Wat doe je als je man abrikozen kocht en de kinderen er niet wild van blijken? Allemaal zelf opeten? Nee, taart van maken natuurlijk! In mijn favoriete kookboek van het moment, ‘Vegetarisch genieten’ van Miki Duerinck en Kristin Leybaert, vond ik een recept voor appeltaart met saffraan en kaneel. Ik verving de appels door abrikozen en strooide wat amandelpoeder op de bodem omdat ik geen zin had in voorbakken en de bodem zo toch lekker krokant zou blijven. Ook strooide ik er geen hazelnoten over, maar gehakte blanke amandelen. Maar het was een kleine taartvorm en ik had nog wat van het ei-room-suikermengsel over, dus nam ik twee appels uit de fruitschaal en maakte nog drie kleine appeltaartjes. Ook deze keer kon ik mij niet aan het recept houden en het leek me een leuk idee om op de bodem cruncho [ontbijtgranen uit de wereldwinkel] te strooien, en dat bleek een supergoede vondst. Ik koos hier wel voor hazelnoten, want hazelnoten en appel vormen een perfecte combinatie. Ook al was de abrikozen-amandeltaart lekker, het was toch vooral de appeltaart met cruncho en hazelnoten die scoorde.

Weet je wat, ik geef jullie het originele recept, dan kunnen jullie, net als ik, naar hartelust variëren en aanpassen.

voor het deeg

• 50 g boter
• 50 g rietsuiker
• 150 g bloem
• 1 ei

voor de vulling

• 25 g hazelnoten
• 1 dl room
• 2 doosjes saffraan
• 4 appelen
• 80 g boter
• 200 g suiker
• 1/2 koffielepel kaneelpoeder
• 3 eieren

Aan het werk
Verwarm kort de boter en de suiker (bijvoorbeeld in de microgolfoven) en vermeng en kneed alle ingrediënten voor het deeg. Leg de deegbol 30 minuten in de koelkast of 15 minuten in het vriesvak. Rol het deeg uit en bekleed er een ingevette taartvorm mee.
Rooster de hazelnoten in een droge pan en hak ze.
Verwarm de room eventjes en roer er de saffraan door. Laat het mengsel even staan zodat de saffraan kleur en smaak kan afgeven.
Schil de appelen en snijd ze in blokjes. Smelt de boter, roer er 5 eetlepels suiker bij en karameliseer hierin de appeltjes. Voeg de kaneel toe en neem de pan van het vuur. Verdeel de appeltjes over de taartvorm. Klop de eieren los en vermeng ze met de saffraanroom en de rest van de suiker. Giet dit mengsel over de appelen.
Bak de taart 15 minuten in een voorverwarmde oven van 180°C. Strooi er de hazelnoten over en bak de taart nog 30 minuten verder op 180 °C.

Smakelijk!

We zitten in het nieuw. ‘ We’ dat zijn ons huis en ik. Ons huis heeft een nieuwe look, want het buitenschrijnwerk aan de voorkant is door een vakbekwame en bijzonder sympathieke schilder onder handen genomen. Niet zo speciaal zou je denken, een werkje dat gewoon om de tien jaar moet gebeuren als je kiest voor traditioneel hout, ware het niet dat we deze keer voor een andere kleur kozen. Tien jaar geleden hebben we alles zelf geschilderd en toen gingen we voor wit. Een veilige keuze, want zo zag het huis er al enkele tientallen jaren uit. Maar het mocht eens iets anders zijn en grijs combineert volgens mij mooi met de gele stenen van de voorgevel. Het was dus spannend afwachten naar het resultaat. En nu alle schilderwerken afgerond zijn, vind ik persoonlijk dat het een goede beslissing was.

