Vandaag gingen we op babybezoek bij A&R in Frankrijk. OK, technisch gezien zie je uit hun vernieuwde achterbouw enkel België, edoch, Williers ligt wel degelijk in de Franse Ardennen, vlakbij Florenville. Omdat we op en af rijden op één dag toch een beetje al te gek vonden verspreidden we de kinderen over de grootouders en maakten er een ‘short break’ van, zo doen we ook eens hip en trendy. Zonder echt plan zetten we woensdagochtend aan, we zouden wel zien wat de dag ons zou brengen. Onze eindhalte van dag één was bekend, een B&B nabij Bouillon, maar daarvoor was alles mogelijk.

Omdat het zonnetje heerlijk scheen draaiden we ter hoogte van Namen van de E411. We zien wel. Met in het achterhoofd de films van de gebroeders Dardenne en een wat vervaagde herinneringen aan een lunch in de Inno ergens in de jaren ’70 waren mijn verwachtingen niet al te hooggespannen. De eerste aanblik leek dit beeld te bevestigen: een aftandse winkelstraat met een Hema waarvan het uithangbord niet veel goeds beloofde.

We parkeerden en moesten bij het uitwandelen van de straat ons beeld al geheel bijsturen. De ‘vitrine’ van een speelgoedwinkel trok onze aandacht, veel houten speelgoed en circusartikelen. En meer dan een uur later stonden we buiten met een aantal leuke speeltjes, en dan hebben we ons nog serieus ingehouden. Lukraak draaiden we een klein straatje in en plots waanden we ons op een andere planeet, of toch zeker in een andere stad. Smalle straatjes, leuke winkeltjes, veel terrasjes, toffe restaurantjes en mooie besloten pleintjes, ‘Le quartier piétonnier’ . En wat ons vooral opviel: in alle winkeltjes deed iedereen hard zijn best ons in het Nederlands te helpen, ook al haalden we zelf ons beste Frans boven.

Mocht je dus ooit verlegen zitten om een leuk en zot idee: overweeg eens een dagje shoppen bij onze zuiderburen van over de taalgrens, ze zullen je daar verbazen.

Eerlijkheidshalve moeten we er wel aan toevoegen dat ons bezoek aan Bouillon een ‘scheet in een fles’ was. We waanden ons terug in de jaren ’70 met verschoten [als in van kleur veranderde] pedalo’s, veredelde frituren en cafés met uithangborden voor Duitse biermerken. Wat ons betreft: te mijden.

En wat hebben jullie deze zomer zoal ontdekt?

Beste Opa’s en Oma’s. Bij deze mogen jullie terug op jullie beider oren slapen. In de namiddag van 22 juli 2010 heb ik een nieuw hekje geïnstalleerd waardoor de tsjaffelende Finn nu elke ongeattendeerde toegang tot de speeltoren wordt ontzegd. Na een kwartiertje rammelen en klauteren kreeg het van de bevoegde instantie zelfs het label “Finn-proof”, en dat wil al heel wat zeggen.

De taferelen van een éénjarige die jolig de glijbaan opklimt en dan olijk en onbeveiligd vanop het platform aanstalten maakt om naar het zoldertje te klimmen behoren dan ook tot het verleden. De bessenstruiken zullen ons trouwens ook dankbaar zijn dat de pluk nu iets gecontroleerder kan gebeuren.

Het is natuurlijk niet de gemakkelijkste weg, vegetarisch koken voor kinderen die houden van biefstuk, gehakt en kippenboutjes. Alles wat ik ze laat proeven smaakt ‘een beetje raar’. En ze zitten op de leeftijd dat ze minstens evenveel groenten niet als wel lusten. Moeilijk te begrijpen voor iemand die zowat alle groenten lust. Het minste wat je ervan kan zeggen is dat het mijn creativiteit als kok aanscherpt.

Tofu in spaghettisaus zijn ze al langer gewoon en de groenteburgers van de natuurwinkel zijn hier favoriet. Maar voor de rest is het toch een uitdaging om de vegetarische gerechten kindvriendelijk te maken. Soms lukt het, soms ook niet. En mijn publiek bereikt vaak ook geen eensgezindheid. Zo vindt Cas de linzenburgers lekker, maar de tofuballetjes niet. Bij Marthe net omgekeerd. De zelfgemaakte groenteburgers vinden ze gelukkig alledrie oké.

Maar ik heb al veel bijgeleerd de laatste maand:

• vegetarische balletjes [zelfs gekochte] doe je best niet in de saus om zo balletjes in tomatensaus te bekomen. Ze vallen uit elkaar en je krijgt in het beste geval iets dat op spaghettisaus lijkt, in het slechtste geval heeft het wat weg van whiskas
• linzenballetjes zijn bij bijna alle kindjes populair als je de linzen pureert en er gruyère of ander kaas aan toevoegt
• seitan is qua smaak en textuur niet echt iets voor kinderen, toch niet voor de onze voorlopig, al ben ik vast van plan het eens zelf te maken, misschien dat ik hen dan kan verleiden
• de tofuballetjes die je maakt met zo’n zakje tofugehakt van Naturana zijn echt lekker
• vegetarisch koken hoeft niet ingewikkeld te zijn, als je zorgt voor voldoende variatie heb je zeker de nodige voedingsstoffen binnen
• om gehakt in een ovenschotel te evenaren lukt het aardig met tofugehakt, veel ajuin en wat fijngesneden gerookte tempeh. Ik heb op deze manier hete bliksem gemaakt en Lena vond het even lekker als anders.
• het is allemaal een kwestie van gewoon worden. Op jnm-kampen wordt steevast vegetarisch gekookt en vorig jaar vond Cas het eten ‘nogal raar’, terwijl hij dit jaar in zijn briefje schreef dat het eten zeer lekker was [en de foer was dezelfde!]

Er valt nog zoveel uit te proberen, zeker nu Geert wat interessante kookboeken ontleend heeft in de bibliotheek van EVA. Liggen klaar om in te grasduinen en uit te koken: De dikke en de dunne vegetariër, Vegeterranean [een Italiaans vegetarisch kookboek] en het Donderdag veggiedag kookboek [gekregen voor mijn verjaardag van Geert]. Nee, de verveling krijgt hier geen kans!

Het is maar weer eens bewezen dat je niet ver hoeft te rijden om een fantastische vakantie te beleven. Natuurlijk waren de weergoden ons bijzonder goed gezind. Op één dagje na was het een zonovergoten week. We logeerden op een bijzonder mooie plek aan ‘de screve’, in een smaakvol ingerichte en verbouwde hoeve. Groen rondom, een zwemvijver waarin onze drie waterratjes zich konden uitleven en een mooie bloemenweide vol vlinders en insecten. En ‘en plus’ twee bevriende koppels en hun kinderen om plezier mee te maken, spelletjes te spelen, te praten, luieren, kokkerellen,…

Ja, het was de moeite bachten de kupe en ik kijk al uit naar volgend jaar!

Voor u spontaan ‘tiediedediedie’ begint te zingen, we hebben de mosterd bij de Germanen gehaald. De god van de donder heet Thor, en ik heb dat altijd een mooie naam gevonden. Hij kwam niet in aanmerking voor één van de zonen, omdat dat niet goed bekt met de achternaam Roels. Vraag maar aan nonkel Peter. Maar poezen hebben geen achternaam en we vinden dat het ook nog past bij Findus en Joske. Marthe en Lena waren direct verkocht, Cas had een lichte voorkeur voor Jules, maar we hanteren ook hier een democratisch stelsel, dus het werd Thor, ook al is het voorlopig nog een klein Thorke.