We hebben wellicht al eens geschreven dat we ‘content’ zijn van de school van onze kinderen. Naast het pedagogisch project, het feit dat het een methodeschool is, ligt wellicht ook de inspraak en de samenwerking met de ouders aan de basis van ons ‘contentement’. Een paar uitingen daarvan merkten we de afgelopen weken.

Eerst was er de ‘gwp’-week waarbij de kinderen van leefgroep 2 (zeg maar het eerste, tweede en derde leerjaar) een hele week rond één thema werkten. Dit jaar was dat ‘technologie’, met als startschot een bezoek aan technopolis en als eindproduct een eigen technologiebeurs waarop eigen gecreëerde robots de show stalen. Maar het hoogtepunt van de week is toch steeds de overnachting. Ook dit jaar waren de weergoden de kinderen meer dan goed gezind, want bij zomerse temperaturen konden ze buiten bbq’en en konden ze daarna hun overgebleven energie kwijt in het avondspel (met klassiekers als ‘vossenjacht’, ‘dikke bertha’, ‘telefoontje’ en ‘citroen-citroen’). De avond werd afgesloten met een voorleesmoment en na het poetsen van de handen en tanden zocht eenieder zijn slaapplek op. Hun vrijdagochtendoogjes verraadden echter dat er niet zo heel veel geslapen werd, maar dat catalogeren we dan maar onder ‘ervaringsgericht onderwijs’. Er stond trouwens een lang weekend voor de deur.

Een goede week later stond het leefschoolfeest voor de deur. Dit jaar werd alles overgoten met een sprookjessausje. Tijdens een oudercafé werd een brainstormsessie gehouden die later vertaald werd in 4 types opdrachten. De Oosterzeelse variant van Geena Lisa & Sergio brachten deze bij de ouders aan de man en zetten de werkgroepjes op. Zo ontstonden een versierteam, een evenemententeam, een muziekteam en een hapjesteam die elk hun beste beentje voorzetten. De resultaten van het versierteam waren wellicht het meest prominent aanwezig (de toegangspoort, sprookjesboom met giant swing, het vliegend tapijt, het prinsessenbed,…), maar de andere teams hadden ook een leuke invalshoek gevonden. Het muziekteam koos dit jaar niet voor een ‘aperitiefconcert’, maar organiseerde een heuse jukebox met op de playlist een plejade aan klassiekers uit kinder- en sprookjeswereld. Verder ontwaarden we peperkoekenhuisjes, suikerspin en sprookjestaarten en liep er een ‘koppel’ roodkapjes munten in te zamelen voor de te realiseren nieuwe schooltuin.

Een mooi resultaat dat ondanks een fikse bui in de latere namiddag toch zeer enthousiast werd onthaald.

Nu nog de proefles voor ons natuurouderschap tot een goed einde brengen en dan wat welverdiende ‘rust’.

Wij houden van mooie dingen. Gisteren viel het nieuwe tijdschrift van NTGent in de bus, en ik was meteen verkocht. Ik kan nog altijd genieten van een verzorgd drukwerk. De uitstraling, de geur, het tactiele van het ongestreken papier, de sobere vormgeving, de mooie fotografie, de leuke illustraties, het plaatje klopt.

Het zou je ook niet mogen verwonderen, de vormgeving werd verzorgd door Gert Dooreman, de illustraties zijn van de hand van de nieuwe leider Wim Opbrouck, de foto’s van de hand van Dimitri Van Zeebrouck. Jammergenoeg vind ik geen details terug over de gebruikte lettertypes en het papier, maar het zou met niet verbazen dat er gewerkt werd met m’n lievelingspapier Munken Print.

Op zo’n moment denk ik nog wel eens met heimwee terug naar de tijd dat ik nog met m’n voeten in de grafische wereld stond. Maar dan kijk ik op vanuit het tijdschrift en zie onze pagadders rondcrossen en dan weet ik dat de tijd die je met je gezin kan doorbrengen door niets te vervangen is.

En dan heb ik het nog niet eens over de veelbelovende inhoud gehad. Het is eigenlijk zonde, maar het boekje zit al vol met ezelsoortjes. Straks moet ik er eens onze agenda bijnemen om toch al één en ander vast te leggen. Mocht je het nummer in handen krijgen, trek dan een paar minuutjes uit voor het voorwoord, het is een leuk staaltje Opbrouck.

Vorig jaar was ik hoogzwanger tijdens de eerste mooie zomerdagen. We wachtten vol spanning af. Dit jaar is Joske aan de beurt. Ja, onze jongste poes wordt mama. Hoeveel het er zullen zijn valt nog af te wachten. Ik gok op drie, heel erg dik is ze  – voorlopig – nog niet. En als ik goed kan rekenen heeft ze maar twee weken meer te gaan. Wanneer ze krols was, daar viel niet naast te kijken en als ik daar negen weken bij tel is de bevalling voorzien voor begin juni. Maar ‘t is natuurlijk haar eerste – en ook laatste! – zwangerschap, dus ze kan misschien overtijd gaan. Of gaat dat bij poezen niet zo?

In ieder geval is ze mooi zwanger, onze Jos. Niet te dik, ze waggelt maar een heel klein beetje en ze heeft er precies weinig last van, zelfs niet op warme dagen als vandaag. Maar ze is dan ook nog jong, heel jong eigenlijk. ‘t heeft meer iets van een tienerzwangerschap, want Joske is zelf geboren in augustus. Ze laten er duidelijk geen gras over groeien, die poezen. Sinds gisteren voelen wij de kleintjes ook bewegen in haar buik. Met spanning tellen de kinderen af tot begin juni, net zoals vorig jaar. Wij houden u op de hoogte.