Maar ook ik zie er anders uit. Nee, geen facelift of botox, wat dacht u, maar een oogcorrectie. Ik draag al sinds mijn veertiende lenzen. Een bril moeten dragen was voor mij zo ongeveer een ‘worst case scenario’. Ik hou niet zo van brillen en ik vind ze meestal ook niet echt mooi. Lenzen waren de ideale oplossing en na verloop van tijd een evidentie. Tot ik zwanger was van Finn en plots mijn lenzen niet meer kon verdragen. Ook tijdens de borstvoeding moest ik noodgedwongen brillen. En ja, ook een bril word je na een tijdje gewend, maar het leek mij toch geen leuk vooruitzicht om de rest van mijn leven een bril te dragen. Het ideale moment voor die laseroperatie waar ik al enkele jaren over twijfel. Zeker toen een collega-leefschoolouder enthousiast vertelde over haar dokter en hoe blij ze was na de operatie. Donderdag was D-day en na een ietwat bevreemdende operatie mocht ik naar huis met wat branderige ogen en een ski-bril op het hoofd. Maar de volgende dag werd ik wakker en kon ik plots alles rondom mij zien. Geen mist meer ‘s morgens, niet meer op de tast een bril zoeken, het maakt een mens zowaar euforisch!

Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat ik graag kook. En dan bedoel ik niet gewoon iets klaarmaken. Ik vind het leuk om nieuwe dingen uit te proberen, soms met kookboek, maar vaak ook zonder. Ik hou ervan de koelkast open te trekken en iets lekkers in elkaar te flansen met de dingen die ik aantref. Veel leuke slaatjes ontstaan op die manier. Zo belandde deze week het volgende lekkere slaatje op tafel: ijsbergsla, fijngesneden venkel, rode paprikareepjes, rozijntjes en zonnepitten met zelfgemaakte honingvinaigrette.

Soms willen de kinderen proeven, soms ook niet. Maar over het algemeen merk ik al een verschil bij onze kroost. Doordat ik de laatste weken altijd nieuwe dingen op tafel zet, kijken ze al niet meer op van iets dat ze niet kennen en willen ze – tot mijn grote vreugde – veel sneller proeven. En de laatste tijd lusten ze het vaker wel dan niet. Zo mag er vanaf nu, met goedkeuring van de kinderen, af en toe op het menu staan: gierst, bulgur, zeewier, polentakroketjes, rode linzen en sojaballetjes. En dan heb ik het alleen nog maar over de laatste week. Ja, ook ‘raar’ eten went.

De Marokkaanse tajine voor morgen staat al klaar, zodat de smaken zich goed kunnen vermengen. Het recept komt uit het Donderdag veggiedag kookboek, maar natuurlijk kon ik het niet laten om er mijn eigen draai aan te geven. Volgens het boek had ik ajuin, look, aubergine, zoete aardappel, tomaat, kikkererwten, cashewnoten en gedroogde abrikozen nodig. Ik deed er ook nog twee wortels, een beetje venkel, een courgette, een gele en een rode paprika en tempeh in. Het geheel wordt gekruid met komijn, kaneel, saffraan, peper, zout, wat honing en de schil van een onbehandelde citroen. Die geur als je het deksel optilt!

Maar ook Geert laat zich niet onbetuigd in de keuken. Zo probeerde hij vandaag de kruidige courgettesoep uit ‘Vegetarisch genieten’, een soepje dat toch net anders smaakt door kokosmelk, komijn, curry, kurkuma en sesamzaad toe te voegen. Zeker met wat blaadjes koriander een geslaagd recept. Benieuwd naar de mening van de kinderen morgen…

Ik zal me al maar excuseren bij de rabiate vleeseter voor twee opeenvolgende stukjes over de vegetarische keuken. U kan dit ook gewoon overslaan. Maar al wie graag kookt zou toch beter verder lezen.

Geert was deze namiddag met de oudsten libelletjes en andere waterdiertjes gaan bekijken in De kaaihoeve, Finn deed een middagdutje, en ik had eindelijk tijd om mijn verjaardagscadeau, het Donderdag veggiedag kookboek van Miki Duerinck en Kristin Leybaert eens rustig door te nemen. Zelden heb ik zo gewatertand bij het grasduinen in een kookboek, zelden had ik zoveel zin om onmiddellijk de schort voor te binden en in de potten te roeren. ‘t Was dat we al warm gegeten hadden en het zonnetje te mooi scheen, anders had weinig me kunnen tegenhouden. Er piepen al heel wat post-its uit het boek voor de komende weken.

