Marthe is net terug van drie dagen boerderijklassen. Daar waar Cas nog naar bachten de kuppe trok voor zijn bosklas was het bij Marthe wat bescheidener. Zij trokken te voet naar de vierhoekhoeve in Gijzenzele, een volle 3,4 km van de leefschool. Ik wandelde mee als begeleider en om daar ter plekke de bedjes op te maken.

Aangezien Marijke ons had gedropt op school en daarna met Finn terug naar Scheldewindeke was gereden was ik aangewezen op mijn onderste ledematen om terug thuis te geraken. Een tochtje van een kleine 7 km langs stoffige landwegen, een spoorwegbedding en een overstromingsgebied. Het was toen ik m’n dagelijkse spoorlijn volgde dat ik plots tussen de 2 sporen een gepiep hoorde. Ik merkte een klein pluizig wezentje op dat struikelde over z’n veel te grote zwemvliespoten en dito keien tussen de dwarsliggers. Zonder zich te verzetten liet hij zich door mij optillen. Ik spitste de oren om de moeder te kunnen lokaliseren, maar hoe ik ook luisterde, er was nergens een mama te bespeuren. Er was daar in de directe omgeving ook geen poel of gracht, dus besloot ik m’n metgezel dan maar mee te nemen naar huis. Ik sloot het beestje in m’n handen die ik tot een nestje had gevouwen. Dat was precies wel naar de zin van Alfred, want algauw zat hij te knikkebollen en vielen z’n oogjes dicht. Nog even werd hij opgeschrikt toen een fazantenmama zich, met veel gevoel voor dramatiek, als een gewond dier voor m’n voeten wierp om zo de aandacht van haar jong, dat snel het hazenpad koos in het dichte struikgewas, af te wenden.

Toen ik de serre binnenkwam zat Finn een van z’n tractors te demonteren. ‘Papa’ klonk het, onmiddellijk gevolgd door een opgewonden ‘eenje‘. Het eendje, of correcter, het gansje, liet zich gewillig inspecteren door onze avonturier terwijl Marijke alvast een kartonnen doos ging halen. Het diertje werd op de kast gezet, kreeg een bakje water en een bewaker, want Finn kon niet snel genoeg de trip trap tegen de kast schuiven om zo een goed zicht te hebben over het diertje. ‘Kaka’ klonk het plots en daarna ‘nog kaka’.

Er moest natuurlijk wel een oplossing gevonden worden voor het diertje. Naar Marijkes thuis, bij de kippen, of aan de beekkant. Naar school bij de kippen. In de tuin, maar met onze poezen in de buurt was dat geen goed idee. Dan toch maar de telefoongids erbij gehaald en het nummer van het Vogelopvangcentrum in Merelbeke opgezocht. ‘Ah, bij ons binnenbrengen, hé’ was het ietwat laconieke antwoord op de vraag wat de beste oplossing zou zijn voor het diertje.

Alfred verhuisde van een open naar een, tijdelijke, gesloten instelling [van de doos op de kast naar een met flapjes afgesloten kartonnen doos voor in de auto] maar werd korte tijd later ‘vrij’ gelaten bij een hoop van zijn soortgenoten die hetzelfde lot beschoren waren. Wanneer hij een fiere gans zal zijn wordt hij vrijgelaten en daar worden wij dan per mail van op de hoogte gebracht. Het Belgisch gerecht kan hier nog wat van leren zou je zo denken.

Het was ergens tussen kerst en nieuw dat we Daan voor het eerst met zijn ‘Simple’ tour aan het werk zagen. Knap wat hij gedaan had met zijn songs, daar niet van, maar we waren niet laaiend over zijn ‘performance’. Het duurde een aantal nummers voor alles wat in z’n plooi viel en dan nog, Daans bindteksten waren verre van geïnspireerd en heel krachtig was het niet.

Toen m’n broer voorstelde om nogmaals naar Daan te gaan, ditmaal in het cultureel centrum van Lokeren, waren m’n verwachtingen dan ook niet superhoog gespannen. Al snel bleek dat het concert niet hetzelfde zou zijn. Daan had graphics toegevoegd aan de opstelling. Deze werden achter de artisten geprojecteerd. De veelal abstracte zwart-witelementen voegden echter niet  veel toe aan de beleving.

Gelukkig was dat niet het enige waar aan gewerkt was. De setlist was, in vergelijking met het optreden in Gent, behoorlijk overhoop gehaald. Hierdoor kon Daan meer verhaal steken in het concert. Hij was, naar Daans normen, zeer goed bij stem en welgezind. Dat straalde af op de cellist Jean François Assy en manusje-van-alles Isolde Lasoen. Je zag dat ze er echt zin in hadden, ze vonden elkaar blindelings en dit zonder over te schakelen op automatische piloot. Daan was dan ook niet te beroerd om Jean François een complimentje te geven als hij alweer een nieuw geluid uit z’n cello wist te halen.

