Er was mooi weer voorspeld voor vandaag en oma A. stelde voor om eens met de drie oudsten naar de speeltuin aan de sporthal te trekken. Vroeger deed ik dat regelmatig met de kinderen, maar door Finns namiddagslaapje komt dat er niet zo snel meer van. Een goed idee dus. Na Finns dutje fietste ik hen tegemoet. Finn vindt het heerlijk op de fiets en zo’n grote zandbak is natuurlijk ook niet te versmaden. Met schep, emmer en boek [ongebruikt, wat dacht u?] togen we dus daarheen.

In en rond de sporthal verzorgt de gemeente haar speelpleinwerking. Onze kinderen kennen dat niet [ik ben gelukkig altijd thuis in de vakantie] en vroegen dus wat al die kindjes daar deden. Ik legde uit dat kinderen daar terecht kunnen als hun papa en mama moeten werken in de vakantie. Ocharme. Al vond Cas dat het nog wel plezant leek, want hij had gezien dat ze elkaar natgespoten hadden met water en daar was hij heimelijk wat jaloers op.

Rond tien voor vijf kwamen zo’n veertigtal kinderen de pakweg tien kinderen die toen rustig in de speeltuin zaten, vervoegen. Over een overrompeling gesproken. Enkele monitors posteerden zich aan de ingang van de speeltuin met een houten bord waarop in koeien van letters de prijs voor één, twee of drie bollen ijs stond. Onze kinderen direct laaiend enthousiast natuurlijk. Ik wachtte even af, want het was niet onmiddellijk duidelijk of kinderen die niet naar de speelpleinwerking gingen ook ijsjes mochten kopen. Ik was dan ook verbaasd toen één van die monitors nogal erg bruut tegen alle kinderen zei dat ze weg moesten gaan. De kinderen, vooral de jongsten, dropen beteuterd af en de enkelingen die zich niet snel genoeg uit de voeten maakten werden nog maar eens afgesnauwd. Aan onze kinderen werd gevraagd of hun mama wel bij hen was, want “kindjes zonder mama of papa krijgen geen ijsje”, zo stelde een moni het. De onze toonden hun centje en wezen naar mij op de bank en werden dus bediend. Maar ik vond het vooral zo zielig voor alle andere kindjes. Mooi weer, warm zelfs, een godganse dag gespeeld, welk kind zou niet verlangen naar een ijsje? Maar nee, geen medelijden, ze moesten maar wachten op hun ouders en hopen dat die goedgezind genoeg waren om centjes boven te halen voor zo’n halfgesmolten ijsje.  Kan er dan geen gratis ijsje af voor kinderen die naar de speelpleinwerking gaan, vroeg ik me af? Was dit op eigen initiatief van de moni’s, om wat zakgeld te verdienen? Of wil de gemeente nog wat extra geld uit de zakken van de ouders kloppen?

Ik zat op het bankje met een bijzonder wrang gevoel en ik denk niet dat ik ze snel naar de speelpleinwerking zal sturen!

We zijn sinds vanavond weer voltallig. Wij met ons zessen en 6 poezenbeesten in en om het huis. Deze namiddag mochten we onze twee oudsten ophalen van hun jnm-kamp, de pimpelpaarse planeetpanda  ofte PPP. Een kamp die naam waardig: primitief leven in tenten op een open plek in het Enamebos, ‘hudo’ incluis. We hebben deze week vaak aan hen gedacht, toen het onweerde, het nog maar eens regende, de wind opstak, het frisser werd ‘s avonds,… Maar ze hebben het niet aan hun hart laten komen als we hun verhalen horen.

Op de terugweg van Ename kozen we voor de kleine baantjes van de Vlaamse Ardennen, zodat ze hun verhaal al eens kwijt konden. Verhalen over de partytent, den bonten avond en opblijven tot half één, de waspartij met de tuinslang van de boer, de leiding die ‘s avonds in hun tent voor afleiding zorgde tijdens het onweer, de spaghetti die daags nadien op miraculeuze wijze werd omgetoverd in soep, … Niks dan lof over de leiding, over stoere Klaas en zotte Astrid, toffe opper-Pepijn en een dikke pluim voor foer Anaïs.

En wonder boven wonder, ze waren niet [al te] smerig, hadden behoorlijk wat vuile kleren mee, zaten niet helemaal onder de muggenbeten en zagen er zeker niet ondervoed uit. Ze hebben een zeer leerrijke en boeiende week achter de rug en kijken al uit naar volgend jaar. En Lena vind het doodjammer dat zij nog een jaartje extra zal moeten wachten voor ze haar broer en zus mag vervoegen.

Hieronder voor en na.

