Ik zal me al maar excuseren bij de rabiate vleeseter voor twee opeenvolgende stukjes over de vegetarische keuken. U kan dit ook gewoon overslaan. Maar al wie graag kookt zou toch beter verder lezen.

Geert was deze namiddag met de oudsten libelletjes en andere waterdiertjes gaan bekijken in De kaaihoeve, Finn deed een middagdutje, en ik had eindelijk tijd om mijn verjaardagscadeau, het Donderdag veggiedag kookboek van Miki Duerinck en Kristin Leybaert eens rustig door te nemen. Zelden heb ik zo gewatertand bij het grasduinen in een kookboek, zelden had ik zoveel zin om onmiddellijk de schort voor te binden en in de potten te roeren. ‘t Was dat we al warm gegeten hadden en het zonnetje te mooi scheen, anders had weinig me kunnen tegenhouden. Er piepen al heel wat post-its uit het boek voor de komende weken.

De schrijfsters zijn trouwens niet aan hun proefstuk toe. Ze baatten 25 jaar lang het Gentse vegetarische restaurant De Warempel uit. Wij woonden vlakbij en mochten ook al eens proeven van hun heerlijke gerechten. Het kan dus niet verkeerd gaan als zulke chefs een kookboek schrijven.

Wie op zoek is naar een lekker en origineel cadeau hoeft niet verder te zoeken. Zelfs vleeseters zullen overtuigd worden om toch op zijn minst één dagje in de week een veggie gerecht te proberen. De moeilijkheidsgraad ligt behoorlijk laag, dus ook beginnende koks kunnen aan de slag!

Het is natuurlijk niet de gemakkelijkste weg, vegetarisch koken voor kinderen die houden van biefstuk, gehakt en kippenboutjes. Alles wat ik ze laat proeven smaakt ‘een beetje raar’. En ze zitten op de leeftijd dat ze minstens evenveel groenten niet als wel lusten. Moeilijk te begrijpen voor iemand die zowat alle groenten lust. Het minste wat je ervan kan zeggen is dat het mijn creativiteit als kok aanscherpt.

Tofu in spaghettisaus zijn ze al langer gewoon en de groenteburgers van de natuurwinkel zijn hier favoriet. Maar voor de rest is het toch een uitdaging om de vegetarische gerechten kindvriendelijk te maken. Soms lukt het, soms ook niet. En mijn publiek bereikt vaak ook geen eensgezindheid. Zo vindt Cas de linzenburgers lekker, maar de tofuballetjes niet. Bij Marthe net omgekeerd. De zelfgemaakte groenteburgers vinden ze gelukkig alledrie oké.

Maar ik heb al veel bijgeleerd de laatste maand:

• vegetarische balletjes [zelfs gekochte] doe je best niet in de saus om zo balletjes in tomatensaus te bekomen. Ze vallen uit elkaar en je krijgt in het beste geval iets dat op spaghettisaus lijkt, in het slechtste geval heeft het wat weg van whiskas
• linzenballetjes zijn bij bijna alle kindjes populair als je de linzen pureert en er gruyère of ander kaas aan toevoegt
• seitan is qua smaak en textuur niet echt iets voor kinderen, toch niet voor de onze voorlopig, al ben ik vast van plan het eens zelf te maken, misschien dat ik hen dan kan verleiden
• de tofuballetjes die je maakt met zo’n zakje tofugehakt van Naturana zijn echt lekker
• vegetarisch koken hoeft niet ingewikkeld te zijn, als je zorgt voor voldoende variatie heb je zeker de nodige voedingsstoffen binnen
• om gehakt in een ovenschotel te evenaren lukt het aardig met tofugehakt, veel ajuin en wat fijngesneden gerookte tempeh. Ik heb op deze manier hete bliksem gemaakt en Lena vond het even lekker als anders.
• het is allemaal een kwestie van gewoon worden. Op jnm-kampen wordt steevast vegetarisch gekookt en vorig jaar vond Cas het eten ‘nogal raar’, terwijl hij dit jaar in zijn briefje schreef dat het eten zeer lekker was [en de foer was dezelfde!]

Er valt nog zoveel uit te proberen, zeker nu Geert wat interessante kookboeken ontleend heeft in de bibliotheek van EVA. Liggen klaar om in te grasduinen en uit te koken: De dikke en de dunne vegetariër, Vegeterranean [een Italiaans vegetarisch kookboek] en het Donderdag veggiedag kookboek [gekregen voor mijn verjaardag van Geert]. Nee, de verveling krijgt hier geen kans!

Het is maar weer eens bewezen dat je niet ver hoeft te rijden om een fantastische vakantie te beleven. Natuurlijk waren de weergoden ons bijzonder goed gezind. Op één dagje na was het een zonovergoten week. We logeerden op een bijzonder mooie plek aan ‘de screve’, in een smaakvol ingerichte en verbouwde hoeve. Groen rondom, een zwemvijver waarin onze drie waterratjes zich konden uitleven en een mooie bloemenweide vol vlinders en insecten. En ‘en plus’ twee bevriende koppels en hun kinderen om plezier mee te maken, spelletjes te spelen, te praten, luieren, kokkerellen,…

Ja, het was de moeite bachten de kupe en ik kijk al uit naar volgend jaar!

Voor u spontaan ‘tiediedediedie’ begint te zingen, we hebben de mosterd bij de Germanen gehaald. De god van de donder heet Thor, en ik heb dat altijd een mooie naam gevonden. Hij kwam niet in aanmerking voor één van de zonen, omdat dat niet goed bekt met de achternaam Roels. Vraag maar aan nonkel Peter. Maar poezen hebben geen achternaam en we vinden dat het ook nog past bij Findus en Joske. Marthe en Lena waren direct verkocht, Cas had een lichte voorkeur voor Jules, maar we hanteren ook hier een democratisch stelsel, dus het werd Thor, ook al is het voorlopig nog een klein Thorke.

Ja, hij loopt! Al ruim een week, maar het is er niet eerder van gekomen er iets over te schrijven. En eens zo’n kruiper een stapper wordt, lijkt het alsof het al altijd zo geweest is. Nochtans heeft hij wel een maand lang ‘bijna’ gelopen. Achter een karretje, met de handjes aan de muur, één wankel pasje en dan terug veilig op de knieën. Maar sinds hij 12 1/2 maand is stapt hij echt en daar heeft hij bijzonder veel plezier in. Of zou dat zijn omdat de andere kinderen zijn stapjes tellen en dan applaudisseren? Iedere dag meer stapjes, iedere dag zekerder van zijn kunnen. En daarmee past hij volledig in het rijtje van onze andere kinderen. Ze zetten allemaal hun eerste duidelijke stappen rond hun eerste verjaardag. En van dan af zijn ze niet meer te houden!