Zoals jullie vroeger al konden lezen ben ik al een tijdje op zoek naar het ideale prinsessenkoekje. Een mooi en sierlijk ogend koekje dat niet zou misstaan in de pollekes van bijvoorbeeld Prinses Prieeltje. Toen Marijke gisteren haar receptenschriftje aan het uitmesten was viel mijn oog op een receptje dat ik bij een van de vele gynaecoloogbezoeken (ik denk niet dat ik er een gemist heb) had meegegraaid. Mijn handen jeukten, maar first things first. Omdat we vandaag enkel Finn in huis hadden stond de wekelijkse poetsbeurt op het programma, en daar mocht van de vrouw des huizes niet van afgeweken worden. Veel vakantiegevoel was er deze voormiddag dus niet te bespeuren. Het miezerde buiten en al snel lag er een stapel beddengoed op de overloop. De stofzuiger zette zijn turbo aan en de microvezeldoek ging in overdrive. Zo kwam het dat we kort na de middag weer beschikten over een spic & span huis en konden we ons terugtrekken in de keuken om ons daar patisseriesgewijs uit te leven. We, want Marijke wou kaneelbroodjes maken.

Over de koekjes: de opbouw is zeer eenvoudig. Je start met een zandkoekje, versiert het met mooie chocoladedrizzles en monteert ze per paar met behulp van de chocoladevulling op een satéstokje.

Het recept was opgesteld voor 10 koekjes. Maar daar doen we hier ten huize niet aan mee, dus verdubbelde ik de hoeveelheden. Uiteindelijk werden het er 45. Met de onderstaande hoeveelheden zouden jullie er dus een 20-tal moeten kunnen fabriceren.

Benodigdheden

• 125 g boter, in kleine blokjes en op kamertemperatuur
• 125 g suiker (ik gebruikte weer rietsuiker)
• een paar schepjes uit de vanillesuikerpot
• 1 ei
• 250 g patisseriebloem
• een snuifje zout
• 50 g chocolade voor de drizzles
• 225 g chocolade + 120 g room voor de vulling
• satéstokjes waarvan je de puntjes afgeknipt hebt

Zo gemaakt

Meng de boter, suiker en vanillesuiker, ei en snuifje zout in de keukenrobot en voeg langzaam de bloem toe. Wanneer het geheel één klomp is geworden haal je hem uit de mixer en kneed je alles nog even glad met de hand. Wikkel het deeg in een velleken huishoudfolie en laat voor een half uurtje rusten in de koelkast.

Verdeel het deeg in werkbare brokken. Rol ze uit (eventueel tussen twee laagjes huishoudfolie) tot een dikte van ongeveer 4 mm. Ga creatief in de weer met de steekvormpjes van de kinderen en schik alles op met bakpapier beklede bakplaten. Bak ze voor dertien à veertien minuten in een op 180°C voorverwarmde oven.

Laat ze afkoelen op roosters en warm ondertussen de 50 g chocolade voor de drizzles. Giet de gesmolten chocolade in een diepvrieszakje waarvan je een zeer klein hoekje knipt. Zwier nu je homemade spuitzak vanop een goeie halve meter boven de koekjes heen en weer, ondertussen goed knijpend zodat een mooie fijne straal ontstaat. Laat de chocolade even opstijven en maak ondertussen de vulling. Smelt hiervoor de overgebleven chocolade en giet daar al roerend de verwarmde room doorheen tot je een gladde zachte pasta krijgt. Kieper ook dit mengsel in een zelfgemaakte spuitzak en start met de afwerking van de koekjes.

Neem een koekje en spuit er voldoende vulling op. Verdeel mooi over het gehele koekje en druk er het satéstokje in. Kleef er het tweede koekje op en leg het afgewerkte koekje op een koele plaats.

Niks moeilijk aan, maar het vergt wel wat van je namiddag.

[ smaak: *** | presentatie: ***** | bakgemak: * ]

Vandaag kwamen alle kindjes na een nachtje logeren – de meisjes bij nonkel P. & tante C. en Cas bij vriendje R. – terug naar huis. Ze zijn daar ongetwijfeld in de watten gelegd en dus dacht ik eraan om nog eens kaneelbroodjes te bakken voor bij de koffie. Het is een beproefd recept alhier, ooit overgeschreven uit het fantastische kookboek van Tessa Kiros. ‘De smaak van mijn herinnering’ is een boek vol familierecepten, maar met een Finse moeder en een Grieks-Cypriotische vader zijn die recepten uiteraard heel gevarieerd. En dat, samen met de boeiende verhalen over haar jeugd en over de herkomst van de recepten, maakt dit boek zo bijzonder.

