Eigenlijk hou ik niet zo van brood. Brood is een beetje saai. Als kind verkoos ik altijd de restjes van het middageten boven brood. Alleen als het zelfgebakken brood was, nog lauw uit de oven, kon je mij verleiden met een boterham. De geur alleen al deed je watertanden. Bij ons thuis werd maar af en toe brood gebakken, maar mijn nonkel mocht het etiket ‘ervaren broodbakker’ opspelden en dus kregen mijn nichten regelmatig vers, dikgesneden brood mee naar school. Het kruimelde enorm, viel soms in brokken uit elkaar, maar het zag er toch zo lekker en zo mals uit. Heimelijk was ik jaloers.

Ik nam me dan ook voor later brood te bakken en ging bij mijn grootmoeder in de leer. Niet dat het moeilijk was, maar het deed haar plezier dat ik wou weten hoe zij haar brood bakte.

Tot nu toe werd er ten huize slechts af en toe een brood gebakken met de broodmachine, maar meestal had ik geen tijd of geen zin. Eigenlijk vond ik er ook weinig aan met die machine. Alles erin doen, 3 uur laten draaien en je hebt een vierkant brood met een gat in. Maar in de kerstvakantie wou mijn brood met rozijnen en vruchten niet goed rijzen. Ik haalde alles eruit en probeerde zonder machine het brood te redden. Het lukte en sindsdien ben ik verkocht voor de ouderwetse manier van broodbakken. Of toch niet helemaal. Om tijd te sparen laat ik mijn kitchenaid het kneedwerk doen – zoals ook mijn grootmoeder haar keukenrobot aan het werk zette. Zelf kneden is wellicht een zeer goede oefening voor de armspieren, maar mijn keukenhulp kan het sneller. Zo laat ik hem twee keer de ingrediënten kneden die na twee rijsbeurten een half uurtje in de oven gaan en er als krokante rechthoekige broodjes uitkomen.

De laatste weken werd hier zowat om de twee dagen gebakken, zowel brood als pistolets, rozijnen- en chocoladebrood. Van het laatste had ik foto’s willen nemen vrijdag, maar het was op voor ik er erg in had.