Daar waar de covers in december nog vreemd in de set zaten, waren Tim Hardins “How can we hang on to a dream” en Grant Lee Buffalo’s “Fuzzy” pareltjes die mooi verweven werden met eigen toppers als “Wifebeater” en “Ashtray”.

Zie je nog de kans een concert mee te pikken, aarzel dan niet en geniet van de bijwijlen ingetogen, soms arrogante, maar altijd integere muzikant.

We hebben het al vroeger bekend: we zijn fan van Jeroen. Niet dat we dagelijks om 17.45 u. voor de kijkbuis gaan zitten met een groot spandoek [op dat uur hebben we wel andere dingen aan het hoofd, en trouwens, zo'n tv, dat is éénrichtingsverkeer, dus Jeroen zou het spandoek toch niet merken], maar we pikken geregeld een aflevering mee vanop het web. Zo botsten we op zijn versie van de chocolate chip cookies. Aangezien het een zeer kindvriendelijk recept is vonden we het gepast om het tijdens de krokusvakantie eens uit te proberen. Onderstaand vind je dan ook de ingrediëntenlijst en bereiding volgens meneer Meus. We volgden die vrij minutieus maar zouden bij een volgende ‘bakking’ er nog wat meer havervlokken in draaien.

ingrediënten

• 250 g bloem
• 1 theelepel bakpoeder
• 120 g suiker
• 60 g havervlokken
• 200 g malse boter
• 1 ei
• 100 g donkere chocolade
• 1 vanillestokje

bereiding

Zorg ervoor dat je de boter op tijd uit de koelkast haalt. Doe de bloem, het bakpoeder, de suiker en de haver in de mengbeker van de keukenmachine. Zorg ervoor dat je alle ingrediënten voor het deeg goed afweegt. Plaats het hulpstuk voor deeg en beslag in de keukenmachine en meng alle ingrediënten op lage snelheid. Snij de malse boter in stukjes en voeg die één voor één toe aan de droge ingrediënten. Doe ook het ei in de pot met beslag. Snij eventueel een vanillestokje overlangs en schraap de zaadjes uit de peul. Voeg de vanillezaadjes toe aan het beslag. Laat de machine even op hogere snelheid draaien, totdat je een egaal vast koekjesdeeg krijgt.

Breek de chocolade en hak ze in stukjes met een mes. Zorg ervoor dat de chocolade niet al te fijn gehakt is. De stukjes chocolade in zo’n cookie moeten groot genoeg zijn. Voeg de chocolade bij het deeg en laat de machine alles mengen.

Leg een vel vershoudfolie op je werkblad en schep het deeg erop. Verpak de homp deeg in de folie en laat deze een half uurtje rusten in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 175°C. Neem een bakplaat en leg daarop een vel bakpapier of een siliconenmatje. Rol balletjes van het deeg met een diameter van 3 à 4 cm. Schik ze op de bakplaat met voldoende ruimte ertussen. Druk alle balletjes plat tot een reeks koekjes die precies even groot zijn. Bak de koekjes 20 minuten lang in de oven van 175°C.

Let op: de baktijd kan afhankelijk zijn van het type oven. Controleer dus regelmatig even het resultaat.

[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

De lente die op zich laat wachten, voorjaarskoersen waar geen Belg in de voorste gelederen te bespeuren valt, een mens zou voor minder mistroostig lopen. Dringend tijd voor een opkikker dan maar. ‘Comfort food’ in de vorm van boter, suiker, honing, een eitje en bloem. Dit keer werd het een gemonteerd koekje met een heerlijke honingvulling. De meisjes waren maar al te happig om mee te helpen. Er dienden immers deegballetjes gedraaid te worden en dan valt het niet echt op als er af en toe eentje tussen neus en kin verdwijnt.

De ingrediënten [voor ongeveer 20 dubbeldekkers]

voor de koekjes

• 225 g zachte melkerijboter
• 140 g rietsuiker, hoeft niet al te fijn te zijn
• 1 licht losgeklopte eierdooier
• een paar scheppen [zelfgemaakte] vanillesuiker
• 280 g patisseriebloem
• een snuifje zout
• 40 g ongezouten en fijngehakte noten [kunnen zowel cashew- of macadamianoten zijn of pijnboompitten]

voor de vulling

• 75 g boter
• 85 g poedersuiker
• 85 g kwaliteitshoning [in ons geval zeer lokale en artisanale 'krishoning']

De stappen

Meng de boter [op kamertemperatuur en in kleine blokjes gesneden], de suiker en vanillesuiker en het losgeklopte eigeel tot een glad mengsel. Voeg er nadien de gezeefde bloem aan toe en laat nog even draaien tot je een mooie gladde massa krijgt. Draai van het deeg worsten van ongeveer 3 cm diameter die je, gehuld in huishoudfolie, voor een tijdje in de koelkast bewaart.

Ondertussen kan je de vulling prepareren. Meng hiervoor alle ingrediënten tot een mooie crème. Ik verwarmde hiervoor zowel de boter als de honing lichtjes tot ze mooi stroperig waren. Eens gemengd stort je de crème in een kommetje om deze te laten afkoelen.