De kaneelbroodjes zijn een Finse traditie, korvapuusti heten ze, maar ze zijn bijvoorbeeld ook in Zweden heel populair. Daar hebben ze zelfs een ‘kanelbullens dag’, een kaneelbroodjesdag. Ik denk bij het maken van de broodjes aan een weids sneeuwlandschap, rode houten huisjes, een warm vuur en ja, soms ook aan pettson en findus. Helemaal zen word ik ervan. De geur van kaneel vult heel je huis met winterse gezelligheid, alleen al daarom zou je dit af en toe moeten maken. De broodjes zijn het lekkerste als ze nog lauw zijn.

Wat heb je nodig?

voor het brooddeeg

• 200 g lauwe melk
• 75 g suiker
• 1 zakje gedroogde gist
• 1 losgeklopt ei
• 90 g zachte boter
• 1 theelepel zout
• 500 g witte bloem

voor de kaneelboter

• 2 theelepels kaneel
• 50 g bruine suiker
• 80 g zachte boter

In het boek zijn het kaneel-kardemombroodjes en voeg je aan het brooddeeg 2 theelepels gemalen kardemom toe, maar aangezien Geert daar niet zo wild van is, laat ik dat gewoon weg.

Aan het werk

Doe de gist, melk en suiker bij elkaar en laat 10 minuutjes rusten. Voeg het ei, de boter en het zout toe en terwijl de Kitchen Aid zachtjes op stand 1 draait, voeg je de bloem toe. Laat de keukenrobot zijn werk doen gedurende 10 minuten. Intussen kan je de kaneelboter maken door gewoon boter, suiker en kaneel te mengen.

Leg het deeg met een schone handdoek over op een bebloemde bakplaat en zet dit in de oven op ongeveer 40°C. Wanneer het deeg zowat verdubbeld is, na ongeveer een half uur of drie kwartier, verdeel je het in vier stukken. Verdeel ook de kaneelboter in vier porties. Terwijl je met stuk één aan de slag gaat, zorg je ervoor dat de overige stukken deeg afgedekt blijven.

Rol het deeg uit zodat je een rechthoekige lap krijgt. Smeer er kaneelboter over en rol op. Snij de worst schuin in stukjes, afwisselend links en rechts – zoals de accenten bij élève. Leg ze zo dat het bovenste reepje deeg smaller is dan het onderste en druk het bovenste flapje nog eens goed dicht. Doe dit met de vier stukken deeg tot je ongeveer 25 à 30 kaneelbroodjes hebt. Leg alles op een bakpapier en laat nog een half uurtje rusten op een warme plaats, ver weg van tocht. Ik leg er altijd de handdoek terug over.

Verwarm de oven nu voor op 180°C. Klop een eigeel los en bestrijk de broodjes ermee. Strooi er nog wat vanille- of rietsuiker over en bak ze ongeveer 20 minuten – 18 minuten bleek voor onze oven perfect.

Nadat ik ze de eerste keer gemaakt had, heb ik er in mijn kookschriftje ‘Lekker!’ bijgeschreven. Zelfs Marthe, die normaalgezien alleen chocoladetaart lust, staat hiervoor op de eerste rij. En juf K., R.’s mama, blijkbaar ook.

Ik schets kort het plaatje. We zitten in de auto, ik heb net de drie oudsten opgehaald bij vriendjes en we overleggen wat we ‘s namiddags gaan doen. A., vriendje van Marthe, komt spelen. Ik overloop een aantal mogelijkheden: met de playmobil spelen, tekenen, knutselen of koekjes bakken. Dat laatste klonk als muziek in de oren van de meisjes. Cas, in de koffer gezeten, zat dromerig naar buiten te kijken, met “cowboy en indiaan” van “het zesde metaal” in z’n ‘kop’.