Ja, hij loopt! Al ruim een week, maar het is er niet eerder van gekomen er iets over te schrijven. En eens zo’n kruiper een stapper wordt, lijkt het alsof het al altijd zo geweest is. Nochtans heeft hij wel een maand lang ‘bijna’ gelopen. Achter een karretje, met de handjes aan de muur, één wankel pasje en dan terug veilig op de knieën. Maar sinds hij 12 1/2 maand is stapt hij echt en daar heeft hij bijzonder veel plezier in. Of zou dat zijn omdat de andere kinderen zijn stapjes tellen en dan applaudisseren? Iedere dag meer stapjes, iedere dag zekerder van zijn kunnen. En daarmee past hij volledig in het rijtje van onze andere kinderen. Ze zetten allemaal hun eerste duidelijke stappen rond hun eerste verjaardag. En van dan af zijn ze niet meer te houden!

Deze morgen, om 5 voor 9, stonden we paraat aan de ingang van de winkel. Met een duidelijk doel. Vorige week waren we al eens op prospectie geweest en we wisten waar we wat konden vinden.

Neen, ik ben niet met Marijke naar de Veldstraat getrokken, maar met de drie oudsten naar de Colruyt van Zottegem. Vorige week tijdens onze wekelijkse inkopen merkten we op dat de rayon van het speelgoed grondig doorheen was geschud. In de ‘seizoensgang’, zoals die naar het schijnt heet, stond een rek met daarop een allegaartje speelgoed, ongesorteerd en nogal rommelig gestapeld. We waren dus gewaarschuwd, en aangezien er wel een paar dozen tussen stonden die Cas al heel lang wou, vinkten we 1 juli aan in onze agenda.

We waren niet de enigen, alhoewel je niet echt kan spreken van een overrompeling. Aangekomen aan het rek bleek er zelfs nog meer voorhanden dan vorige week. Iedereen vond al snel iets voor z’n goed rapport en had nauwelijks problemen om ook voor kerst en/of nieuwjaar nog iets anders te vinden. Deze selectie werd aangevuld met een paar reserve verjaardagscadeautjes voor vriendjes, een klascadeau en een paar je-weet-maar-nooit-voor-wie-dozen. De plooibox werd aardig hoog gestapeld, maar iedereen was het roerend eens: we hebben cadeautjes voor het ganse jaar voor een zeer mooie prijs.

En wie weet wat staat er morgen nog op de planken in de Colruyt van Poperinge. Jawel, vanaf morgen verkassen we een weekje naar het grensgebied om er te genieten van de natuur, de rust en alles wat op ons afkomt.

Oh ja, voor zij die dachten om ondertussen ons huis leeg te halen, vergeet het maar, oma A. komt thuiswachten (op de poesjes) en dat is een zeer kwaaie.

Zo’n drie jaar geleden las ik dat er in de leefschool 11 nieuwe natuurouders hun diploma behaalden. Onze kinderen gingen toen nog naar de gemeenteschool. Da’s iets voor ons, was mijn eerste reactie. We probeerden het project in de gemeenteschool van de grond te krijgen, maar we kwamen nauwelijks aan de helft van het vereiste aantal ouders om een aanvraag in te dienen. Maar sinds vorig jaar zijn ook wij leefschoolouders en omdat de oorspronkelijke groep al behoorlijk geslonken was, werd er dit voorjaar een nieuwe oproep gelanceerd. Dit was onze kans! Gelukkig konden we voldoende natuurminnende ouders bij elkaar krijgen om de lessenreeks van start te laten gaan.

Het natuureducatief centrum De Kaaihoeve organiseert deze opleiding voor natuurouders in Oost-Vlaanderen. Wat doen natuurouders? Ze helpen de leerkrachten bij uitstappen of lessen rond natuur en milieu zodat in kleinere groepjes kan gewerkt worden. Veel voorkennis is niet echt vereist, de cursus reikt basistechnieken aan en leert de ouders hoe ze best omgaan met vragen van kinderen. Samen op zoek gaan  is vaak veel leerzamer dan een kant-en-klaar antwoord. Enthousiasme en een hart voor de natuur zijn belangrijker dan een grote encyclopedische kennis.

Drie theoretische lessen op school en één praktijkles in het bos hebben we achter de rug. De verzameling ouders werd stilaan een leuk team, een echte groep. Donderdag mogen we de 2de en 3de kleuterklas als proefkonijn gebruiken voor een eerste natuurlesje. Op onze groene school zullen we een kabouterpad uitzetten en bij iedere kabouter volgt een proefje, een kort opdrachtje of een spelletje. Niet de kennis staat centraal, wel de ervaring. De zintuigen worden maximaal aan het werk gezet. Als we op een speelse manier wat verwondering en respect voor de natuur kunnen overbrengen, dan zijn we in onze opzet geslaagd. Bovendien hebben we zelf, dankzij de inspirerende lesgeefster, veel ideetjes in ons hoofd om later verder uit te werken. Het was een boeiende ervaring die zin geeft in meer…