Het is een week geleden dat we Wiebe, na 15 jaar, moesten loslaten. Het werd toch een beetje een trieste zondag. Zelfs Findus leek Wiebe wel wat te missen. Hij snuffelde zoekend bij Wiebes lievelingsplekjes, nam haar plaats op de zandbank in, en keek toch iets melancholischer dan anders, zo leek het toch. Hij is trouwens opvallend verkalmd de laatste weken. Hij ‘piekedieft’ niet meer vanalles vanop de tafel of het aanrecht, laat zich terug strelen zonder klauwsgewijs uit te halen en komt terug aanhollen als je hem roept, ook al heb je geen versnapering bij.

We hadden al even zitten speculeren over een nieuwe poes. Over een aantal zaken waren we het snel eens. Het zou geen asiel-poes worden, maar een ‘jonkie’, eentje uit een nest dat we kenden. Liefst terug een tijgertje, maar daarom zeker geen doorslagje van Wiebe. Wanneer we zouden uitkijken naar een nieuwe speelkameraad voor Findus, dat wisten we nog niet zo. Wachten tot het voorjaar, dan is Finn net geen jaar en dat is misschien niet de beste periode. De combinatie jonge poes – peuter op ontdekkingstocht kan misschien wel iets te spannend worden. Alles een jaartje uitstellen en ondertussen genieten van Findus leek ons nog de meest aangewezen keuze.

Tot ik woensdag, op Marthes vraag, en na de zwemles waarbij ze haar eerste brevet haalde, met de drie oudsten naar de Volle Maan trok. Na een bezoek je aan de kleinste geitjes en een blik door het raampje van de melkstal liepen we naar het winkeltje, op zoek naar vaste kaas, melk en de kaas die Cas op zijn jnm-kamp had gegeten. We hadden de winkeldeur nog niet geopend toen er vanuit de tuin een klein tijgertje dartel kwam aangerend. Binnen de kortste keren had Marthe het ‘prutske’ vast en zat het te spinnen op haar arm. Snoezig, mooi en oh zo lief. Alsof het de eerste de beste kleinen in de materniteit was die van tante naar tante werd doorgegeven, zo ging het tijgertje van Marthe naar Lena naar Cas naar mij naar Marthe naar Lena,… en hij vond het allemaal opperbest.

Bij thuiskomst werd er over niks anders meer gebabbeld. Maar we hielden de boot wat af. Toch zeker tot donderdag. Dan nam Marijke de telefoon om eens geheel vrijblijvend te informeren naar de transfertmogelijkheden van hun nieuwste spelertje. Toen bleek dat hij nog geen contract had en bijgevolg, mits toestemming van de kinderen aldaar, mocht verhuizen werd er niet meer getwijfeld. Zaterdagochtend werd, buiten het zicht van Marthe en Lena,  het ‘houten-trein-mandje’ leeggemaakt en in de autokoffer verstopt. Toen we even later het erf van de geitjesboerderij opreden waren ze niet op de hoogte van onze ‘hidden agenda’. Even was er lichte paniek. Noch in de tuin, noch in de lammetjesstal was er ook maar een spoor van het tijgertje te bespeuren. Maar toen kwam één van de dochters vragen of wij de mensen waren die het poesje kwamen halen. Marthe en Lena wisten even niet waar ze het hadden, maar toen ze me zagen aandraven met het poezenmandje kwam het besef dat er weldra in Scheldewindeke terug twee poezen zouden rondhossen.

Nog nooit heeft een bezoek aan de boerderij zo kort geduurd. Op de terugweg was het in het mandje op Marthes schoot opvallend rustig. Thuisgekomen werd alles in gereedheid gebracht om ‘de poes’ een nieuwe thuis te bezorgen. Eerst een tijdelijk verblijf in de serre/keuken om te wennen aan de nieuwe omgeving, later zal hij Findus buiten gezelschap mogen houden. Dat Marthe een echte poezenmadam is werd nog maar eens duidelijk. Hij lag binnen de kortste keren in dromenland in haar armen, of achter haar rug op haar rok toen ze met Playmobil speelden.

Het vredige tafereel werd kort onderbroken door een ontsnapping van de pitoe naar de tuin. Hij had de keukenvloer een beetje bevuild en tijdens de opkuis had hij geprofiteerd van het openstaande schuifraam om Findus, die hij voordien al had zitten monsteren, toch eens van naderbij te bekijken. Hij verschool zich onder de anemonen en de grasjes aan het stenen terras. Maar de ‘truuk’ met het etensbakje lukte en al gauw zat hij weer veilig aan de andere kant van het glas. Ondertussen gaat hij proper op de kattenbak en eet z’n buikje rond.

Titus, Oscar, Otto, Poesie, Fredo, Suske, Guust waren enkele van de namen die in de running waren. Uiteindelijk is het Pjotr geworden. Ook al zijn we nog helemaal niet zeker of we hier wel met een katertje te doen hebben. Maar ach, Findus gaat ook door het leven als kattin met een jongensnaam.

Toen ik daarstraks naar het tuinhuis ging op zoek naar een schopje om de kattenbak schoon te maken keek ik nog even achter het kleine haagje, naar de kassei waaronder Wiebe ligt. Hoe lief zo’n klein poesje ook is, hij of zij zal toch serieus uit zijn pijp moeten komen om Wiebe ook maar enigszins te evenaren.

