Vorig jaar deed ik al eens uitvoerig uit de doeken waarom ik een ‘zomermeisje’ ben. Ik hou van alle seizoenen, maar van de zomer toch het meest. Nochtans zou ik niet in een land willen wonen waar het altijd warm is. De afwisseling van de seizoenen en het verlangen naar de zomer doen een mens des te meer genieten van de weldadige zon en de lange zomeravonden. Ik laad me dan op om zonder zagen en zeuren regen, kou en sombere dagen te trotseren.

Maar een zomer waarin het niet zomert, daar kan ik behoorlijk humeurig van worden. Let op, we mogen dit jaar niet echt klagen. De zomer begon weliswaar laat, maar juni en juli waren onmiskenbaar warm. Augustus daarentegen, daar valt niet veel goeds over te zeggen. En dat is bijzonder jammer, want daardoor valt mijn herfstblues vroeger dit jaar.

De tuin verandert en schakelt over naar herfstmodus en ook mijn gemoed moet zich daaraan aanpassen. Dat gaat ieder jaar gepaard met wat melancholie, spijt over de zomer die weer te snel voorbij was. Ik moet dan wennen aan het idee dat de herfst er weer aankomt. En ook al kan het nog heel zonnig zijn in september, echt zomerweer is dat niet. Je krijgt geen lange, warme zomeravonden meer cadeau, de donkerte valt vroeger in en brengt een vochtige kilte met zich mee, …

Maar na een tijdje heb ik me verzoend met die herfst [kan ook moeilijk anders met zo'n herfstliefhebber als Geert in huis, die in augustus al mijmert over boswandeling, pompoensoep en warme truien] en ben ik gewoon blij met iedere extra dag mooi weer. Net als mijn wederhelft raak ik dan gecharmeerd door het zachte licht, de mooie kleuren en de prachtige paddenstoelen. Wat dacht u van dit exemplaar dat dichtbij onze dode perenboom in het gras groeide?

Er was mooi weer voorspeld voor vandaag en oma A. stelde voor om eens met de drie oudsten naar de speeltuin aan de sporthal te trekken. Vroeger deed ik dat regelmatig met de kinderen, maar door Finns namiddagslaapje komt dat er niet zo snel meer van. Een goed idee dus. Na Finns dutje fietste ik hen tegemoet. Finn vindt het heerlijk op de fiets en zo’n grote zandbak is natuurlijk ook niet te versmaden. Met schep, emmer en boek [ongebruikt, wat dacht u?] togen we dus daarheen.

In en rond de sporthal verzorgt de gemeente haar speelpleinwerking. Onze kinderen kennen dat niet [ik ben gelukkig altijd thuis in de vakantie] en vroegen dus wat al die kindjes daar deden. Ik legde uit dat kinderen daar terecht kunnen als hun papa en mama moeten werken in de vakantie. Ocharme. Al vond Cas dat het nog wel plezant leek, want hij had gezien dat ze elkaar natgespoten hadden met water en daar was hij heimelijk wat jaloers op.

Rond tien voor vijf kwamen zo’n veertigtal kinderen de pakweg tien kinderen die toen rustig in de speeltuin zaten, vervoegen. Over een overrompeling gesproken. Enkele monitors posteerden zich aan de ingang van de speeltuin met een houten bord waarop in koeien van letters de prijs voor één, twee of drie bollen ijs stond. Onze kinderen direct laaiend enthousiast natuurlijk. Ik wachtte even af, want het was niet onmiddellijk duidelijk of kinderen die niet naar de speelpleinwerking gingen ook ijsjes mochten kopen. Ik was dan ook verbaasd toen één van die monitors nogal erg bruut tegen alle kinderen zei dat ze weg moesten gaan. De kinderen, vooral de jongsten, dropen beteuterd af en de enkelingen die zich niet snel genoeg uit de voeten maakten werden nog maar eens afgesnauwd. Aan onze kinderen werd gevraagd of hun mama wel bij hen was, want “kindjes zonder mama of papa krijgen geen ijsje”, zo stelde een moni het. De onze toonden hun centje en wezen naar mij op de bank en werden dus bediend. Maar ik vond het vooral zo zielig voor alle andere kindjes. Mooi weer, warm zelfs, een godganse dag gespeeld, welk kind zou niet verlangen naar een ijsje? Maar nee, geen medelijden, ze moesten maar wachten op hun ouders en hopen dat die goedgezind genoeg waren om centjes boven te halen voor zo’n halfgesmolten ijsje.  Kan er dan geen gratis ijsje af voor kinderen die naar de speelpleinwerking gaan, vroeg ik me af? Was dit op eigen initiatief van de moni’s, om wat zakgeld te verdienen? Of wil de gemeente nog wat extra geld uit de zakken van de ouders kloppen?

Ik zat op het bankje met een bijzonder wrang gevoel en ik denk niet dat ik ze snel naar de speelpleinwerking zal sturen!

