Voor u spontaan ‘tiediedediedie’ begint te zingen, we hebben de mosterd bij de Germanen gehaald. De god van de donder heet Thor, en ik heb dat altijd een mooie naam gevonden. Hij kwam niet in aanmerking voor één van de zonen, omdat dat niet goed bekt met de achternaam Roels. Vraag maar aan nonkel Peter. Maar poezen hebben geen achternaam en we vinden dat het ook nog past bij Findus en Joske. Marthe en Lena waren direct verkocht, Cas had een lichte voorkeur voor Jules, maar we hanteren ook hier een democratisch stelsel, dus het werd Thor, ook al is het voorlopig nog een klein Thorke.

Ja, hij loopt! Al ruim een week, maar het is er niet eerder van gekomen er iets over te schrijven. En eens zo’n kruiper een stapper wordt, lijkt het alsof het al altijd zo geweest is. Nochtans heeft hij wel een maand lang ‘bijna’ gelopen. Achter een karretje, met de handjes aan de muur, één wankel pasje en dan terug veilig op de knieën. Maar sinds hij 12 1/2 maand is stapt hij echt en daar heeft hij bijzonder veel plezier in. Of zou dat zijn omdat de andere kinderen zijn stapjes tellen en dan applaudisseren? Iedere dag meer stapjes, iedere dag zekerder van zijn kunnen. En daarmee past hij volledig in het rijtje van onze andere kinderen. Ze zetten allemaal hun eerste duidelijke stappen rond hun eerste verjaardag. En van dan af zijn ze niet meer te houden!

Deze morgen, om 5 voor 9, stonden we paraat aan de ingang van de winkel. Met een duidelijk doel. Vorige week waren we al eens op prospectie geweest en we wisten waar we wat konden vinden.

Neen, ik ben niet met Marijke naar de Veldstraat getrokken, maar met de drie oudsten naar de Colruyt van Zottegem. Vorige week tijdens onze wekelijkse inkopen merkten we op dat de rayon van het speelgoed grondig doorheen was geschud. In de ‘seizoensgang’, zoals die naar het schijnt heet, stond een rek met daarop een allegaartje speelgoed, ongesorteerd en nogal rommelig gestapeld. We waren dus gewaarschuwd, en aangezien er wel een paar dozen tussen stonden die Cas al heel lang wou, vinkten we 1 juli aan in onze agenda.

We waren niet de enigen, alhoewel je niet echt kan spreken van een overrompeling. Aangekomen aan het rek bleek er zelfs nog meer voorhanden dan vorige week. Iedereen vond al snel iets voor z’n goed rapport en had nauwelijks problemen om ook voor kerst en/of nieuwjaar nog iets anders te vinden. Deze selectie werd aangevuld met een paar reserve verjaardagscadeautjes voor vriendjes, een klascadeau en een paar je-weet-maar-nooit-voor-wie-dozen. De plooibox werd aardig hoog gestapeld, maar iedereen was het roerend eens: we hebben cadeautjes voor het ganse jaar voor een zeer mooie prijs.

En wie weet wat staat er morgen nog op de planken in de Colruyt van Poperinge. Jawel, vanaf morgen verkassen we een weekje naar het grensgebied om er te genieten van de natuur, de rust en alles wat op ons afkomt.

Oh ja, voor zij die dachten om ondertussen ons huis leeg te halen, vergeet het maar, oma A. komt thuiswachten (op de poesjes) en dat is een zeer kwaaie.