Tweede lezing uit ’500 koekjes’.

Dit maal viel m’n oog op de ‘linzer koekjes’ van pagina 27, opnieuw ‘te monteren’ koekjes, omdat de vorige zo goed bevielen. Die 500 koekjes uit de titel, daar komen ze trouwens aan door ook varianten op de basisrecepten op te nemen in het boekje. Liever zo dan 100 lekkere en 400 niet te pruimen dingen.

Ditmaal een lichte variant op het basisrecept. Normaal gebruik je voor het deeg 150g geroosterde blanke hazelnoten, maar aangezien we geen blanke hazelnoten in huis hadden maakte ik een variant met amandelen.

Wat heb je nodig

• 225 g goeie boter op kamertemperatuur
• 150 g fijngemalen gepelde amandelen of amandelpoeder (maar dan heb je denk ik iets minder textuur in de koekjes)
• 300 g patisseriebloem
• 100 g suiker, omdat dit iets minder fijne koekjes zijn gebruikte ik onze ‘huissuiker’: bio rietsuiker uit den colruyt
• een snuifje zout
• een ‘goede schudding’ met het kaneelpotje
• de geraspte schil van een niet-behandelde citroen
• een potje confituur, in dit geval waren er twee versies: met frambozenconfituur en met rode bes – appel, een artisanaal product van oma A.

Zo gefikst

Maal de amandelen fijn, maar niet tot poeder. Kieper in een kom met daarin de in dobbelsteentjes gesneden boter, de suiker en het zout. Laat zacht draaien in de keukenrobot en voeg ondertussen het kaneelpoeder toe. Eens je ziet dat het deeg een bol vormt haal je hem eruit en kneed je nog even met de hand na, eventueel bestoven met wat extra bloem. Rol het deeg op een bakplaat uit tot een dikte van een goede centimeter, overdek met een velletje huishoudfolie en zet het voor een goed uur in de koelkast.

Als het deeg uit de koelkast komt breek je er een stuk van ongeveer één derde vanaf. Kneed even met de hand zodat het iets soepeler wordt en rol uit tussen 2 vellen bakpapier tot een dikte van 3 mm. Steek er met een of andere vorm (ik gebruikte m’n nieuw dille & kamille stekkertje) koekjes uit. Haal uit de helft van de koekjes een rondje uit het midden. Omdat ik zo geen klein rondje had gebruikte ik de appelboor. Schik ze vrij compact op een met  bakpapier voorziene bakplaat (ze lopen niet uit tijdens het bakken) en bak zo’n 10 minuten op 175°C.

Eens gebakken laat je ze afkoelen op een paar roosters. Als ze voldoende afgekoeld zijn kan je ze monteren. Je kan ze echter ook een paar dagen in een goed afgesloten koekentrommel bewaren en later afwerken. Het afwerken is kinderspel: neem een koekje zonder gaatje, schep er een beetje konfituur op en draai er voorzichtig een gaatjeskoekje op. Ook deze koekjes zou je kunnen afwerken met poedersuiker, maar ik vond het ditmaal niet echt een meerwaarde hebben.

De combinatie van de geraspte citroenschil met de confituur zorgt voor een frisse toets. Ideaal voor deze mooie warme namiddagen met een potje thee op het terras.

[ smaak: **** | presentatie: *** | bakgemak: *** ]

Maandag ben ik na het werk even snel de stad ingetrokken. Ik moest dringend m’n spuitlijm en dubbelzijdige kleefband bijvullen, het geknutsel voor het leefschoolfeest is daar niet vreemd aan. Voor dubbelzijdige kleefband ga ik normaal naar de Gouden Pluim op de Vrijdagsmarkt, maar die zijn de maandag gesloten. Dus nam ik m’n toevlucht tot Le Saffre in Onderbergen. Ik mijd die andere zaak in Onderbergen wegens oh zo onpersoonlijk, neen, geef mij dan maar het stoffige kot in gruwelijk geel/blauw aan de overzijde.

Na de noodzakelijke aankopen werd ik, wellicht gedreven door het mooie weer, de stad ingejaagd. M’n eerste halte was Dille & Kamille. Zeker niet m’n favoriete winkel. Ik ben nogal vreselijk ‘algerisch’ aan hun klassieke-muziek-muzak en de vanillegeur die er meestal hangt. Maar ik dacht, ik spring eens binnen om te zien of ik hier geen vers-gebakken-koekjes-afkoel-roostertje kan meegraaien. Niet dus, maar snuffelend in de bakspulletjes wel een leuk steekvormpje gevonden, en wat verderop zag ik een potje met sympathiek ogende lepeltjes. We hebben hier thuis al een tijdje een leuk bamboe kinderlepeltje van Finn. Wel, nu zag ik daar bamboelepeltjes in drie verschillende maten aan een zeer schappelijke prijs. Zoals het een echte impulsaankoop betaamt heb ik dan maar – vandeneerstekeer – van elk een half dozijn mee naar huis genomen.

En zie, ze hebben een prominent plaatsje gekregen op het aanrecht, in een mooi aardewerken potje naast de hoger pot met de welluidende naam ‘utensils’. Er wordt nu al de hele week yoghurt, vla en vanillecrème, pastasalade en ander lekkers gegeten met die lepeltjes. De kleinste maat is trouwens perfect bruikbaar als koffie- of theelepeltje.

Oordeel zelf, ze waren toch te leuk om te laten wegkwijnen in de would-be lifestyle winkel.