Twee maanden lang mochten we genieten van Joskes kroost. We zagen ze uitgroeien van kleine, hulpeloze diertjes tot energieke, speelse en zelfstandige minipoezen met een eigen karakter. Ons ‘rostneusje’ was duidelijk het haantje de voorste, maar ook ‘tijgertje’, de jongste van het nest, liet zich niet gauw doen. ‘Speciaaltje’ was onze ‘spinner’ en kon je, dankbaar om de aandacht, met hele lieve oogjes aankijken. En Thor, onze uitverkorene, was al heel snel de goedzak, die alles best vond en er geen probleem van maakte om als surrogaatpop voor de meisjes te dienen. Sinds vorige week verlieten zijn broer en zusjes het ‘ouderlijke nest’ en krijgt hij alle aandacht voor zich alleen. Iets wat hij zich met veel plezier laat welgevallen.

De drie andere poesjes, Kasper, Polly en Simba, zoals de adoptieouders [of beter de kinderen daarvan] hen doopten, werden met open armen ontvangen in hun nieuwe thuis. We vreesden wat voor de reactie van Joske telkens er een poesje vertrok, maar die bleef tot onze verbazing uit. Ze liep alleen wat te zoeken na het vertrek van haar voorlaatste, maar stelde zich al snel tevreden met het gezelschap van Thor.

En Findus, hoor ik u denken? Goed geteld, we hadden inderdaad zes poezen, maar ruim twee weken geleden heeft Findus het hazenpad genomen. Of dat hopen we althans, want ze [ja, vrouwelijke poezen krijgen bij ons soms een mannelijke naam] is precies van de aardbol verdwenen en de andere mogelijke oorzaken zijn te erg om lang bij stil te staan. We hopen dus dat ze het gewoon op de heupen kreeg van al dat kleine grut hier ten huize en dat ze, nu de kust veiliger is, eerstdaags terug aan het schuifraam in de keuken zal komen zitten. Want alhoewel ze niet echt aaibaar was, toch hoorde ze erbij. En als ze ergens anders een thuis gevonden heeft, dan hopen we maar dat ze goed voor haar zorgen.

In het oktober is het elf jaar geleden dat we trouwden. Vorig jaar schreef ik er al eens iets over. Niet dat we dat vieren, zo’n trouwverjaardinges. Ik herinner me een aantal jaren geleden dat ik ‘s morgens telefoon kreeg van mijn moeder met een welgemeende proficiat en dat ik behoorlijk uit de lucht viel. Waarom er dan weer over schrijven vraagt u zich wellicht af.

Wel, door enige fysieke veranderingen [neen, mijn rechter ringvinger heeft niet in de vleesmolen gezeten] draag ik al een aantal maanden geen trouwring meer. Ik wou hem laten aanpassen, maar merkte net te laat dat Christa Reniers geen winkeltje meer heeft in Gent, en in Antwerpen of Brussel raken we dezer dagen niet zo snel meer.

Toen we tijdens de afgelopen Gentse Feesten de kraampjesmarkt, waar we vroeger graag vertoefden, maar die we al een tijd ‘kwijt’ waren geraakt sinds Polé Polé de Koornlei annexeerde, herontdekten vonden we er een aanvaardbaar alternatief. Leuke, mooie en in zeer vele maten verkrijgbare ringen in een tot nog toe onbekend materiaal. Ik dacht eerst dat het hout was, maar denk nu eerder aan hoorn of zoiets. Ik hoop in elk geval [voor Marijke] dat de diertjes niet voor onze ringen zijn geslacht. Zelf koos ik een zwart exemplaar. Mijn madam selecteerde na een half uurtje passen, wikken en wegen, draaien en keren, twee modelletjes.

Negen euro waren we lichter, maar zo konden we op de terreinen van  ‘Batakamp‘, onder toeziend oog en met goedkeuring van gelegenheidsgetuigen K&I [die ons zo'n slordige 15 jaar geleden volledig op toevallige wijze bijeen brachten] nog eens een ring om elkanders vinger schuiven.

You may now kiss the bride, en daar doen we het toch voor niet?

Vrijdag ben ik met Cas de meisjes gaan ophalen bij Opa en Oma aan zee. Frank had niet veel goeds in petto die ochtend, toch zeker niet voor het binnenland. Toen we van de E40 de N31 opdraaiden dachten we even dat we het mooie weer voor die dag al hadden opgebruikt, maar de bui bleek van vrij korte duur en toen we aan zee aankwamen straalde de zon alweer.

Warm was het wel niet, maar dan trek je gewoon een gilet aan. Alleen een plons in zee zat er niet in. Om te vermijden dat we nog eens vier propvolle ‘plantadozen’ ergens in een zolderkast moesten proppen suggereerde ik een nieuwe vorm van schelpjes zoeken: de minischelpjes. Een schot in de roos, zo bleek, want tussen al het kleine grut op het strand zitten echte pareltjes: minischelpjes, mosseltjes, krulletjes, slakjes en zee-egeltjes, prachtig om te zien hoe de natuur dit voor elkaar krijgt.

Gisteren, toen Finn sliep, snel de macrolens gemonteerd en één en ander vastgelegd op de ‘gevoelige plaat’. Hieronder alvast een voorsmaakje, meer in deze flickr-set.