Vorig jaar volgde ik een beginnerscursus vilten bij Nicole Holvoet, toevallig ook een leefschoolouder. Ik had altijd al een voorliefde voor vilt; de aaibaarheidsfactor, de mogelijkheden en de kleuren zitten daar natuurlijk voor iets tussen. Maar tot dan toe was het bij wat eigen experimentjes gebleven. Zij wijdde ons echter met veel enthousiasme in in de kneepjes van het vak en ik bleek – tot mijn grote vreugde – een goede leerling.

Nicole stimuleert je bovendien om creatief te zijn, om je eigen ideeën vorm te geven eerder dan te kopiëren wat zij gemaakt heeft. En aan ideeën geen gebrek. Vaak is kiezen wat ik eerst wil maken nog het moeilijkste. Maar één idee had ik al lang in mijn hoofd en ik wist precies hoe ik het wou. Een vilten lamp voor in de living, een grote koker in ecru, versierd met verschillende soorten zijde, krulletjeswol en draadjes zodat je een beetje het effect krijgt van een blad handgeschept papier. Het moest sober, tijdloos en toch verrassend zijn. Het resultaat is helemaal zoals ik het in mijn hoofd had. Als het licht brandt komt de structuur in de vilt pas echt tot zijn recht. Let op, niet alles wat ik vilt kent zo’n geslaagd einde. Er mislukt ook wel eens iets, maar dankzij de kundige raad van Nicole gebeurt dat gelukkig weinig.

Na enkele maanden rust stond vorige week mijn eerste viltatelier gepland. Lang voordien gereserveerd, want Finn zou dan al ruim vijf maanden zijn en zijn mama toch wel een avondje kunnen missen. Dacht ik. Het was de eerste keer dat ik ‘s avonds zonder Finn op stap ging, dus best wel spannend. Niet dat ik zo lang weg was trouwens, de workshop liep van 7 tot 10. De avond voordien had Finn van half 6 tot 1 uur doorgeslapen, dus ik verzekerde Geert dat het een fluitje van een cent zou worden. “Bwah ja, zo’n gemakkelijk ventje”, probeerde ik hem moed in te spreken. Voor de zekerheid zette ik een flesje afgekolvde melk in de koelkast. Finn zat in z’n bedje rond 5 uur, te moe om nog langer op te houden, en gezwind vertrok ik rond 7 uur naar Merelbeke.

Me van geen kwaad bewust viltte ik een lap stof voor de lamp en tijdens het werk borrelden nieuwe ideeën in mij op. Een rood overtrekje voor de vierkante Ikea-lamp in de keuken leek me ook wel wat. Warm, gezellig en winters. Maar voor de juiste maten had ik Geerts advies nodig en dus belde ik nietsvermoedend naar huis. Groot was mijn verbazing toen ik Geert hoorde zeggen dat Finn al een half uur huilde, ontroostbaar was en “dat het helemaal niet leuk was voor hem”. Ai, daar ging mijn avondje uit. Snel naar huis – gelukkig maar een kleine 10 minuten ver – om mijn kleintje te troosten met moedermelk en doodmoe in bed te leggen. De fles vond hij blijkbaar niet zo lekker als de borst.

‘k Was al blij dat ik twee dagen later toch nog mocht vertrekken naar deel 2 van mijn viltatelier. Maar deze keer had ik het beter georganiseerd en overdag alles zodanig proberen timen dat hij pas rond 7 uur, na een heerlijk badje, in bed ging voor zijn avondslaap. En hoera, hij heeft mij laten werken tot 10 uur, zodat we nu ook van een sfeervol rood licht kunnen genieten in de keuken.

Wat hebben we dus geleerd? Eén: grootse plannen nog even uitstellen, twee: baby’s zijn gewoontedieren en drie: knus bij ons haardvuur is voorlopig zo kwaad nog niet.

Zou dit volgens Joske de beste plaats zijn in huis, zo dichtbij een muis?

Guur weer vraagt om iets lekkers en gezelligs als tegenwicht. Dus bakte ik woensdagnamiddag amandelwafeltjes. Het recept vond ik in een klein boekje van mijn grootmoeder, dat nu bij ons in ere hersteld wordt. Pure nostalgie. En het tekstje binnenin wil ik jullie niet onthouden:

Dit receptenboekje, Mevrouw, herinnert U eraan dat er een wafel is voor elk uur van de dag … en een uur voor elke soort van wafel. Ontbijt? Tien-uurtje? Nagerecht? Vier-uurtje? Avondmaal? Er bestaan zoveel heerlijke soorten, van de hartigste wafel tot het lichtste galetje … En, in uw onvergelijkelijk wafelijzer Nova is het toch zo gemakkelijk ze altijd te doen lukken.

Stel u voor: schat, wat eten we vanavond? Warme wafels!

Op de achterbank ontspinnen zich vaak de boeiendste gesprekken en worden de leukste gedachtenkronkels verwoord. Zoals deze:

Marthe: “Mama, wanneer gaan wij nog eens naar de Ardennen?”

ik: “Misschien deze zomer, in plaats van naar de boerderij.”

Marthe: “Ik weet waarom dat zo heet, de Ardennen. Dat is omdat er veel dennenbomen staan, hé, mama. De arDENNEN.

Toen wij nog in Gent woonden gingen we graag en vaak naar toneel- en dansvoorstellingen. Alles lag op wandelafstand, we hadden nog geen kinderen en Geert wist regelmatig vrijkaarten te versieren. Zo zagen we heel wat mooie voorstellingen. De beste blijven je echt bij en worden nog af en toe ter sprake gebracht. “Weet je nog, die voorstelling met…”

Bij ons ligt het de laatste jaren wat stil – tijdelijk – maar onze kinderen trachten we intussen natuurlijk ook interesse voor de podiumkunsten bij te brengen. En daar hoeven we gelukkig niet ver voor te gaan, want Merelbeke heeft een zeer goed cultureel centrum. Ieder jaar, ergens in de zomervakantie, valt hun magazine in de bus en worden er vlijtig kruisjes gezet en ‘oortjes’ gemaakt. Twijfel is eigenlijk niet nodig, want enkel de beste kindervoorstellingen worden geprogrammeerd en hun keuze heeft ons nog nooit teleurgesteld. We reserveren zowat alles wat voor de leeftijd van onze kinderen geschikt is, een 5-tal voorstellingen per jaar. En dat is telkens iets om naar uit te kijken, zowel voor ons als voor de kinderen.

Enkele weken geleden zagen we onze eerste voorstelling van dit seizoen en het was meteen een schot in de roos. ‘Saluut’ van Droomedaris-Rex ging over afscheid nemen, over een oma die na opa’s dood kleiner en verwarder wordt tot ze uiteindelijk sterft. Oei, een moeilijk thema, hoor ik u denken. Maar het was zo mooi en eenvoudig gebracht, zo puur en op kindermaat. Om even in de sfeer te komen, een stukje uit de voorstelling:

“Weet je waarom ik alsmaar kleiner en kleiner word?” vraagt Oma.
“Dat weet ik niet.”
“Omdat ik op een dag zo klein moet zijn, dat ik in één van de kamers van je hart kan komen wonen.”
“Heb ik dan kamers in mijn hart?”
“Natuurlijk,” weet oma. “Iedereen heeft kamers in zijn hart. En in één van die kamers kom ik wonen, en waar je ook gaat… ik ga overal met je mee.”