Tot hier geen enkel probleem. Er moet al heel wat gebeuren vooraleer we geen eieren, boter, suiker of bloem in huis meer zouden hebben. Ik wou echter eerste even de anemonen en grassen aan het terras opruimen. Door de sneeuw waren ze gekraakt en ze lagen er nu slordig bij. Na een halfuurtje was de klus geklaard en ik ging nog gewoon even de rest van de tuin ‘opfrissen’. Toen ik terug binnen kwam zag ik dat het al vier uur was. A. en de meisjes hadden al getekend en met de playmobil gespeeld en Lena vond dat het nu toch wel tijd werd voor de koekjes.

Omdat we niet zo veel tijd meer hadden (A. zou rond vijf uur afgehaald worden) moest het dus een makkelijk koekjesrecept worden. Maar Lena wou wel dat het chocoladekoekjes werden. Ziehier dus het recept voor de 1-2-3-koekjes met chocolade.

ingrediënten

• 100 g chocolade (ik gebruikte fondant druppels maar alles is doenbaar, zelfs overgebleven sinterklaaschocolade) fijngehakt
• 100 g boter, op kamertemperatuur en in kleine blokjes gesneden
• 150 g suiker (grof, fijn, bio of riet, doet er niet zo toe)
• 1 eitje
• 1 zakje vanillesuiker (of een paar flinke scheppen uit die pot waarvan Lena dacht dat er zoethout bij de suiker zat)
• 250 g bloem (tarwe of patisserie)
• een koffielepel bicarbonaat die er voor zal zorgen dat de koekjes een beetje opkomen

zo gemaakt

Gooi de suiker, vanillesuiker, bloem, bicarbonaat en chocolade in de mengkom van de Kitchen Aid en voeg, het ding draait ondertussen stillekes rond, geleidelijk de boter toe. Tussendoor breek je het eitje en plof je dat ook maar in de kom. Laat alles nu een tijdje zachtjes draaien totdat je een brokkelige, maar homogene massa krijgt.

Kieper de inhoud op de tafel en kneed het deeg tot je een mooie deegbol krijgt. Verdeel die bol in kleine hoopjes die je nu (laat) rollen tot mooie bollekes. Druk ze plat op een bakpapier. Laat een dikke centimeter tussen de koekjes, ze lopen tijdens hun verblijf in de oven een beetje open. Wanneer alle bollekes schijfjes zijn geworden duw je ze voor een kwartiertje in een op 180°C voorverwarmde oven. Laat ze nadien even afkoelen op een rooster.

Na net iets meer dan een half uurtje staat een mooie stapel koekjes op tafel.
En met wat geluk zijn er nog wat over om mee te geven als de meisjes morgen naar nonkel P. en tante C. vertrekken.

[ smaak: ** | presentatie: ** | bakgemak: **** ]

Vanavond las ik een boekje voor dat de kinderen van hun nichtjes gekregen hadden. Het was een kerstverhaal en de kinderen dachten dat het over Jezus zou gaan, een verhaal waar ze bij oma en opa al eens iets over gehoord hadden. Tijdens het lezen bleek het echter een heel ander verhaal, over een eenzaam jongetje dat uitgenodigd wordt voor een kerstfeest. Er kwam een meisje in voor dat Marieke heette, wat Lena de vraag ontlokte: “Hoe heet dat meisje van in ‘Joske is geboren’ nu weer?” Maria, dus. Ik kon mijn lach nauwelijks inhouden. Op Marthes vraag wat er scheelde, zei ik snel: “‘t Is niks, ‘t is een binnenpretje”, waarop Cas in het boek keek en zei:”Waar? Waar is dat binnenprentje?”

Wat later kwamen we bij een scène waarin enkele gasten op het kerstfeest de drie koningen naspeelden, passend uitgedost met kronen en gewaden. Lena: “Welke is nu die koning met zijn versleten hoed?”

Nooit geweten dat een kerstverhaal zo grappig kon zijn.

Deze morgen had ik de drie overgebleven koetjesrepen naast Lena’s bord gelegd. Altijd lekker bij een boterhammetje, dacht ik zo. Cas en Marthe waren bij vriendjes gaan logeren, dus we zaten maar met z’n drietjes aan tafel.

Geert, in de hoop er ook wat van te krijgen, vraagt: “Lena, ga je ze delen, je koetjesrepen?”
Lena: “Ja! Eentje voor na het ontbijt, eentje voor ‘s middags en eentje voor ‘s avonds.”