Haal nu de gekoelde worstjes uit de koelkast. Snij deze in stukjes en rol er mooie bolletjes van. Plet ze met de palm van je hand en schik ze niet te dicht op elkaar op een bakblik voorzien van bakpapier. Voor de bovenzijde van de koekjes druk je ze nadien nog eens in een bord met de gehakte noten.

Bak ze ongeveer 12 minuutjes in een op 190°C voorverwarmde oven tot ze lichtbruin zijn. Laat ze even afkoelen op roosters en smeer nadien op de onderzijde van de koekjes de vulling. Dit mag redelijk gul gebeuren. Druk hierop telkens een notenkoekje en klaar is de dubbeldekker.

Bewaren kan wellicht wel, maar ik zou niet weten hoe lang, zo gaat dat hier ten huize.

[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: ** ]

Het is een hele tijd het voorrecht geweest van nonkel Luc, het winnen van vrijkaarten. Nu neemt broer Peter de fakkel wat over. Zo kwam hij vorige week met het voorstel om samen naar An Pierlé & White Velvet te gaan zien in de Handelsbeurs in Gent. Aangezien ik die madam wel mag smaken en er op zaterdagavond toch niks wereldschokkends te gebeuren stond na de afwas van Marthes verjaardagsfeestje, stemde ik graag in. Ik herinner me nog goed wanneer ik haar voor de eerste keer hoorde. Het was ergens in 1996. Ik werkte nog bij Pieters Visbedrijf, reed nog met een Opel Astra en luisterde nog naar Studio Brussel. Ze had net haar passage gemaakt in de Humo’s Rock Rally en daar menigeen van zijn stoel geblazen met haar versie van Gary Numans “Are ‘friends’ Electric”. Het was op de terugweg naar huis en ik draaide de volumeknop van de Blaupunkt gezwind naar rechts: instant kippenvel. Het duurde nog een hele poos voor ik het nummer nadien nog eens hoorde. Het waren dan ook nog de dagen van voor “tinternet”.

Ondertussen zijn we al een paar cd’s en een bezetting verder. Sinds 2006 omringt ze zich met the White Velvet. Hierdoor krijgen de nummers meer bombast en volheid en wordt haar stem af en toe gecounterd door gitaargeweld of een drumpartij. Ik was niet zo wild van hun eerste cd, maar had wel goede zaken gehoord over hun jongste telg, ‘Hinterland‘. De verwachting was dan ook vrij hooggespannen toen we de zaal inliepen. Deze was voor de gelegendheid omgetoverd tot een soort club waarbij de stoelen en zitbankjes uit de foyer naar de concertzaal werden gezeuld. Dit gaf een zeer gemoedelijk sfeertje, maar zou er wel voor kunnen zorgen dat het publiek wat mak zou reageren.

Ze opende sterk met enkele nieuwe nummers afgewisseld met ouder werk dat door de bezetting (bas, drums, gitaar) vaak nog voller klonk dan op de cd’s. Een compliment overigens aan de technici, want het geluid was subliem: verfijnd en krachtig met zeer mooie detaillering in de instrumenten zonder de zangpartij te overstemmen. Haar ‘bindteksten’ stonden in schril contrast tot de vrij duistere, rauwe muziek. Ze waren bij wijlen hirarisch en absurd. Volgens haar te wijten aan een chronisch slaapgebrek (ze werd vorig jaar moeder van een dochter). Het toonde echter aan met hoeveel ‘goesting’ ze op het podium stond. Een kleine uitschuiver in ‘Helium Sunset’ werd met de mantel der liefde toegedekt en vergeven door een fabuleuze versie van het daarop volgende ‘Sorry’. Ook toen Koen Gisen zich bij de intro vergiste van nummer werd dit ludiek opgelost. Het speelgenot straalde af op het publiek, voornamelijk dertigers en veertigers, die maar graag binnen stapten in haar absurde wereld. In die wereld heeft ‘Il est cinq heures Paris s’éveille’ verdacht veel weg van een vette discohit.

Toen ze bij de eerste bisreeks kwam aanzetten met een acoustische gitaar en zich neervleide op een pianobankje op het midden van het podium grapte ik nog tegen broerlief: “subiet zet ze hier nog ‘Ein bischen frieden‘ in”. Mijn woorden waren nog niet koud of hupla, daar weerklonk Nicole, toch voor een maat of twee. Bij haar tweede bisnummer, ‘Mud Stories’, zat ze moederziel alleen op haar grote bal aan de piano, met een gedrevenheid als bij haar debuut, maar met ondertussen ook al 15 jaar prachtnummers rijker. Een zeer geslaagd einde van een memorabele avond.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Nu vrijdag ga ik overigens opnieuw met Peter naar muziek luisteren: DAAU in de kerk van Oudenbos. En wil het nu wel dat net An Pierlé op hun tweede plaat ‘We need new animals’ werd gevraagd voor het nummer ‘Broken’.