Deze morgen, om 5 voor 9, stonden we paraat aan de ingang van de winkel. Met een duidelijk doel. Vorige week waren we al eens op prospectie geweest en we wisten waar we wat konden vinden.

Neen, ik ben niet met Marijke naar de Veldstraat getrokken, maar met de drie oudsten naar de Colruyt van Zottegem. Vorige week tijdens onze wekelijkse inkopen merkten we op dat de rayon van het speelgoed grondig doorheen was geschud. In de ‘seizoensgang’, zoals die naar het schijnt heet, stond een rek met daarop een allegaartje speelgoed, ongesorteerd en nogal rommelig gestapeld. We waren dus gewaarschuwd, en aangezien er wel een paar dozen tussen stonden die Cas al heel lang wou, vinkten we 1 juli aan in onze agenda.

We waren niet de enigen, alhoewel je niet echt kan spreken van een overrompeling. Aangekomen aan het rek bleek er zelfs nog meer voorhanden dan vorige week. Iedereen vond al snel iets voor z’n goed rapport en had nauwelijks problemen om ook voor kerst en/of nieuwjaar nog iets anders te vinden. Deze selectie werd aangevuld met een paar reserve verjaardagscadeautjes voor vriendjes, een klascadeau en een paar je-weet-maar-nooit-voor-wie-dozen. De plooibox werd aardig hoog gestapeld, maar iedereen was het roerend eens: we hebben cadeautjes voor het ganse jaar voor een zeer mooie prijs.

En wie weet wat staat er morgen nog op de planken in de Colruyt van Poperinge. Jawel, vanaf morgen verkassen we een weekje naar het grensgebied om er te genieten van de natuur, de rust en alles wat op ons afkomt.

Oh ja, voor zij die dachten om ondertussen ons huis leeg te halen, vergeet het maar, oma A. komt thuiswachten (op de poesjes) en dat is een zeer kwaaie.