De koudegolf – de Britten noemen het al ‘the big freeze’ – is het geknipte weer voor ‘den duitser’. Den duitser is een body met lange mouwen én lange pijpjes in ongebleekt katoen, wellicht van Duitse makelij, vandaar onze benaming. Ik schrijf wellicht, want zeker zijn we dat niet. Veel meer dan Flax en de vermelding van de maat staat er niet op het ruglabel. Zeker geen internetadres. Den duitser stamt uit de tijd dat het idee van online shoppen nog op hoongelach onthaald werd. We kochten hem in de winkel waar de geboortelijst van Cas lag. Ik was enkele maanden zwanger en het leek ons een goed idee voor dat herfstkind in mijn buik om ook de winter warmpjes door te komen. “Het zijn de laatste en ze komen niet meer opnieuw binnen!” zei de winkeljuffrouw. Waarom eigenlijk niet blijft een raadsel. Een zoektocht op internet leverde niets op.

Gelukkig kregen we er nog twee extra van vriendin J. – haar tweeling is enkele jaren ouder dan Cas – dus kan ook Finn van warme beentjes genieten in de winter. Cas’ maat 62/68 zit al lang terug in de doos, zelfs maat 74/80 is nog maar net groot genoeg voor reus Finn. Maar wat als ook die onherroepelijk op zolder verdwijnt? Hoe doen andere mensen dat, vraag ik me soms af? Zelfs body’s met lange mouwen, volgens mij toch een must in de winter, vind je niet overal. Broekkousen onder een broek, zoals bij de meisjes? Binnenblijven? Zelf wollen ondergoed breien?

In ieder geval, met den duits en Weleda’s Weer en Windbalsem trotseren we voorlopig probleemloos het winteroffensief.

Marthe en Lena waren onderling bezig over hun ‘pissekutteke’. Het duurde even voor ik doorhad dat ze het pittenkussen ofte kersenpitkussentje bedoelden dat moest opgewarmd worden voor in hun bedje. Een verspreking die niet mogelijk was geweest ten tijde van de warmwaterkruik.

Ik hou er niet van een mening opgedrongen te worden. Een serie aankondigen als “nu al het  beste  van 2010″, alvorens de eerste aflevering nog moet uitgezonden worden, dat werkt niet bij mij. Intengendeel. Ik wordt daar argwanend van. Superkritisch en soms ook slechtgezind. Zoals met ‘Los zand’. Man man man, heeft dat twee afleveringen lang op mijn zenuwen gewerkt! Daarna hield ik het voor bekeken.

Maar deze keer ging het anders. Van de trailers voor ‘Oud België’ werd ik warm noch koud. Ik heb niets met revuetheater en Gaston en Leo vind ik meestal flauw. Ik ben in mijn jeugd wellicht iets te vaak ‘Joske’ Vermeulen genoemd. Maar de cast kon dan weer wel op goedkeuring rekenen. Ik zie Els Dottermans en Warre Borgmans bijzonder graag spelen en ook Peter en Stany hebben al mooie dingen gedaan. Het was dus met gemengde gevoelens dat ik voor die eerste aflevering ging zitten. Ik wou tenminste één keer kijken, kwestie van zelf een mening te kunnen vormen, los van wat de omroepsters mij willen wijsmaken.

En het gebeurt zelden, maar ik was van de eerste minuut verkocht. Superlatieven over de inhoud, de vertolking en het camerawerk zal je in de krant wel lezen, die hoef ik niet te herhalen, maar ik was vooral onder de indruk van hoe de jaren ’70 zo overtuigend opnieuw tot leven gewekt werden. Deze serie is echt ‘a trip down to memory lane’. Natuurlijk, ik was nog heel jong in de jaren ’70, maar als verdienstelijk amateur-fotograaf heeft mijn vader mijn hele kindertijd op de gevoelige plaat vastgelegd. En het was net alsof ik in die dozen met foto’s zat te snuisteren. Alles was zo herkenbaar, tot de metalen Tante Tines keukenkruidenwijzer in de keuken van Josée toe. Het moet een feest geweest zijn om voor zo’n serie alle rekwisieten bijeen te sprokkelen.

Met een glimlach om de mond ben ik gisteren gaan slapen. Ik weet al wat ik vanaf nu op zondagavond doe. En u?

Een leuke reeks ‘behind-the-scenes’-foto’s van de hand van Bert Huysentruyt [de drummer van o.a. het hier al eerder vermelde 'het zesde metaal'] vind je hier.

Het is al weer een tijd geleden dat we nog iets geschreven hebben over onze snoezepoes Josje aka Joske. Geen nieuws is goed nieuws. Hij (technisch gezien is het zij maar hier ten huize zijn poezen precies automatisch mannelijk) stelt het super. Eten, slapen en wat buiten ravotten, dat zijn zijn belangrijkste bezigheden. Wel leuk dat hij zich zo goed verstaanbaar kan maken. Zo weten we wanneer hij buiten wil voor een sanitaire stop, wanneer de poezenbrokken op zijn, wanneer hij dorst heeft of wanneer hij gewoon een dikke knuffel wil. En dat wil hij nog steeds graag. Overdag loopt hij af en aan, wisselt hij zijn plaatsje in het wipstoeltje met dat in Finns park, maar is vooral het liefst daar waar wij ook zijn. Daar verandert ‘s avonds, als alle kindjes in hun warme bedje liggen, niks aan. Dan doet hij niet liever dan zo dicht mogelijk tegen ons in de zetel kruipen: tussen ons, tussen een van ons en de armleuning, op de armleuning, achter je nek op de rugleuning,…

Ook de kerstboom heeft nog al zijn versieringen. In het begin moesten we hem geregeld uit de boom halen, maar ook dat heeft hij afgeleerd. Hij zal nog wel eens snuffelen aan de pakjes die eronder liggen, maar verder laat hij de boom ongemoeid. Tafelmanieren heeft hij ondertussen ook: zelden moeten we hem van de tafel jagen als deze gedekt staat. Zitten bedelen als we aan tafel zitten doet hij ook niet. Alleen een vergeten kopje melk kan hem nog wel eens doen vergeten wat mag en wat niet.

We kunnen het ons bijna niet voorstellen dat hij hier pas een maand of drie is.