De schrijfsters zijn trouwens niet aan hun proefstuk toe. Ze baatten 25 jaar lang het Gentse vegetarische restaurant De Warempel uit. Wij woonden vlakbij en mochten ook al eens proeven van hun heerlijke gerechten. Het kan dus niet verkeerd gaan als zulke chefs een kookboek schrijven.

Wie op zoek is naar een lekker en origineel cadeau hoeft niet verder te zoeken. Zelfs vleeseters zullen overtuigd worden om toch op zijn minst één dagje in de week een veggie gerecht te proberen. De moeilijkheidsgraad ligt behoorlijk laag, dus ook beginnende koks kunnen aan de slag!

Het is natuurlijk niet de gemakkelijkste weg, vegetarisch koken voor kinderen die houden van biefstuk, gehakt en kippenboutjes. Alles wat ik ze laat proeven smaakt ‘een beetje raar’. En ze zitten op de leeftijd dat ze minstens evenveel groenten niet als wel lusten. Moeilijk te begrijpen voor iemand die zowat alle groenten lust. Het minste wat je ervan kan zeggen is dat het mijn creativiteit als kok aanscherpt.

Tofu in spaghettisaus zijn ze al langer gewoon en de groenteburgers van de natuurwinkel zijn hier favoriet. Maar voor de rest is het toch een uitdaging om de vegetarische gerechten kindvriendelijk te maken. Soms lukt het, soms ook niet. En mijn publiek bereikt vaak ook geen eensgezindheid. Zo vindt Cas de linzenburgers lekker, maar de tofuballetjes niet. Bij Marthe net omgekeerd. De zelfgemaakte groenteburgers vinden ze gelukkig alledrie oké.

Maar ik heb al veel bijgeleerd de laatste maand:

• vegetarische balletjes [zelfs gekochte] doe je best niet in de saus om zo balletjes in tomatensaus te bekomen. Ze vallen uit elkaar en je krijgt in het beste geval iets dat op spaghettisaus lijkt, in het slechtste geval heeft het wat weg van whiskas
• linzenballetjes zijn bij bijna alle kindjes populair als je de linzen pureert en er gruyère of ander kaas aan toevoegt
• seitan is qua smaak en textuur niet echt iets voor kinderen, toch niet voor de onze voorlopig, al ben ik vast van plan het eens zelf te maken, misschien dat ik hen dan kan verleiden
• de tofuballetjes die je maakt met zo’n zakje tofugehakt van Naturana zijn echt lekker
• vegetarisch koken hoeft niet ingewikkeld te zijn, als je zorgt voor voldoende variatie heb je zeker de nodige voedingsstoffen binnen
• om gehakt in een ovenschotel te evenaren lukt het aardig met tofugehakt, veel ajuin en wat fijngesneden gerookte tempeh. Ik heb op deze manier hete bliksem gemaakt en Lena vond het even lekker als anders.
• het is allemaal een kwestie van gewoon worden. Op jnm-kampen wordt steevast vegetarisch gekookt en vorig jaar vond Cas het eten ‘nogal raar’, terwijl hij dit jaar in zijn briefje schreef dat het eten zeer lekker was [en de foer was dezelfde!]

Er valt nog zoveel uit te proberen, zeker nu Geert wat interessante kookboeken ontleend heeft in de bibliotheek van EVA. Liggen klaar om in te grasduinen en uit te koken: De dikke en de dunne vegetariër, Vegeterranean [een Italiaans vegetarisch kookboek] en het Donderdag veggiedag kookboek [gekregen voor mijn verjaardag van Geert]. Nee, de verveling krijgt hier geen kans!