Geert vond dat ik eens een postje over Wiebe moest schrijven. En gelijk heeft hij, ze verdient het. Wiebe is al 15 jaar lang mijn viervoetig maatje.

Toen ik 19 was en op kot zat, miste ik een huisdier. Thuis had ik al mijn hele leven poezen gehad en de gezelligheid en huislijkheid die zo’n poes met zich meebrengt wou ik ook op mijn kot. Mijn moeder zag vooral praktische bezwaren (wie verzorgt die poes in het weekend en in de vakanties, zo’n beest zou in de stad snel omvergereden worden,enz.). Maar voor alles was wel een oplossing te vinden. Boven mij woonde een acteur die ook graag dieren zag en in het weekend de poes kon verzorgen, in de vakantie was ik regelmatig in Gent en op kot was vrij veel ruimte, dus kon ik er een echte ‘binnenpoes’ van maken. Ik dus op 1 mei 1994 naar de beestenmarkt, waar toen nog poezen verkocht mochten worden. Mijn oog viel op een klein tijgerke, zo klein dat ze wellicht geen 6 weken oud was. Ze was vooral bang, maar met wat geduld zou ik haar wel tam krijgen. En dus liep ik met mijn miauwend doosje van de Oude beestenmarkt naar de Langemunt, waar de poes zich op mijn kot al snel verstopte achter de koelkast. Er was inderdaad wat tijd nodig om haar vertrouwen te winnen, maar eenmaal verkocht, was ze al snel niet meer van mij weg te slaan. Ze sliep op mijn bed, ze sliep tijdens ‘de blok’ op mijn cursussen, dicht bij mij (af en toe moest ik ze verschuiven om een woord te kunnen lezen) en ze kwam dartel naar de deur als ik thuiskwam. Ik noemde haar Wiebe (een jongensnaam, maar voor een poes vind ik dat je wat flexibel mag zijn), naar een personage uit het boek ‘buitenstaanders’ van Renate Dorrenstein.

Maar zoals dat gaat met huisdieren moeten ze altijd het onderspit delven als er een lief/man en, erger nog, kinderen op de proppen komen. Na onze verhuis naar Scheldewindeke kreeg Wiebe nog de keuze: buiten of binnen, maar al snel maakten wij de keuze voor haar. Van binnenpoes is Wiebe dan maar – gedwongen – een buitenpoes geworden (teveel poezenhaar overal, onveilig met baby’s in bedjes,…). En, het moet gezegd, alle veranderingen heeft ze zonder morren doorstaan. Chapeau!

Wiebe was eigenlijk nooit een ‘schootjespoes’. Ze wordt graag geaaid, maar blijft liefst met beide alle poten op de grond. En zoals de meeste poezen is ze nogal eigenwijs. Toch is ze ook bij de kinderen favoriet, zeker nu ze met ouder worden aanhankelijker en gewilliger wordt. Nochtans hebben we ook een jonge, speelse poes, maar die is ook voor de kinderen te grillig van karakter, te onvoorspelbaar. Lena durft er soms niet voorbij stappen, en dat zegt al veel. Maar Wiebe, of Wiebertje zoals Lena haar noemt, kan op veel sympathie rekenen. En dat ze al wat slomer wordt, en bijna doof is, ach. 15 x 7 = 105, hoe zouden wij eraan toe zijn op die gezegde leeftijd? En volgens Lena is Wiebe de liefste poes van allemaal!

Het is kermis in Scheldewindeke, en gisterenavond was het van live-gedoe in de “Kristoffel”, het staminee rechtover ons deur. Tot vier uur. En het was warm, heel warm. Mix deze ingrediënten, samen met een snuifje Lena die tweemaal wakker werd en Marthe die dorst had rond drie uur en je snapt dat dit niet onze meest ideale nacht was.

Deze morgen stond plots een licht verontwaardigde Lena aan ons bed. We waren volgens haar vergeten kaarsjes op haar verjaardagstaart te zetten, en dus heeft ze die niet mogen uitblazen, en dat was niet eerlijk en of ze vandaag kaarsjes op een taart kon krijgen en of ze die wel mocht uitblazen.

Lena’s verjaardag viel dit jaar een beetje ongelukkig tussen Finns geboorte en zijn geboortefeest. Maar veel reden tot klagen had ze echter niet. Op vrijdag voor het geboortefeest had ze haar feestje in de klas, op zaterdag kreeg ze haar cadeautjes van ons en op zondag was er taart, weliswaar op het geboortefeest, en daar stonden inderdaad geen kaarsjes op. Enkele dagen later, op woensdag, was er nog haar feestje thuis voor een aantal klasgenootjes, ook met taart, maar zo blijkt, we waren de kaarsjes vergeten. Vandaar de ‘consternatie’.

Gelukkig kregen we vandaag dus de kans het goed te maken. Deze namiddag werden er dus vier kaarsjes op een geïmproviseerde taart gezet en kon ze alsnog haar kaarsjes uitblazen.

Noot voor onze agenda volgend jaar: kaarsjes op de taart niet vergeten.

