Over smaak valt moeilijk te twisten, zelfs niet met je eigen kroost. Zo hielden Marthe en Lena, zoals zovele meisjes, ontzettend veel van roze. Ja, zelfs van het soort roze dat pijn doet aan de ogen. Ik mag daar natuurlijk geen commentaar op geven, want ik heb geen recht van spreken. Oma zou wellicht met veel plezier uitweiden over het roze behangpapier, de roze mappen, het briefpapier, de dekbedovertrekken,… Gelukkig ging het over en nu heb ik niets meer met het kleur roze. Integendeel zelfs. Je zal goed moeten zoeken om iets roze te vinden dat ik vrijwillig gekocht heb de laatste twintig jaar. Tenzij voor de meisjes natuurlijk, want ook zij hebben recht op een roze periode.

Ik las ergens dat die hang naar roze en rood bij het vrouwelijke geslacht teruggaat op de oertijd, waarin vrouwen op zoek gingen naar rijpe vruchten. Meestal is het een fase die vanzelf overgaat. Tenzij die tegengewerkt wordt, dan krijg je vrouwen die op latere leeftijd nog steeds roze kiezen. Met dit schrikbeeld voor ogen koop ik af en toe iets roze voor Marthe en Lena, ook al zou ik zelf spontaan een ander kleur kiezen. Rood, bijvoorbeeld.

Marthe had, als oudste, een tijdje alleenrecht op de roze dingen in ons huis. Want roze was haar lievelingskleur en Lena was nog te klein om daar een stem in te hebben. Tot Lena groter werd en plots een geduchte concurrent was. En als Lena ergens voor gaat, geeft ze zich helemaal, zo ook in deze materie. Ruzies over wie de roze beker kreeg, discussies over hoe roze ook haar lievelingskleur was (en nee, dat was geen naäperij, verzekerde ze ons), tranen om roze speelgoed dat we niet in tweevoud hadden, ja, dit alles werd ook ons deel. Dus kwam er tot mijn grote ontsteltenis nog meer roze in ons huis.

Maar het tij keert gelukkig snel. Vorige week gaf ik Lena uit gewoonte een roze beker bij het ontbijt en ze reageerde met:” Pff, mama, weeral die roze beker. Waarom geef jij mij altijd die meisjeskleuren? Ik hou daar niet meer van, ik wil blauw en groen, dat zijn nu mijn lievelingskleuren!” Ja hoor, alles komt goed, denk ik dan stilletjes.

Ik weet het, de etiquette laat het maar toe tot 31 januari, maar toch. Zondag zal het weer over vele lippen rollen, op het roelskensfeest, achteloos, de macht der gewoonte. Vele jaren stond ook ik er niet echt bij stil, tot een aantal jaar geleden die “gezondheid” bij een aantal naasten begon op te spelen. Dan pas besef je de broosheid van geluk. Een pijn die niet zomaar verdwijnt zoals ze gekomen is, een knobbeltje dat opduikt waar het niet hoort, een auto die te snel rijdt waar hij al helemaal niet mag. En plots staat de wereld op zijn kop, lijkt niets nog wat het was.

Je wordt teruggeworpen op en geconfronteerd met jezelf. En soms, heel soms, wil dat niet meer lukken. Dan staat de wereld niet op zijn kop, maar stil. Je wou dat je op zo’n moment de tijd kon terugdraaien, al was het maar even, om alles een andere wending te kunnen geven. Had ik die steen in de rivier toch maar dat kleine zetje kunnen geven.

Soms gebeuren dan dingen onverwachts, althans voor ons. Soms krijgen ze toch woorden, woorden die we wel verstaan, maar waarvan we de draagwijdte niet ten volle kunnen vatten, hoe we ook ons best doen. Het overschrijdt de grenzen van je empathisch vermogen.

Ik kruip nu onder de wol en geef onderweg naar boven onze vier bloedjes nog een zachte kus, mijn alternatief voor het ‘kruisken’ dat ik van mijn ouders kreeg. Ik hoop dat het snel lente mag worden, ook in onze geesten.

Eén van de meest gehoorde vragen aan ons adres is: “En? ‘t Is wel druk zeker met vier kinderen?” Tegen alle verwachtingen in antwoord ik dan dat het zeer goed meevalt. Eerlijkheidshalve voeg ik er onmiddellijk aan toe dat ik nog niet buitenshuis werk. Niet dat dat betekent dat ik niet werk, integendeel soms. Het werk is eigenlijk nooit ‘af’. Er ligt altijd wel een strijk op je te wachten of een pluisje dat je verwijtend aankijkt. Daartegenover staan de glijdende uren, het wisselende takenpakket en de vrije invulling van de werkdag. En eindelijk ook tijd om brood of ander lekkers te bakken, te breien, een nieuw recept uit te proberen, … Nee, er bestaan slechtere jobs, denk ik dan zo.

Sommige mama’s hebben na drie maanden moederschapsrust het gevoel dat de muren op hen afkomen, een gevoel dat mij totaal vreemd is. Maar ik ben dan ook de dochter van een huismus en appel- en boomsgewijs is het dus niet verwonderlijk dat ik al graag eens ‘van huisvrouwke speel’. Door de negatieve bijklank heeft men het tegenwoordig over thuisblijfmoeders of thuiswerkmama’s. Het laatste klinkt wat defensief, alsof je moet bewijzen dat je thuis ook werkt. Een evidentie, lijkt me. Alleen iemand die nog nooit het huishouden en enkele kinderen voor zijn rekening genomen heeft, kan zoiets bedenken, toch? Maar ik moet toegeven dat mijn stekels ook omhoog komen als de kinderen vragen wat ik dan zoal doe als zij op school zitten. Dan antwoord ik dat de kabouterkes mij niet komen helpen om te poetsen, strijken, koken en zoveel meer.

Ik probeer het meeste te doen terwijl zij op school zitten, zodat er wat tijd is voor hun verhalen als ze moe thuiskomen. Zelf vond ik dat als kind één van de leukste momenten van de dag. Na school en na een vieruurtje gezellig aan de keukentafel, terwijl mijn mama het eten klaarmaakte. De geur en het vooruitzicht van lekker eten, terwijl ik huiswerk maakte en het buiten langzaam donker werd. Die warmte, die rust en stabiliteit wil ik onze kinderen ook meegeven.

Wat doet dat met je carrière, zo’n loopbaanonderbreking? Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet bijster ambitieus of competitief aangelegd ben. Ik lig niet wakker van mijn carrière. We zullen wel zien daarna, laat mij eerst maar even genieten van mijn tijd als ‘happy housewife’. Bovendien vind ik 4 kinderen opvoeden, zien groeien en evolueren en ervoor zorgen dat ze een leuke kindertijd hebben ook een mooie carrière. Niet dat kinderen een loopbaan in de weg moeten staan, de tijd van de vrouw aan de haard is gedateerd. Maar in de praktijk is de combinatie kinderen-werk veelal een stresserende poging om alle ballen in de lucht te houden. Doordat ik nu thuis ben en alles wat betreft huis, kinderen en school regel, valt er heel wat stress weg. Geen gedoe als er iemand ziek is, geen kunst- en vliegwerk om iedereen op tijd op de juiste plaats te krijgen, geen kinderen in de opvang, … En ik geniet daar eerlijkgezegd enorm van, en ik denk de kinderen ook.

[edit] ik voeg hier een zeer kleine soundtrack aan toe

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.