Vandaag mocht Cas opnieuw een boekenexpo houden. Wonder boven wonder, hij heeft een Fantasia-boek gekozen, nummer IV dit keer. Zijn eerste plan was terug een poster, zoals vorig jaar, maar dat heb ik hem afgeraden. Toen kwam het idee van een maquette van de verschillende rijken waar Geronimo doorheen moet in zijn nieuwe queeste. Daarom trokken we een paar weken geleden nog eens het bos in om materiaal te verzamelen. Van dat mos, die twijgjes en de lappen schors maakten we al boompjes en andere rekwisieten. Uiteindelijk bleek een maquette een beetje te hoog gegrepen, of had hij er in ieder geval niet genoeg tijd voor [ik wil wel wat meehelpen samenstellen, maar het grootste deel moet hij toch zelf doen]. Dus schakelde hij over op plan … euh C ? Of ik de verschillende rijken niet kon fotograferen zodat hij dan met die prenten zijn verhaal kon doen. Alzo stonden wij woensdagavond rond de keukentafel met zijn kartonnen ventjes, de bomen en struiken, een ei, een hamer en wat nagels.
Voor een van zijn scènes moest hij de aanwezigheid van draken suggereren. Hij dacht aan een verbrande struik, dus werd een van de bomen met een lucifer vakkundig verschroeid. De voetafdrukken kwamen gewoon uit een alcoholstift, maar die drakendrollen leken hem niet zo eenvoudig na te maken. Gelukkig is zijn vader in een ver verleden ksa-lid geweest en wist die er wel raad op. Ooit hebben wij, ik meen ergens op kamp in Mol, ons met een groepje aan de plaatselijk Unic geposteerd om daar doodleuk een verse hondendrol te verorberen. Wist de verbouwereerde plaatselijk bevolking veel dat wij die met peperkoek en water zelf gefabriceerde drol er luttele ogenblikken voordien hadden neergepoot. Geniaal, vond Cas, hij lijkt net echt. Voor die drakendrolletjes hadden we maar een klein beetje nodig van het sneetje ‘peterpoep’, zoals Cas het op 2-jarige leeftijd benoemde. Wat we dan wel met de rest gingen doen, wou hij weten. Die werd, net als dertig jaar geleden, vakkundig omgetoverd in een prachtig drolletje. Met het ding gewikkeld in een cleanex trok hij naar de living waar Marijke voor de meisjes aan het voorlezen was. [Hem gewoon oppakken, neen, dat vond hij toch wel een beetje te vies].
‘Kijk eens wat ik vond naast het toilet’ zei hij en hij openbaarde zijn schat.
Heel even zag ik een blik van vertwijfeling bij Marijke. Je moet weten dat Finn zijn producties nog steeds doet in de katoenen luiers. Die worden ‘geledigd’ in het toilet. En even zag ik haar denken: Heb ik hem er dan echt naast gekeild?
Toen ze mij zag binnenkomen en zag proeven van de drol wist ze wel beter. Cas heeft uiteindelijk ook geproefd, nadat zijn zussen al de helft van het ding naar binnen hadden gewerkt.
Oh ja, met zijn boekenexpo is het nog goed gekomen. Deze morgen trok hij met Marijkes laptop naar de klas om zijn eerste powerpointpresentatie te geven. Hoe het klonk kan ik je niet laten horen, wel hoe het er uitzag.
Wat doet een mens als drie van de vier kinderen op school zitten en het huishouden aan de kant is? Juist, zich in stilte bezighouden. En als dat bezighouden zich vertaalt in een muts of een trui, dan is dat mooi meegenomen. De les handwerk in de lagere school was voor mij iets om naar uit te kijken. Niet dat ik zo’n getalenteerde breister ben, ik moet het meer hebben van eenvoudige patronen, liefst met dikke wol en dito naalden. Vraag mij niet om een hele winter aan dezelfde trui te breien, ik zie – ongeduldig als ik soms ben – graag snel resultaat. Breien voor baby’s en kleuters is dus meer mijn ding. Al onze kinderen droegen zelfgebreide truitjes, gilets, mutsen en sjaals. En nee, ze werden daar niet mee uitgelachen!
Toen Finn geboren was, begon het weer te kriebelen en ook voor hem moest een nieuw jasje gebreid. Het resultaat ziet u hier rechts.
In de kerstvakantie waren we op zoek naar cadeautjes in Gent en in De huiszwaluw in de Jan Breydelstraat werd ik helemaal blij van de handgebreide knuffels van Kenana knitters. Van de prijs werd ik net iets minder vrolijk. Dat kan ik ook, dacht ik overmoedig, een slang met restjes wol moet lukken. En inderdaad, zelfs zonder patroon, is deze slang uit mijn naaldpennen gekropen, op weg naar de deur, alwaar ze als tochthond/slang fungeert. Voorlopig. Ik denk niet dat ze er lang zal liggen als Finn het kruipen onder de knie heeft.
Sommige vrouwen kunnen niet weerstaan aan mooie schoenen, een probleem dat mij totaal vreemd is, maar blijkbaar heb ik ook zo mijn eigenaardigheden. Het viel mij vorige week op dat Finn wel heel veel mutsen heeft en toen ik ze begon te tellen bleek dat nog te kloppen ook. Natuurlijk heb je beter een muts teveel dan te weinig. Zo kan er één als reserve in de verzorgingstas, eentje in de maxicosi, eentje in de auto, voor als het kouder is dan voorzien, één bij de jassen, maar 7? Het leek me dan ook een leuk idee om hier een fotoreportage van te maken en Finn was, dankzij een rijstwafel en wat speeltjes, een gewillig fotomodel.
