Dat het grijze katertje bij ons mag blijven wonen staat vast, maar hoe dat poesje vanaf nu moet aangesproken worden, daar zijn we nog niet uit. Het is natuurlijk ook niet eenvoudig. Het moet bij Findus en Joske passen, het mag niet te lang zijn, liefst origineel [Eugène is al in gebruik bij de overburen, dju toch], maar ook niet te moeilijk voor de kinderen. Etienne valt dus af. Net zoals al die typische poezennamen à la pluisje, grijsje, minoes, poesie en felix.

Telkens als we een nieuwe kanshebber bedenken, schrijven we de naam op de doos waar Joske met haar kroost in ligt. Een greep uit het voorlopige aanbod: Tuur, Titus, Otto, Tos, Juul, Rover, Roef en Jeff. Vanmorgen had Marthe er nog een nieuwe bij: Bibberke. Ze had een poesje vast dat nogal bibberde in haar hand en vond dat een gepaste naam. Lena is trouwens ook creatief met woorden de laatste tijd. Volgens haar ‘mijanken’ de poesjes soms.

Vandaag kregen de kinderen van het eerste leerjaar op het forum hun leesdiploma. Het forum is een tweewekelijkse ‘kring’ voor alle leerlingen van de leefschool, waarop projectnieuws gemeld wordt, maar ook ruimte is voor ‘vrije expressie’. Om te tonen dat de eerstejaars niet alleen al flink kunnen lezen, maar ook al behoorlijk kunnen schrijven – met een zeer vrije spelling weliswaar – mochten enkele kinderen een zelfgeschreven verhaal voorlezen. Dit was Marthes verhaal. Het werd voorgelezen door een leerling van het tweede, maar Marthe stond er bij te glunderen.

er was eens een mijsje dat un groote tuin hat met aartbijjen
maar ur was al un maant geen reegen
daar door groejde de aartbijjen niet
dus ze gin naar de wolke en ze vroeg wolk laat het eens reegnen
maar zij de wolk dan moet ik wel kunen weenen
maar hoe kan ik weenen
denk aan iets triest en de wolk deet dat en zoo groejde de aartbijjen

Marthe zit in het eerste leerjaar en mag vanaf nu ook een expo verzorgen. Cas heeft er vorig jaar een over ‘bijen’ gehouden, en dit jaar koos hij voor ‘lego’. De ‘eerstekes’ mogen gewoon iets over zichzelf vertellen. Maar Marthe wou het grondig doen en deed dus wat research [wat doet papa nu precies in de boekentoren?] en maakte een heuse schriftelijke voorbereiding.

Zoals het een professional betaamt repeteert ze haar voordracht al een paar avonden vlak voor het slapengaan, en dit voor een steeds wisselend publiek [deel uitmaken van een 'groot' gezin heeft dus ook wel voordelen].

Volgende week dinsdag is het zover. Geniet ondertussen al eens mee van haar schrijfsels.

Op zaterdagavond mogen de kinderen opblijven tot na ‘Dieren in nesten’. Vandaag was er een stukje over een rondleiding in het ‘dinomuseum’ in Brussel. Lena herkende het onmiddellijk en vertelde dan ook doodleuk: “Dat skelet aan de ingang is van een walvis, hé papa? De papa bevestigde dit, want hij was er ook bij toen ze een paar maand geleden met de klas op visite ging bij de dino’s.

“Wat doet dat skelet daar dan?” vroeg Marthe zich af, “Dat is toch geen dino?”

Ditmaal was het Cas die repliceerde: “Maar Marthe, dat museum is niet alleen over dino’s, maar ook over de prehistorie, de oertijd en andere oude dingen, … maar niet over opa en oma.”

Lena had vandaag een zwierig bloemenrokje aan en vond dat, naar eigen zeggen, zeer ‘passelijk’ voor de lente.

‘s Namiddags, naar buiten gelokt door het mooie weer, maakte ze samen met Marthe lentegeur. Het recept is heel eenvoudig. Neem zoveel bloempjes van de geurige winterkamperfoelie als maar mag van je mama, plet die zorgvuldig en doe er wat water bij. Heel goed schudden en rijkelijk spuiten op armen en benen. Met een spuitbusje vol gingen ze zo al huppelend de tuin rond om alles een heerlijke lentegeur te bezorgen.

Ja, het doet wat met een mens, die eerste zonnige dagen.