Gisteren werd er getrouwd in playmobilland. Een verbandje, zo’n ouderwets met een rood streepje aan de zijkant, was in Lena’s fantasie de rode loper, een bruin piratenkistje het altaar. Alles erop en eraan: bruidsmeisjes, bloemetjes, familie in de suite. Teveel sprookjeshuwelijken gezien bij assepoester en doornroosje, denk ik.

Vandaag, samen met Marthe, speelden ze dat het zomer was en hadden ze een heel klein beetje zand nodig voor in de zandbak van playmobil. Wat later kwamen ze in de keuken mini-emmertjes vullen met water. Want er moest wat water bij om het zand wat vaster te maken, zodat ze een zandkasteel konden maken. In een zandbakje van 5 bij 5 cm welteverstaan. Met minieme zandschopjes en harkjes. Ze hadden wel aan mama gedacht en een zakdoekje onder de zandbak gelegd, tegen het morsen. Nog wat later hoorde ik ze zeggen dat ze op reis gingen, naar het Baudelopark volgens Lena. Naar Boudewijnpark, vroeg Marthe? Ja, naar Boudewijnpark. En dan kwam de vraag of ze even, een kwartiertje, naar tv mochten kijken, want de playmobilventjes gingen naar de cinema in Boudewijnpark.

En zo vloog de voormiddag voorbij.

Gisteren was Cas een nachtje alleen bij oma gaan logeren. Omdat hij wat eczeem heeft op zijn ellebogen en voeten had ik hem zijn speciale zalf meegegeven en aan oma gevraagd hem ‘s avonds in te smeren. Vandaag vertelde oma dat ze hem tijdens het inwrijven zei: “Amaai, uw mama heeft nogal veel werk, u elke avond zo insmeren.” Waarop Cas: “Maar oma, bij mijn mama gaat dat wel niet in slow motion, hoor.” Tja.

Het leuke van internet is dat de grote wereld veel kleiner lijkt. Wat mensen bezighoudt in Nederland, Noorwegen, Finland of België verschilt niet zo gek veel van elkaar. De gelijkenissen zijn groter dan de verschillen en die verschillen maken het bloglezen juist zo boeiend. Je mag ongestraft een kijkje nemen in de levens van mensen die je misschien niet eens kent, zoals u nu. Maar soms kan reageren leuke verrassingen opleveren.

Zo vroeg ik Daan, wiens blog ik al een tijdje volg, of we voor onze nieuwe lay-out haar tekening van een poes mochten gebruiken. Daan is een heel creatieve mama die vanalles knutselt en op ‘maandagDaandag‘ cadeautjes weggeeft aan lezers.

Gisteren zat er een bruine envelop in de bus, met de bekende Daan-stempel op. En wat zat erin? Een stempel van de poes. Nu kunnen wij naar hartelust poezen stempelen, terwijl we denken aan die lieve Nederlandse mevrouw die voor ons, onbekenden uit België, tijd maakte om zo’n stempel ineen te knutselen. Zoiets maakt je dag goed, geloof me.

Deze week heb ik ‘mijn’ paastaart aangepast aan de zomer en ik moet zeggen dat het een verbetering is. In plaats van de suikereitjes heb ik aardbeien en Japanse wijnbesjes gebruikt, waardoor deze decadente chocoladetaart iets ‘lichter’ wordt. Het originele recept is van Nigella Lawson. Haar recepten zijn meestal eenvoudig en snel klaar, maar staan natuurlijk ook garant voor een portie calorieën om u tegen te zeggen. Maar laat dit je vooral niet tegenhouden.

Ziehier het recept:

Voor de taart heb je 250 g pure chocolade, 125 g zachte boter, 6 eieren en 175 g suiker nodig. Verwarm de oven voor op 180°C. Bekleed de bodem van een springvorm (23 cm doorsnede) met bakpapier, maar laat de randen vrij. Smelt de chocolade en en de boter in de microgolfoven en laat wat afkoelen. Neem het eiwit van vier eieren en klop dit tot stevig schuim. Mix er dan geleidelijk 100 g suiker onder. Klop in een andere kom de 2 hele eieren met de vier overblijvende dooiers met 75 g suiker schuimig en spatel het chocolademengsel erdoor. Maak het mengsel wat luchtiger met een lepel opgeklopt eiwit en spatel er dan de rest van het schuim in 3 porties door. Giet het beslag in de springvorm en zet die 35 à 40 minuten in de oven. Laat de taart in de vorm afkoelen. Het midden zakt in en de zijkanten barsten, maar dit is normaal. De taart moet eruitzien als een soort krater.

Haal de taart pas uit de vorm wanneer hij volledig is afgekoeld en zet hem op een taartschaal. Voor de chocoladeslagroom heb je 125 g pure chocolade en 2,5 dl slagroom nodig. Klop de slagroom heel luchtig (niet te stijf) en spatel er voorzichtig de gesmolten chocolade door. Vul de krater van de taart met dit mengsel en zet ze een uurtje in de koelkast. Bedek de chocoladeslagroom vlak voor het serveren met een royale portie aardbeien, frambozen of bosbessen. Alleen voor echte chocoladeliefhebbers!