Vandaag kregen de kinderen van het eerste leerjaar op het forum hun leesdiploma. Het forum is een tweewekelijkse ‘kring’ voor alle leerlingen van de leefschool, waarop projectnieuws gemeld wordt, maar ook ruimte is voor ‘vrije expressie’. Om te tonen dat de eerstejaars niet alleen al flink kunnen lezen, maar ook al behoorlijk kunnen schrijven – met een zeer vrije spelling weliswaar – mochten enkele kinderen een zelfgeschreven verhaal voorlezen. Dit was Marthes verhaal. Het werd voorgelezen door een leerling van het tweede, maar Marthe stond er bij te glunderen.

er was eens een mijsje dat un groote tuin hat met aartbijjen
maar ur was al un maant geen reegen
daar door groejde de aartbijjen niet
dus ze gin naar de wolke en ze vroeg wolk laat het eens reegnen
maar zij de wolk dan moet ik wel kunen weenen
maar hoe kan ik weenen
denk aan iets triest en de wolk deet dat en zoo groejde de aartbijjen

Na amper tien dagen hebben we voor alledrie de poesjes al een liefdevol adoptiegezin geregeld. Nummer vier blijft gezellig bij ons. Gelukkig moeten ze allemaal nog minstens zes weken bij ons blijven, want ook wij zijn al helemaal verkocht, verknocht zelfs, aan die donzige diertjes in de doos. Zo klein en al duidelijke karakters. En Joske die zich als een volleerde mama over haar kroost ontfermt, ja, we zijn daar eigenlijk wel wat fier op!

Aan de vooravond van een heus feestweekend, terwijl Finn sliep en de oudste drie op school zaten, werden er hier nog maar eens koekjes gebakken. Ik wist dat Geert er wou maken, maar eigenlijk geen tijd had. Dus bond ik de schort maar voor en grasduinde in zijn favoriete boekje van het moment: ’500 koekjes’. Mijn oog viel op de witte chocoladekoekjes. De kinderen mochten proeven na schooltijd en aan de reacties te merken was de keuze geslaagd.

dit heb je nodig

• 115 g boter
• 200 g fijne kristalsuiker
• 1 ei
• een ‘schudding’ uit de vanillesuikerpot
• 240 g patisseriebloem
• 1/2 theelepel bicarbonaat [zuiveringszout]
• 1/2 theelepel bakpoeder
• een mespunt zout
• 225 g fijngehakte witte chocolade

zo draai je het in elkaar

Omdat ook dit snel-snel koekjes zijn begin je met het voorverwarmen van de oven op 190°C. Daarna mix je de boter, suiker, vanillesuiker en ei luchtig. Voeg de gezeefde bloem samen met de andere droge ingrediënten toe aan de romige botermassa.

Draai van de vrij vaste deeg balletjes en druk ze zachtjes plat. Verdeel ze over een met bakpapier bekleedde plaat en laat zo’n 5 cm tussenruimte. Bak ze voor 8 à 10 minuten en laat ze nadien afkoelen op een paar roosters. Onze koekjes waren niet al te groot en het lukte ons er een 60 tal te maken, goed voor een koekenpot vol.

[ smaak: **** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

Vijf jaar geleden werd Lena op vaderdag geboren. Wat een cadeau! Ik herinner me nog levendig hoe mooi ik haar vond toen ze voor het eerst op mijn buik lag, zo kort na middernacht. En nog steeds weet ze ons allemaal te charmeren, met haar guitig snoetje, haar open blik en haar enthousiasme. Nauwelijks te geloven dat dat kleine meisje al vijf wordt.

Ze keek reikhalzend uit naar de grote dag. Onze poes zou jongskes krijgen rond haar verjaardag, dus hoe dikker Joske werd, hoe dichter die verjaardag kwam. Maar Joske wachtte niet tot 12 juni, maar bracht haar kroost al op Finns verjaardag ter wereld. Een extra troef op haar verjaardagsfeest. Wie het even wat rustiger aan wou doen, wie wou uitblazen van het buitenspelen, het trapezeslingeren of het hangmatzwaaien, die ging gewoon even bij de kleine poesjes zitten. Want wie wordt niet vertederd door zoveel snoezigheid?

Het feest startte al om 12 uur en gelukkig brachten de genodigden de zon mee. Na een aperitiefje werden de buikjes gevuld met zelfgemaakte minipizza’s. Iedereen mocht kiezen wat hij erop wou. Een succesformule, want alle bordjes waren in een mum van tijd leeg. Sommigen schoven zelfs aan voor de tweede ronde. De gaatjes werden nadien nog opgevuld met een ijsje, een koekje of een snoepje. Het is per slot van rekening niet elke dag feest.

Of toch? Ook vandaag, op zondag, ging het vieren verder.  De familie mocht deze keer aan de feesttafel aanschuiven. Op Lena’s verzoek werd er chocoladetaart met aardbeien en rijsttaart gebakken. Er werden liedjes gezongen voor onze twee jarigen, kaarsjes uitgeblazen en cadeautjes opengemaakt. Gelukkig bleef het ook vandaag droog en mochten de mooie feestslingers in de perenbomen blijven hangen.

En morgen wordt de feestmarathon afgesloten met een feestje in de klas. De chocoladecake staat klaar, evenals de ingrediënten voor de ‘fruitbroketjes’ [zoals Lena fruitbrochettes steevast blijft noemen], het klascadeau, door Lena vakkundig uitgekozen, is ingepakt. Het grote, zachte konijn uit de verjaardagskoffer wordt nog eens extra geknuffeld en mag een laatste keer bij Lena in bed. Morgen moet hij terug in de koffer, terug naar school. Tot volgend jaar.

Toch ongelofelijk hoe zo’n jong diertje zich zo snel thuisvoelt in haar ‘moederrol’. Daar waar Joske tot voor kort een puberende poes was die niets liever deed dan achter alles dat bewoog aanzitten wijdt ze zich nu zeer toegewijd aan haar nieuwe taken. Als een volleerde moeder voedt ze haar kroost en zorgt ze ervoor dat hen niks tekort komt.

Grappig is wel dat, als Finn om een of andere reden huilt, ze nu binnen de drie tellen uit haar doos/mand springt om te zien wat er aan de hand is.