De eerste twee vakantiedagen zitten erop, en voor de kinderen was het ook echt vakantie zoals een kind zich dat voorstelt: een stralende zon, al van ‘s morgens vroeg buiten eten, lezen in de hangmat, zandbak open en zwembad op het gras, verjaardagsfeestjes waarbij je je badpak/zwembroek nodig hebt, bessen snoepen in de tuin, lang opblijven, … Een vakantie zoals ik ze droom uit mijn eigen jeugd. Maar nu ik zelf groot ben, kijk ik met gemengde gevoelens naar zo’n zomervakantie. Voor ons vliegen die negen weken voorbij, maar voor een kind duurt zo’n vakantie behoorlijk lang. En na enkele weken beginnen ze hun vriendjes te missen en slaat de verveling toe…

Eigenlijk is dit het eerste jaar dat ik het, in hun plaats, een beetje jammer vind dat de zomervakantie zo lang duurt. En dat komt vooral omdat ze op zo’n leuke school zitten, zo’n school waar het vakantiegevoel ook tijdens het schooljaar wat blijft hangen, zo’n school waar zowel de kinderen als de ouders blij van worden, waar het enthousiasme van de juffen en meesters aanstekelijk werkt en je als ouder steeds weer nieuwsgierig bent naar wat er leeft op school.

En dat ze op die leuke school zitten, daar hebben we heel wat geluk voor nodig gehad. Want de school werkt met een wachtlijst voor sommige groepen. Omdat de leefschoolmethode niet haalbaar is met heel grote klassen, mogen er maximaal 22 leerlingen per niveau zitten. En de klas waar Cas naartoe moest, zat vol. Dus heeft Cas zijn eerste leerjaar in de gemeenteschool gevolgd en hebben we ervoor gezorgd dat hij als eerste op de wachtlijst stond voor het geval er iemand zou afvallen. En er viel iemand af, maar broertjes en zusjes hebben voorrang, dus Cas bleef op de wachtlijst staan. Er was wel nog hoop, want er was een gezin dat verhuisd was naar een dorpje rond Brakel en de afstand bleek wel heel groot te zijn. Toch bleven die mensen twijfelen… tot eind augustus vorig jaar. Toen we al bijna dachten dat het een verloren zaak was, kregen we bericht van Martine dat ze alledrie konden starten op de leefschool.

En dat was het begin van een heel leuk schoojaar, zowel voor de kinderen als voor ons. Zij maakten nieuwe vriendjes, kregen fantastische juffen, konden ravotten op het ruime en groene terrein, leefden zich uit tijdens de zelfgekozen projecten en uitstapjes, … Wij voelden ons onmiddellijk welkom, zagen onze kinderen openbloeien, konden ons inzetten via het oudercomité en leerden veel interessante mensen kennen. En dus ga ik voor het eerst de vakantie in met een beetje heimwee en zal de slogan ‘weer naar school’ dit jaar niet met ergernis beantwoord worden.

Het is een bemeten risico, geen geboortelijst leggen. Maar wat wil je, een vierde spruit kan al eens iets van broer en zussen gebruiken als het op praktische dingen aankomt. Wat kleertjes betreft zorgt Marijke er wel voor dat hij niet alleen afdragertjes van Cas, of godbeterd, Marthe of Lena moet dragen.

Er stond wel een rekeningnummer op het kaartje, ditmaal zelfs het juiste, maar vaak willen mensen toch liever een geschenkje geven. De vorige keren zaten daar af en toe zaken tussen waarvan we niet wisten dat ze nog verkocht werden. Maar bij Finn mogen we echt niet klagen, integendeel zelfs, vaak worden we verrast door wat er zich onder het inpakpapier bevindt.

Haba-speeltjes, Esthex-spulletjes, Weleda-producten, KR-A-T-bonnen, een mooie selectie kinderboeken, allemaal zaken die we graag zien. Af en toe krijgen we nog originelere cadeautjes. Zo kwam L. op het geboortefeest aanzetten met een heel leuke set van zes zelf geboetseerde kommetjes die als matroesjka’s in elkaar passen en zo ons gezin voorstellen. Maar wat ik gisteren van collega’s S. en R. kreeg vonden we wel heel uitzonderlijk.

Het gaat over de rechtse, voorlopig nog naamloze, knuffel. Eerst dacht ik dat het om een van de sigikid-dieren ging, maar R. zei trots dat S. het zelf ‘geknutseld’ had. Geknutseld is eigenlijk niet het juiste woord. Er valt immers nauwelijks een naad te bemerken, geen scheve steek of rafelende rand. Hij heeft een atypische konijnenkleur, is stevig en toch zacht. Cas, Marthe en Lena hadden bij hun eerste bezoek in de materniteit elk een kleine knuffel mogen geven die sinds Finns thuiskomst steevast in het ‘racebedje’ de wacht houden. Maar sinds gisteren moesten die dus iets dichter bij elkaar kruipen om het paarse konijn ook een plaatsje dicht bij Finn te gunnen.

Als jullie suggesties hebben voor een naam met pit horen we het wel. Tot zolang: welkom paars konijn.