ingrediënten voor de ‘fruitbroketjes’ [zoals Lena fruitbrochettes steevast blijft noemen], het klascadeau, door Lena vakkundig uitgekozen, is ingepakt. Het grote, zachte konijn uit de verjaardagskoffer wordt nog eens extra geknuffeld en mag een laatste keer bij Lena in bed. Morgen moet hij terug in de koffer, terug naar school. Tot volgend jaar.

Lena is een poesje, een genieterke. Als ze ‘s avonds in pyjama op schoot kruipt, wordt ze graag over haar rug gestreeld. ‘s Morgens is ze de eerste om bij je in bed te kruipen, liefst zo dicht mogelijk tegen je aan, armpjes over je heen. Als ze ziek is, zoals vorige week, geniet ze ervan om alleen thuis te zijn met mama. Beetje tv kijken, puzzels maken, gezelschapspelletjes spelen of gewoon wat ‘rondscharrelen’ in je buurt. Aanhankelijk zonder veel aandacht te vragen. Wanneer ze ‘s avonds gaat slapen wil ze na het boekje graag nog eventjes naar Sunjata luisteren. Iedere avond, al weken aan een stuk, luistert ze naar Sunjata, altijd dezelfde liedjes. Van zodra de muziek start zie je haar dromerig wegkijken. Alsof ze met gedachten al in Mali is. Dekentje tot tegen haar kin, luisteren, genieten en in een mum van tijd is ze in dromenland. Nauwelijks te geloven dat ze zo’n slechte slaper was als baby!

Op zaterdagavond mogen de kinderen opblijven tot na ‘Dieren in nesten’. Vandaag was er een stukje over een rondleiding in het ‘dinomuseum’ in Brussel. Lena herkende het onmiddellijk en vertelde dan ook doodleuk: “Dat skelet aan de ingang is van een walvis, hé papa? De papa bevestigde dit, want hij was er ook bij toen ze een paar maand geleden met de klas op visite ging bij de dino’s.

“Wat doet dat skelet daar dan?” vroeg Marthe zich af, “Dat is toch geen dino?”

Ditmaal was het Cas die repliceerde: “Maar Marthe, dat museum is niet alleen over dino’s, maar ook over de prehistorie, de oertijd en andere oude dingen, … maar niet over opa en oma.”

Lena had vandaag een zwierig bloemenrokje aan en vond dat, naar eigen zeggen, zeer ‘passelijk’ voor de lente.

‘s Namiddags, naar buiten gelokt door het mooie weer, maakte ze samen met Marthe lentegeur. Het recept is heel eenvoudig. Neem zoveel bloempjes van de geurige winterkamperfoelie als maar mag van je mama, plet die zorgvuldig en doe er wat water bij. Heel goed schudden en rijkelijk spuiten op armen en benen. Met een spuitbusje vol gingen ze zo al huppelend de tuin rond om alles een heerlijke lentegeur te bezorgen.

Ja, het doet wat met een mens, die eerste zonnige dagen.

Een tijdje geleden was het projectthema uit Lena’s klas ‘ridders & prinsessen’. Lena vroeg me of ik in haar klas zwaardjes wou komen maken, iets wat ik een aantal jaar geleden, toen nog in de gemeenteschool, ooit had gedaan voor Cas. Ik dus naar de Hubo om wat latten, waarna ik me een paar avonden teruggetrokken heb in mijn denkbeeldig ‘atelier’. De latten werden afgemeten, verzaagd, gebeiteld, opgeschuurd en het handvat voorzien van een touwtje. De afwerking, het samenbrengen van het lange en korte deel, hield ik voor de klas. Zo konden alle prinsen hun eigen zwaard vervolledigen door met een paar stevige spijkers (en voor de zekerheid een lek houtlijm) beide delen aan elkaar te klinken. Nadien mochten ze nog een aantal versieringskes kiezen waardoor hun wapen volledig gepersonaliseerd was.

Vrijdag, op het praatcafé kreeg ik er nog complimenten over van een paar ouders, die vroegen of ik dat niet op bestelling kon maken. Wel beste mensen, misschien komt er op het leefschoolfeest van 29 mei een workshop waar ik zwaarden en schilden zal fabriceren met de kinderen. Intussen hier een paar prentjes van de zwaarden in wording.