De ‘muisjesmuts’ is Cas z’n allereerste muts, ideaal om kleine babyoortjes warm te houden. Muts 2 breidde oma bijna 8 jaar geleden voor Cas, samen met een jasje. De grijze ‘poesjesmuts’ is een ‘afdankertje’ van Marthe en misschien wat meisjesachtig. Muts 4, mét bijpassende trui en wantjes, heeft Geert twee jaar geleden gevonden op de jaarlijkse rommelmarkt in het miljoenenkwartier in Gent. Mooie kleurtjes, handgemaakt, spotgoedkoop, het had alles om onweerstaanbaar te zijn. De kaboutermuts viltte ik vorige winter zelf en is nog wat op de groei. Muts 6 en 7 kocht ik er zelf nog bij, waarom is mij nu eigenlijk een raadsel. Voor elke dag een muts dus. En zeggen dat ik van plan was om er nog eentje te breien. Voor op feestdagen misschien?
De tijd van de saaie boekbesprekingen ligt al ver achter ons. Tegenwoordig doen ze daar trouwens niet meer aan mee, op de Leefschool. Misschien ook wel omdat ‘tinternet’ vol staat met boekbesprekingen, klaar om te kopiëren. Als alternatief mogen de kinderen creatiever aan de slag. Zo maakte Cas vorig jaar een originele cover voor “Koekkoek vos en haas” en een reclameaffiche voor “Fantasia I”. Dit jaar wou hij een kijkdoos maken waarin hij een bepaalde scène uit het boek verbeeldde.
Hij had de voorbije week al zijn personages getekend op ietwat zwaarder tekenpapier. De indeling van de doos zat ook al in zijn fantasierijke hoofd. Het moest een keuken worden met daarnaast de gang met de trap naar boven. Marijke zorgde voor de schoendoos door een nieuw paar ‘sletsen’ te kopen en ik zorgde voor de inrichting van de keuken. Ik maakte gouden muren om het invallend licht wat te reflecteren en een gyproc-muurtje dat de scheiding vormde tussen keuken en gang. Cas was ondertussen bezig met de aankleding: kasten met werkbladen vol keukengerei, schilderijtjes, een kalender, een ‘echte’ koelkast [dat is eentje waar je magneetjes op kan kleven, en niet zo'n ingemaakte zoals wij hebben], een kapstok en had ik niet gezegd dat het wel genoeg was, hij was wellicht nog bezig. Als rekwisieten werden werden een aantal playmobil meubeltjes geleend van de zussen. Dubbelzijdige tape, een wondermiddel volgens Cas, zorgde ervoor dat deze niet door de ruimte gaan vliegen. Twee gaten werden uit het deksel gesneden om licht binnen te laten via de bovenzijde en het grote keukenraam/piepgat kreeg nog een werkend rolluikje.
Benieuwd wat hij ervan zal brouwen, vrijdag in de boekenkring. En met welk idee hij de volgende keer op de proppen zal komen.
Heb ik al gezegd hoe tevreden we zijn over de Leefschool?
Volgende week wordt Cas 8. Op dinsdag heeft hij een feestje in zijn klas en op woensdag komen een aantal vriendjes thuis spelen. Wat het juist zal worden is nog een beetje afhankelijk van wat Frank of Sabine dit weekend te vertellen hebben. Graag had hij, zoals 2 jaar geleden, een soortement GO4 gehad. Voor hen die Ketnet ontgroeid zijn, GO4 is een kinderversie van “Fort Boyard” of “Fear Factor” of “Spel zonder grenzen”, dat zal u, beste kijker van “Bruussel Vloams”, nog wel kennen.
Omdat we niet alle kinderen uit de klas, laat staan de leefgroep, binnen krijgen is het feestje enkel voor de “genodigden”. Om deze op de hoogte te brengen van de ‘feestiviteiten’ maken we traditioneel een papieren uitnodiging. Meestal wordt er rond een thema gewerkt. Zo zijn volgende zaken al de revue gepasseerd [in willekeurige volgorde]: schildknapen en ridders, prinsen en prinsessen, elfjes, kabouters, vos en haas, …
Dit jaar werd geopteerd voor een “naturig” kaartje. We sleuren meestal nogal wat “mooie dingen” mee na een boswandeling: blaadjes, sparrewietels [denappels voor de niet-kenners], eikels en andere noten, leuk gevormde takjes, stukken schors, mosdekentjes,… Een groot deel ervan verdwijnt al snel ergens in de tuin, andere dingen krijgen een tweede leven in een “herfsttafereeltje” en soms raken dingen zoek. Zo dacht ik dat er in de telefoonboek, die al een paar jaar tussen de boekenpers in de living zit, blaadjes zaten, maar deze bleek helemaal leeg. Gelukkig wist Marijke me te vertellen dat de daarin gedroogde blaadjes netjes opgeborgen in een mapje zaten.
Nu nog enkel een tekstje verzinnen en daar het “beeld” bij plaatsen. Rijmen en dichten is ons niet gegeven, maar een klein tekstje in elkaar boxen lukt nog wel. De uitgezochte blaadjes [ze mochten niet te groot zijn] werden met spuitlijm bevestigd op de kaartjes waarop de tekstjes geprint waren.
