Sinds onze melkboer elke zaterdag voor de deur staat huizen er inex yoghurtjes in onze koelkast. En telkens als ze me aankijken, met hun blauwe letterkes, moet ik denken aan een voorval dat een ex-collega me ooit vertelde. Haar vriendin is suikerziek en moet daarom letten op wat ze eet. In een evenwichtige voeding hoort zuivel te zitten, dus ging M. naar de winkel en vulde daar haar winkelmandje met allerlei gezonds. Wekenlang heeft ze zo R. inex yoghurtjes voorgeschoteld. Niet van die gesuikerde vruchtenyoghurt, neen, zo van die gezonde. ‘Natuur gesuikerd’ stond er op de verpakking.

Het heeft weken geduurd voor M. door had dat die ‘natuur’ stond voor ‘geen besjes, enkel yoghurt’ en die ‘gesuikerd’ voor ‘met toegevoegde suikers’ en inex dus geen yoghurt verkocht met ‘natuurlijke suikers’.

Tien en een halve maand is hij nu, onze Finn. Het kruipen is op kruissnelheid geraakt [in ongeveer 5 seconden staat hij bij de vaatwasmachine als ik die opendoe, want dat rekje in- en uitschuiven is een favoriet spel], het rechtstaan a piece of cake [soms al even zonder vasthouden, jawel] en het stappen langs de kast iets wat frequent geoefend wordt. Vorige week ging dat stappen met steun nog aarzelend, deze week al met veel meer zelfvertrouwen. Hij staat dus sneller bij de kasten waar hij niet in moet neuzen. Als ik neen zeg, lacht hij, alsof hij weet dat er iets leuks in zit. Zijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik heb mij de laatste weken al vaak de bedenking gemaakt waarom er speciaal babyspeelgoed gemaakt wordt. Nergens voor nodig, zo vindt Finn, niets leukers dan wc-rollen, elektrische tandenborstels, stofzuigers  en de voedingskabel van de laptop. Heeft er iemand een paar ogen op reserve?

Toen de kinderen kleiner waren, was een autorit vaak een beproeving. Cas was vaak wagenziek – je wil niet weten hoe de autostoel eruitzag toen hij eens voor het vertrek spaghetti gegeten had. Marthe en Lena vonden het stilzitten saai en lieten dat duidelijk merken. Maar nu ze groter zijn is dat helemaal veranderd. Ergens naartoe rijden is tegenwoordig pure ontspanning. De grappigste, diepzinnigste gesprekken vinden plaats tijdens zo’n rit. Of er wordt helemaal niets gezegd en we luisteren naar muziek. Vaak muziek die Geert en ik mooi vonden toen we elkaar pas leerden kennen. Zo zat deze week Hedningarna in de cd-speler. Fins-Zweedse folk. En dan krijg ik vragen vanop de achterbank. Is dat folk, mama? Welke taal spreken ze? Mag dat wat luider? Dat begin vind ik wat griezelig, maar ook wel mooi. ‘t Is precies elfenmuziek. Mag dat ook op mijn mp3-speler? En dan geniet ik, van de muziek, van de vragen en voel ik me op z’n minst tien jaar jonger.

Gisteren was het ‘lentewerkdag’ op de leefschool. Er werd afgesproken ‘vanaf’ 13.30u. zoals dat heet bij leefschoolmensen, behalve voor 4 tuinkabouters. De kleine piramide op de speelplaats van de kleuters was dringend aan vervanging toe dus was het voor hen verzamelen geblazen om 8.30u. Gelukkig was er een stralend zonnetje van de partij en waren de andere drie pinnemutsen ook goed geluimd en vrij van ochtendhumeur. Er werd stevig doorgeklust en tegen de middag was de oude piramide al lang geschiedenis en stond de ‘ruwbouw’ van de nieuwe te pronken op zijn plaats. Toch duurde het nog tot ‘s avonds voor alles bijna klaar was [kabouter klus had zich even misrekend bij de bestelling van het hout zodat we net één lat tekort kwamen].

Tijdens de koffiepauze merkte E. op dat ik al lichtjes rood aanliep. Ze probeerde me nog te verleiden met een ‘smeerselken’, maar daar heb ik het niet zo voor. Wist ik veel dat ze me daar ook een ontspannende massage bij wou verkopen [en ik die dacht dat koppelverkoop nog steeds niet mocht in België]. Dus deden we nog maar een paar uur lustig ‘onbeschermd’ verder.

‘s Avonds, bij de welverdiende douche, piekte het toch een beetje, vooral in de nek. Marijke heeft er dan maar een halve bus aftersun over uitgekiept. Ik denk er nu ernstig over na om na het baardexperiment te starten met een nektapijt.

Iemand bezwaar?