Deze namiddag ben ik met de drie oudsten een aantal geschenken gaan kopen in Gent. Een pet voor Marthes lentefeest, een barbie voor Lena’s verjaardag en een horlogebandje voor Marijkes huismoederdag. Dat laatste hebben we niet laten inpakken. Onderweg naar de Hema kwamen we een trouwkoppel tegen. Toen we wat later naar huis gingen kwamen we nog een ander koppel tegen en toen vroeg Lena:

Als jij en mama trouwden, dan had mama prinsessenkleren aan, maar had jij dan ook prinsenkleren aan ?

Marthe had een oorontsteking. Dat had de dokter vastgesteld, maar Lena ging zelfs al een stapje verder:

“Misschien zal Marthe, net zoals Lore, draadjes in haar oren moeten krijgen.”

Aan de ontbijttafel. Marthe wil dat Lena de speculoospasta doorgeeft. Lena reageert kalmpjes met: “Marthe, je hebt voeten.” Ik kijk haar niet-begrijpend aan. “Ja, mama, ik zeg dat al veel keer tegen Marthe, dat ze voeten heeft, ze kan de speculoospasta toch zelf nemen.”

Duidelijk niet op haar mondje gevallen.

Vorige week zei hij nog aarzelend ‘p’ als hij de poes zag – het kon nog toeval zijn of aan mijn verbeeldingskracht liggen – deze week zegt hij duidelijk ‘poe’. Deze morgen gebruikte hij het ook voor paard en koe, maar alla, een goed woord moet nu eenmaal deftig geoefend worden. Daarmee is de kop eraf, zijn eerste woord gaat naar Joske en niet naar zijn mama of papa. Hoe schattig moet dat beestje wel niet zijn?

In Lena’s klas draait alles de komende weken rond het zelfgekozen project ‘prinsen en prinsessen’. Dat lijkt heel romantisch, maar het kan blijkbaar ook behoorlijk ontnuchterend werken. Zo poneerde Lena gisteren tijdens het avondeten dat ze later zeker geen prinses wil worden. Ha neen, want prinsessen, zo wist ze, moeten van alles proeven aan tafel en altijd deftig zitten. Dan maar liever geen prinses.

Zo. Al één luchtbel doorprikt.